Archive for ‘ισραήλ’

Ιουλίου 25, 2014

Παλαιστίνη: αιματοχυσία χωρίς τέλος – συνέντευξη με ακτιβιστή από το Ισραήλ!

Συνέντευξη με τον σ. Σάι Γκάλι, μέλος του «Σοσιαλιστικού Αγώνα» (αδελφής οργάνωσης της ΝΕΔΑ και ισραηλινού τμήματος της CWI)

latuff2-gaza-1

 

  • Σάι, περιέγραψε μας με δυο λόγια ποια είναι αυτή την στιγμή η κατάσταση στην Γάζα;

Αυτή την στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη μια βάρβαρη σφαγή του πληθυσμού στην Γάζα. Ήδη πάνω από 500 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, χιλιάδες είναι οι τραυματίες, δεκάδες χιλιάδες έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και δεκάδες χιλιάδες δεν έχουν πρόσβαση σε νερό και ρεύμα.

Το σύνολο του πληθυσμού βρίσκεται σε κατάσταση πανικού κάτω από το διαρκές σφυροκόπημα των δυνάμεων του στρατού, της αεροπορίας και του ναυτικού. Υπάρχουν δρόμοι, ειδικά στην συνοικία Σατζαϊα που θρηνεί τα περισσότερα θύματα της χερσαίας επίθεσης, κυριολεκτικά σπαρμένοι με πτώματα.

Όλα τα παραπάνω, και σε αντίθεση με τα όσα λεει η προπαγάνδα της ισραηλινής κυβέρνησης, είναι εγκλήματα πολέμου κατά αμάχων και όχι «χειρουργικά χτυπήματα ενάντια στους τρομοκράτες». Η δολοφονία των 3 παιδιών που έπαιζαν μπάλα στην παραλία πριν μερικές μέρες έκανε ξεκάθαρο αυτό το γεγονός στους πάντες.

 

  • Ποιοι είναι οι λόγοι που η ισραηλινή κυβέρνηση προχώρησε σε αυτή την επίθεση;

 

Η κυβέρνηση δεν έχει λύση στα προβλήματα που δημιουργεί η διαρκής ρίψη ρουκετών από την Χαμάς και άλλες οργανώσεις. Η συχνότητα που γίνεται η εκτόξευση αυτών των ρουκετών δεν είναι σταθερή, πχ. τον περασμένο Μάη εκτοξεύτηκαν μόλις 6-7 ρουκέτες, άλλους μήνες μπορεί να φτάνουν μέχρι και τις 20, κ.ο.κ. Την προηγούμενη περίοδο αυτές οι ρουκέτες προσγειώνονταν κυρίως στο νότο του Ισραήλ, αλλά τώρα πλέον πέφτουν ακόμα και στην Χάιφα που βρίσκεται στον βορρά της χώρας.

 

Μετά την απαγωγή 3 ισραηλινών εφήβων από Παλαιστίνιους που φέρονται να έχουν κάποια σχέση με τη Χαμάς (η Χαμάς επίσημα το αρνείται) η ισραηλινή κυβέρνηση προχώρησε σε επίθεση. Μια επίθεση που έγινε με το σύνθημα «να τους φέρουμε πίσω». Όπως αποδείχτηκε όμως στην συνέχεια, η κυβέρνηση ήξερε από την πρώτη μέρα της απαγωγής πως οι 3 έφηβοι είχαν δολοφονηθεί.

 

Τώρα η κυβέρνηση δικαιολογεί την χερσαία επίθεση με το επιχείρημα ότι θα σταματήσει τις εκτοξεύσεις ρουκετών. Στην πραγματικότητα όμως όχι μόνο δεν μπορεί να προσφέρει καμία λύση στο πρόβλημα αυτό, της διαρκούς δηλαδή εκτόξευσης ρουκετών από τα παλαιστινιακά εδάφη, αλλά είναι αυτή που δημιουργεί το πρόβλημα.

 

Είναι οι πολιτικές της κατοχής, του αποκλεισμού και εξευτελισμού του παλαιστινιακού πληθυσμού που δημιουργούν το έδαφος για την στήριξη από μεριάς των Παλαιστινίων πράξεων όπως η εκτόξευση ρουκετών εναντίον αμάχων, οι απαγωγές, ακόμα και οι δολοφονίες.

