Archive for ‘μαθητές’

Νοέμβριος 30, 2016

ÜLKE GENELİNDE EYLEM VE GREV YAPILACAKTIR

15181528_10154810600719048_6004273474834644179_n

Yeni Enternasyonalist sol-NEDA olarak Sendikal Platform’un grev çağrısını destekliyoruz ve toplumun tüm kesimlerine greve katılmaları ve desteklemeleri için çağrı yapıyoruz.

read more »

Οκτώβριος 27, 2016

Ισπανία: 2.000.000 μαθητές και φοιτητές σε απεργία, πάνω από 200.000 στους δρόμους!

Δημοσιεύουμε ρεπορτάζ από το «Συνδικάτο Σπουδαστών και Μαθητών» στην Ισπανία, για τις μεγάλες πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις που έγιναν χτες, 26 Οκτώβρη

 

14718796_1085875564792967_5046851303407688781_n

Ήταν ένα πραγματικό τσουνάμι. Η πανεκπαιδευτική απεργία που κάλεσε το «Συνδικάτο Σπουδαστών και Μαθητών» ήταν μια ιστορική επιτυχία. Περίπου δύο εκατομμύρια μαθητές και φοιτητές σε όλη τη χώρα απήχαν από τα μαθήματά τους. Δεν ήταν όμως απλά μια πολύ πετυχημένη απεργία, που άγγιξε το 90% σε συμμετοχή.

Οι πάνω από 60 διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα σε όλη τη χώρα ήταν ιδιαίτερα μαζικές, με πάνω από 200.000 μαθητές και φοιτητές να διαδηλώνουν παραλύοντας την Ισπανία!

read more »

Οκτώβριος 19, 2016

Ισπανία: Πανεκπαιδευτική απεργία και πορείες σε 70 πόλεις την Τετάρτη 26 Οκτώβρη!

Στις 26 Οκτώβρη, η φοιτητική και μαθητική νεολαία της Ισπανίας θα απέχουν από τα μαθήματά τους, υπερασπιζόμενοι τη δημόσια εκπαίδευση απέναντι στις πολιτικές που την καταστρέφουν. Η πρωτοβουλία είναι κοινή από το Συνδικάτο Σπουδαστών και Μαθητών τους Συνδέσμους Γονέων και τις συνδικαλιστικές ενώσεις των Εκπαιδευτικών. Ήδη έχουν προγραμματιστεί συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε πάνω από 70 ισπανικές πόλεις. 

1se

read more »

Φεβρουαρίου 10, 2014

Απάντηση στο άρθρο του “Πολίτη” της 20.01.2014 Δεν έχετε δικαιώματα, τα αποκτάτε, του Δημήτρη Γεωργιάδη

της Ελένης Ιωάννου

Το άρθρο, που προκάλεσε ούκ ολίγες αντιδράσεις, επιτίθεται στις διεκδικήσεις των μαθητών για δωρεάν μεταφορά στα σχολεία και στο συνδικαλισμό. Ο Γεωργιάδης χρησιμοποιεί το παράδειγμα των κομίστρων για να απενοχοποιήσει την κατάργηση σε ότι μέχρι τώρα θεωρούσαμε παροχή και δικαίωμα. Ό,τι βασικά έχουν κερδίσει οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια.

diamartiria-mathitww

 

read more »

Ιανουαρίου 23, 2014

Η μια ώρα αποχή από τα μαθήματα δεν ήταν αρκετή – κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στα κόμιστρα!

Σήμερα, 23/1 οργανώθηκε ακόμη μια κινητοποιήση, αυτή τη φορά όμως μόνο από τα επταμελή κεντρικά μαθητικά συμβούλια των λυκείων και των τεχνικών σχολών, αντιπροσώπους των ομοσπονδιών γονέων και των καθηγητών μαζί με την ΠΟΠΟ (οργάνωση πενταμελών οικογενειών) και των συνταξιούχων της ΕΚΥΣΥ.

Η δράση αυτή δεν αποτελεί κλιμάκωση αλλά αποκλιμάκωση! Παρόλο που οι μαθητές έδειξαν όλο τον δυναμισμό τους στην πρώτη κινητοποίηση, τώρα είναι σαν να τους λένε ότι έκαναν αρκετά και τώρα αναλαμβάνουν οι ηγεσίες! Με έναν τέτοιο τρόπο ο αγώνας δεν νικιέσαι αλλά αποδυναμώνεται!

img61-1050x700

read more »

Μαρτίου 15, 2012

Βόρεια Κύπρος: Οι φοιτητές λένε «κάτω τα χέρια από τη φοιτητική χορηγία μας»!

Της Φεσλικάν Εκσί – αναδημοσίευση απο την Νεολαία Ενάντια στον Εθνικισμό

Είμαι τουρκοκύπρια φοιτήτρια, σπουδάζω αυτή τη στιγμή στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία. Όλη μου τη ζωή χρειαζόμουν και χρειάζομαι να παλεύω για να αποκτήσω κάτι, τίποτα δεν είναι εύκολο. Ένα από αυτά είναι η εκπαίδευση. Πήγαινα σε ένα σχολείο το οποίο όμως δεν ήταν αρκετό για να μπορέσω να περάσω στα πανεπιστήμια που ήθελα, οπότε χρειαζόταν να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα.

Πριν ένα μήνα, χρειάστηκε ξανά να δώσω μια μάχη μαζί με άλλους Τουρκοκύπριους συμφοιτητές μου. Χρειαζόμασταν να παλέψουμε για το δικαίωμά μας στην φοιτητική χορηγία. Κανονικά, η τουρκοκυπριακή κυβέρνηση χορηγεί σε κάθε φοιτητή που σπουδάζει στην Τουρκία ή στο Βορρά 800 τουρκικές λίρες τον μήνα. Όμως από τις αρχές του Οκτώβρη, σε κάποιες περιπτώσεις και από τα μέσα του καλοκαιριού του 2011, η χορηγία αυτή κόπηκε!

Φανταστείτε την κατάσταση, πολλοί φοιτητές εξαρτώνται από αυτή την χορηγία, και μπορεί κάποιοι ακόμη και να επιβιώνουν στηριγμένοι σ’ αυτή τη χορηγία, ή ακόμη να έχουν αποφασίσει ότι μπορούν να σπουδάσουν στην Τουρκία βασισμένοι σε αυτή την χορηγία και σε τίποτα άλλο! Παρόλα αυτά η τουρκοκυπριακή κυβέρνηση «δεν μπορούσε» να μας δώσει τα χρήματα. Έτσι κι εμείς διαδηλώσαμε όπως κάνουν και οι εργαζόμενοι στην Ηλεκτρική Εταιρεία , οι καθηγητές και όπως όλες οι συντεχνίες των εργαζομένων που τους κόβουν τα δικαιώματά τους.

Η διαδήλωσή μας έγινε στις 1 του Φεβρουαρίου, μπροστά στο υπουργείο Παιδείας στη Βόρεια Λευκωσία. Στόχος μας ήταν να αρχίσουν να μας ξαναδίνουν την χορηγία αλλά όχι μόνο. Συμπεριλάβαμε και όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στο εκπαιδευτικό μας σύστημα στην Βόρεια Κύπρο.

Ένα από τα προβλήματα είναι ότι η διδασκαλία του ισλαμισμού είναι ακόμα πιο εντατική αυτή τη στιγμή στο αναλυτικό πρόγραμμα. Τα σχολεία οφείλουν να κάνουν τους ανθρώπους ανοιχτόμυαλους, κι αυτό σημαίνει να μην διδάσκουν ακραίο εθνικισμό ή Ισλαμισμό. Στο κάτω κάτω, υποτίθεται ότι ζούμε σε ένα «κοσμικό κράτος».

Ένα άλλο ζήτημα είναι ότι το κράτος έχει εισάγει κάμερες στα σχολεία και μας παρακολουθεί σαν να είμαστε εγκληματίες!

Οπότε τα δύο επιπλέον αιτήματά μας είναι ότι ζητάμε μια κοσμική εκπαίδευση αντί των ισλαμικών σπουδών μέσα στα σχολεία, κι ότι θέλουμε να αφαιρέσουν τις κάμερες και τα συρματοπλέγματα από τα σχολεία!