 

Στην πραγματικότητα δηλαδή, η ισραηλινή κυβέρνηση δεν είναι υπεύθυνη μόνο για τα ανείπωτα δεινά που περνούν οι Παλαιστίνιοι, αλλά και για το διαρκές αίσθημα ανασφάλειας που βιώνουν οι Ισραηλινοί.

 

  • Ποιο είναι το κλίμα ανάμεσα στον ισραηλινό πληθυσμό;

 

Η συντριπτική πλειοψηφία του εβραϊκού πληθυσμού του Ισραήλ (σημ: που αποτελεί το 80% του πληθυσμού, το υπόλοιπο 20% είναι Ισραηλινοί πολίτες αραβικής καταγωγής) στηρίζει την επίθεση που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση. Ο βασικός λόγος για αυτό βέβαια είναι ότι, παρότι οι Ισραηλινοί μετρούν πολύ λίγες ανθρώπινες απώλειες από την εκτόξευση ρουκετών, πολύ μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, ιδιαίτερα στο Νότο της χώρας, ζουν κάτω από τον φόβο πως μπορεί να σκοτωθούν, γεγονός που έχει δημιουργήσει μεγάλη οργή και μίσος ενάντια στην Χαμάς και όποιον θεωρούν ότι την υποστηρίζει.

 

Την ίδια ώρα βέβαια δεν υπάρχει καμία μαζική αριστερή αντιπολίτευση που να εξηγεί γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να βρεθεί λύση. Το ενδιαφέρον είναι πως ούτε και αυτοί που στηρίζουν την επίθεση, πιστεύουν πως θα φέρει κάποια λύση. Σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση, το 92% των ερωτηθέντων θεωρούν πως η επίθεση του Ισραήλ δεν θα σταματήσει την εκτόξευση ρουκετών, δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα.

 

  • Ποια είναι η κατάσταση με την Αριστερά;

 

Στο Ισραήλ βιώνουμε μια κατάσταση ιστορικής απουσίας τόσο της Αριστεράς, όσο και του οργανωμένου εργατικού κινήματος.

 

Το «Εργατικό» Κόμμα, «εργατικό» μόνο κατ’ όνομα, στην πραγματικότητα κόμμα της άρχουσας τάξης, ήταν υπεύθυνο για την εξάπλωση των εποικισμών και τον πόλεμο του 2008-9. Εξακολουθεί να στηρίζει την κατοχή και τις επιθέσεις του στρατού και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με κανέναν τρόπο σαν αριστερό.

 

Μετά υπάρχει το ΜΕΡΕΤΖ που είναι ένα κόμμα που θα μπορούσε να περιγραφεί ως αριστερό-φιλελεύθερο, στηριγμένο κυρίως σε μεσαία στρώματα και διανοούμενους. Το κίνημα των Αγανακτισμένων του 2011 τους έδωσε μια νέα δυναμική και έτσι αύξησαν τις έδρες τους στο κοινοβούλιο από 3 σε 7 στις εκλογές του 2013. Ήταν αυτό το καινούργιο στρώμα που ψάχνει για εναλλακτική που «έσπρωξε» την ηγεσία του ΜΕΡΕΤΖ να πάρει μια καθαρή θέση ενάντια στον πόλεμο. Όμως ο τρόπος που το κάνει, με αφηρημένες ανθρωπιστικές εκκλήσεις για «διάλογο» και «συνεννόηση» δεν είναι καθόλου πειστικός.

 

Τέλος, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισραήλ, θεωρείται από τον εβραϊκό πληθυσμό ένα αραβικό κόμμα καθώς το 90% των ψηφοφόρων του και οι 3 από τους 4 βουλευτές του είναι Άραβες.

 

Μια καινούργια εξέλιξη είναι πως η ισραηλινή κυβέρνηση ετοιμάζεται να βάλει όριο εισόδου στην βουλή (3.5%) προκειμένου να αναγκάσει τα αραβικά κόμματα και μαζί μ’ αυτά και το ΚΚ, να κατέβουν σε μια ενιαία λίστα. Αυτό το κάνει γιατί θέλει να δείξει στον πληθυσμό πως αυτοί εκπροσωπούν γενικώς και αορίστως «τους Άραβες» – να υποσκάψει δηλαδή ακόμα και τη μικρή απήχηση που έχει το ΚΚ στον εβραϊκό πληθυσμό.

 

Αν το Κομμουνιστικό Κόμμα κατέβει σε ενιαία λίστα μαζί με όλα τα αραβικά κόμματα, θα έχει κάνει ένα σοβαρό λάθος. Το θετικό είναι πως υπάρχουν στελέχη του που συζητάνε για μια ευρύτερη συνεργασία με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος, ιδιαίτερα αυτές στις οποίες συσπειρώνεται ο εβραϊκός πληθυσμός. Αυτή είναι μια πρόταση την οποία σαν Σοσιαλιστικός Αγώνας έχουμε βάλει στο τραπέζι στο παρελθόν: για τη συνεργασία της Αριστεράς σε μια ταξική βάση, σε μια προσπάθεια δηλαδή να συνενώσουμε Άραβες κι Εβραίους εργαζόμενους σε ταξική βάση και στη βάση ενός ταξικού προγράμματος.

 

  • Τι γίνεται από πλευράς κινήματος και κινητοποιήσεων ενάντια στον πόλεμο;

 

Αμέσως μετά την απαγωγή και δολοφονία των 3 ισραηλινών εφήβων έγιναν μια σειρά διαδηλώσεις ενάντια στον αυξανόμενο ρατσισμό ενάντια στους Άραβες και την ισραηλινή ακροδεξιά.

 

2 με 3 χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στο Τελ Αβίβ, το ίδιο και στην Ιερουσαλήμ, ενώ στην Χάιφα οργανώθηκε μια πορεία στην οποία συμμετείχαν αρκετές εκατοντάδες. Την ίδια περίοδο, στις ισραηλινές πόλεις όπου κυριαρχεί το αραβικό στοιχείο, έγιναν διαδηλώσεις μερικών εκατοντάδων, κύρια νεολαίων.

 

Το ενδιαφέρον είναι πως οι επίσημες ηγεσίες των Αράβων του Ισραήλ ήταν σε εκείνη την φάση ενάντιοι στην πραγματοποίηση διαδηλώσεων. Το πιο χαρακτηριστικό, παράδειγμα ήταν η στάση του δημάρχου της Ναζαρέθ, της μεγαλύτερης αραβικής πόλης του Ισραήλ, ο οποίος με έναν καθαρό τρόπο πήρε θέση ενάντια στις διαδηλώσεις. Ο βασικότερος λόγος γι’ αυτή τη στάση των επίσημων ηγετών της αραβικής μειονότητας στο Ισραήλ είναι η σχέση των Αράβων επιχειρηματιών (μεγάλων ή μικρών) με το εβραϊκό κεφάλαιο και τους Εβραίους καταναλωτές – ο φόβος τους πως θα επηρεάζονταν αρνητικά οι εμπορικές σχέσεις και συναλλαγές ανάμεσά τους.

 

Στις διαδηλώσεις που αυθόρμητα οργανώθηκαν από τμήματα της νεολαίας, ένα μειοψηφικό κομμάτι έκφρασε την οργή του με βίαιο τρόπο όχι μόνο ενάντια στην αστυνομία, αλλά ακόμα και σε Εβραίους πολίτες. Σε κάποιες περιπτώσεις, οργανώθηκαν μπλόκα στους δρόμους που σταματούσαν τα αυτοκίνητα και όταν διαπίστωναν ότι οι επιβαίνοντες είναι Εβραίοι, τότε τους επιτίθονταν.

 

Αφότου ξεκίνησε η επίθεση, είχαμε ένα δεύτερο κύμα διαδηλώσεων, αρκετά πιο μικρών αυτή την φορά.

 

Το κλίμα γενικά είναι πολύ δύσκολο για την Αριστερά και όσους διαφωνούν με τον πόλεμο και τη σφαγή στη Γάζα. Από την μια όλα τα ΜΜΕ έχουν μετατραπεί σε μια πραγματική μηχανή πολέμου, κρατώντας μια υστερική πολεμόχαρη στάση επί 24ωρου βάσεως, από την άλλη όλες οι διαδηλώσεις που οργανώθηκαν δέχθηκαν την επίθεση ομάδων ακροδεξιών. Και βέβαια το γεγονός πως δεν υπάρχει μια ορατή εναλλακτική απάντηση στην εθνικιστική ρητορεία από αριστερή και ταξική σκοπιά, κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα.