Η διαδήλωση ξεκίνησε από το κεντρικό σταθμό των λεωφορείων στη Λευκωσία και τελείωσε μπροστά στο Υπουργείο Παιδείας. Εκεί σαν φοιτητές ζητούσαμε τα δικαιώματα μας: κάτω τα χέρια από την χορηγία μας! Η πορεία μας ήταν πολύ ζωντανή, με μουσική και με μαράκες από μακαρόνια για να κάνουμε όσο περισσότερο θόρυβο για να ακουστούν τα αιτήματά μας. Κάποια από τα συνθήματά  μας ήταν πολύ αστεία αλλά και πολύ αληθινά όπως το “Dürüst -Değil!” που σημαίνει «Ειλικρινής; Όχι δεν είναι» παίζοντας με το όνομα του υπουργού παιδείας Kemal Dürüst! Καθώς κανένας δεν ήρθε από το υπουργείο για να μας ακούσει, ρίξαμε τα φυλλάδια με τα αιτήματά μας σαν μικρά αεροπλανάκια στην πόρτα του υπουργείου για να τα έχουν αν κάποια στιγμή θέλουν να τα διαβάσουν!

Ο Υπουργός Παιδείας δεν εμφανίστηκε. Νομίζω πως ήταν πολύ απασχολημένος από το να πηγαίνει σε εγκαίνια. Από τη μέρα που το UBP (Κόμμα Εθνικής Ενότητας)πήρε την εξουσία, το καλύτερο που έχουν κάνει είναι εγκαίνια σε καινούρια μέρη όπως ξενοδοχεία ή μαγαζιά με έπιπλα ή και άλλα είδη πολυτελείας που είναι εντελώς άχρηστα για τον κόσμο σε τέτοιους καιρούς οικονομικής κρίσης, όμως φαίνονται να είναι πολύ σημαντικά για αυτόν τον «ειλικρινή» άνθρωπο!

Δεν νοιάζονται για το ότι τα ξενοδοχεία δεν πληρώνουν ποτέ τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού, αλλά αντίθετα κάνουν οικονομία με το να μην πληρώνουν τις φοιτητικές χορηγίες! Η κατάσταση δεν έχει τελειωμό. Υποφέρουμε λόγω της κακής οικονομίας, κακής νομοθεσίας και κακού συστήματος όλη μας την ζωή. Που είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Είχαμε μια μικρή νίκη και πήραμε τα χρήματά μας μέσα στον επόμενο μήνα αλλά ο αγώνας μας δεν έχει τελειώσει. Αν θέλουμε να αλλάξουμε το μέλλον, για εμάς τους ίδιους, για τα παιδιά μας και για το νησί μας πρέπει να σταματήσουμε να διστάζουμε και να αρχίζουμε να συμπάσχουμε και να παλεύουμε.

Ήταν η πρώτη μου διαδήλωση και με έκανε να νοιώσω ένας πολύ καλύτερος άνθρωπος.  Φώναζα πραγματικά για κάτι που ήταν δικαίωμα μου, πάλευα ενάντια στην κυβέρνηση!

Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τα δικαιώματά μας και θα συνεχίσουμε να κάνουμε διαδηλώσεις, και αντί για μικρές νίκες τότε θα έχουμε αυτό που εμείς και οι επόμενες γενιές αξίζουμε να έχουμε στην πατρίδα μας. Αυτός ο αγώνας με έχει κάνει να σκεφτώ ότι δεν αρκεί να ζούμε με τη δική μας ταυτότητα σαν τουρκοκύπροι. Πρέπει να ζούμε στη δική μας πατρίδα, σαν άνθρωποι. Ότι, τελικά, η ένωση του νησιού είναι πολύ σημαντική και για τους τουρκοκύπριους και για τους ελληνοκύπριους. Είμαστε Κύπριοι, μιλάμε διαφορετικές γλώσσες αλλά με τον ίδιο τρόπο. Τρώμε το ίδιο φαγητό, τραγουδάμε τα ίδια τραγούδια, γελάμε με τα ίδια πράγματα συνέχεια. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να ζήσουμε ξανά μαζί!