 

Η μεγαλύτερη διαδήλωση που έχει πραγματοποιηθεί από την έναρξη της επίθεσης ήταν στο Τελ Αβίβ στις 19/7 με περίπου 1.000 συμμετέχοντες, ενώ σήμερα (σημ: η συνέντευξη πάρθηκε στις 21/7) υπάρχει γενική απεργία του αραβικού πληθυσμού του Ισραήλ και διαδήλωση στη Ναζαρέθ, οργανωμένη αυτή την φορά από τις επίσημες ηγεσίες της αραβικής μειονότητας.

 

  • Ποια είναι η κατάσταση στην ισραηλινή άρχουσα τάξη και τα κόμματα της;

 

Όλη αυτή η τρομακτική επίθεση που σας περιέγραψα δεν έχει μπορέσει να σταματήσει την εκτόξευση ρουκετών – αντίθετα, ο αριθμός των ρουκετών που χτυπάνε το Ισραήλ αυτές τις μέρες έχει αυξηθεί σε 100 την ημέρα.

 

Κάποιοι ακραίοι δεξιοί υποστηρίζουν την κατάληψη ολόκληρη της Γάζας για να σταματήσουν υποτίθεται την εκτόξευση ρουκετών. Όμως αυτό είναι ένα εφιαλτικό σενάριο το οποίο κανένας σοβαρός εκπρόσωπος της άρχουσας τάξης δεν υποστηρίζει.

 

Άλλωστε, ακόμα κι αν «εξαφάνιζαν», θεωρητικά τη Χαμάς, ποιος θα την αντικαθιστούσε; Η Φατάχ; Αυτό αποκλείεται καθώς στη Γάζα η Φατάχ έχει χάσει εντελώς το κύρος της. Οι παλαιστινιακές μάζες την βλέπουν ως πλήρως υποταγμένη στον ιμπεριαλισμό. Αυτοί που θα αντικαθιστούσαν την Χαμάς σε περίπτωση «ισοπέδωσης» της (αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο) από τον ισραηλινό στρατό είναι οργανώσεις που υιοθετούν πιο ακραίες τακτικές από αυτήν. Οι σημαντικότερες τέτοιες οργανώσεις στην Γάζα, πέρα από την Χαμάς, είναι η «Ισλαμική Τζιχάντ», οι «Σαλαφιστές».

 

Στην πραγματικότητα, ο μόνος τρόπος που έχει η ισραηλινή άρχουσα τάξη για να ελέγξει την κατάσταση είναι μέσω της Χαμάς. Όμως για να σταματήσει η Χαμάς τις επιθέσεις –πολύ περισσότερο για να φροντίσει να μην κάνουν επιθέσεις και οι υπόλοιπες οργανώσεις– πρέπει το Ισραήλ να κάνει παραχωρήσεις που να εξασφαλίζουν ένα καλύτερο κλίμα – τουλάχιστον για μια περίοδο. Αυτό δεν διαφαίνεται από πουθενά. Η κατάσταση επομένως είναι πλήρες αδιέξοδο, χωρίς καμία προοπτική επίλυσης.

 

  • Ποιες είναι οι προτάσεις του «Σοσιαλιστικού Αγώνα»;

 

Καταρχήν εξηγούμε πως δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στην διαμάχη. Ζητάμε τη άμεση παύση της επίθεσης.

 

Ζητάμε να σταματήσει κάθε δημιουργία νέων εποικισμών και την διάλυση των παλιών.

 

Ένα άλλο βασικό αίτημα που προβάλλουμε είναι η άμεση απελευθέρωση όλων των Παλαιστινίων που κρατούνται στις φυλακές χωρίς να έχουν δικαστεί – και μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους.

 

Επιπλέον, παλεύουμε για πλήρη δικαιώματα για τις μειονότητες – ιδιαίτερα για την αραβική μειονότητα του Ισραήλ που είναι θύμα διαρκών ρατσιστικών διακρίσεων.

 

Στηρίζουμε την δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, σε ισότιμη βάση με το ισραηλινό σε όλα τα επίπεδα, με την Ιερουσαλήμ να είναι πρωτεύουσα και των δυο κρατών.

 

Όλα αυτά είναι αδύνατα στο έδαφος του καπιταλισμού. Ούτε η ισραηλινή άρχουσα τάξη θα μπορούσε ποτέ να δεχτεί κάτι τέτοιο, ούτε η παλαιστινιακή άρχουσα τάξη που συνεργάζεται με τους ιμπεριαλιστές παρά τις μεταξύ τους τριβές είναι ποτέ δυνατό να φέρει σε πέρας αυτό το καθήκον.

 

Έτσι λοιπόν, το βασικό καθήκον είναι το χτίσιμο νέων, μαζικών αριστερών σχηματισμών τόσο στο Ισραήλ, όσο και στην Παλαιστίνη. Στο Ισραήλ υπάρχουν νέες δυνατότητες για κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα μετά το κίνημα του 2011 που προαναφέραμε, τα αιτήματα του οποίου παραμένουν επίκαιρα, ενώ στην Παλαιστίνη, είναι απαραίτητο η αυτοάμυνα και η αντίσταση του πληθυσμού να πάρει την μορφή του μαζικού αγώνα, στηριγμένου σε λαϊκές επιτροπές που θα οργανώνουν αποτελεσματικά και με δημοκρατικό τρόπο την αντίσταση.

 

Τελικός μας στόχος είναι το χτίσιμο ενός σοσιαλιστικού Ισραήλ, δίπλα σε μια σοσιαλιστική Παλαιστίνη, στα πλαίσια μιας σοσιαλιστικής ομοσπονδίας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αυτός είναι ένας δύσκολος στόχος, όμως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σταματήσει η αιματοχυσία. Αυτό το αποδεικνύει ολόκληρη η ιστορία του Παλαιστινιακού προβλήματος που κοντεύει να κλείσει ένα αιώνα.

read more »

Φεβρουαρίου 16, 2012

Καμία εμπιστοσύνη στην Κυβέρνηση Νεντανιάχου!

Σήμερα, 16/2 βρίσκεται στην Κύπρο ο Βενιαμίν Νεντανιάχου, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ. Η κίνηση αυτή θεωρείται ιστορική αφού για πρώτη φορά ο πρωθυπουργός του Ισραήλ επισκέπτεται την Κύπρο. Επίσης πριν από κάποιους μήνες για πρώτη φορά επισκέφτηκε το νησί ο Πρόεδρος του Ισραήλ, Σιμον Περες, πρώτη φορά μετά από 13 χρόνια!

Η Κύπρος ιστορικά βρισκόταν πάντα με το πλευρό των Παλαιστινίων και μάλιστα πολύ δυναμικά αφού μόλις το 1994 έστειλε τον πρώτο πρέσβη στο Ισραηλινό κράτος!

Η επίσκεψη του Νεντανιάχου συνεπώς φαίνεται πως είναι πολύ σημαντική.

Ποιος είναι ο Νεντανιάχου;

Ο Νεντανιάχου είναι από τους πιο αντιδραστικούς πολιτικούς του Ισραήλ. Πρόεδρος του κεντροδεξιού κόμματος Λικούντ, συμμετείχε άμεσα και έμμεσα στη σφαγή χιλιάδων παλαιστινίων, υποστηρίζει τον συνεχή εποικισμό στην Δυτική Όχθη και “αποδέχεται” ένα παλαιστινιακό κράτος μόνο αν το κράτος είναι αφοπλισμένο, δηλαδή όταν η στρατιωτική υπεροχή του Ισραήλ θα μπορεί ανενόχλητα να καταλάβει και τα υπόλοιπα παλαιστινιακά εδάφη. Ήταν ο πιο έντονος επικριτής όποτε γινόταν κάποια συμφωνία κατάπαυση πυρός με τους παλαιστίνιους, και αντιδρούσε αμέσως όποτε αποσύρονταν στρατεύματα είτε από την Γάζα, είτε από την Δυτική Όχθη.

Επιπλέον σήμερα λέει πως θα επιτεθεί στο Ιράν, ενώ το 2009 το είχε συγκρίνει με την Ναζιστική Γερμανία!.

Το κυπριακό κράτος λοιπόν μετά από τόσα χρόνια υποστήριξης των παλαιστινίων, συμφωνεί να συνεργαστεί με το Ισραήλ τώρα που στην ηγεσία είναι ένας από τους πιο πολεμοχαρής, σιωνιστής, δεξιός πρωθυπουργός

Γιατί έρχεται στην Κύπρο;

 Τα κυπριακά ΜΜΕ στην πλειοψηφία τους δεν ανέφεραν καθαρά τους λόγους επίσκεψης, τι δηλαδή συμφωνίες θα έρθει για να υπογράψει.

Από το Δεκέμβρη του 2010 η συνεργασία μεταξύ Κύπρου Ισραήλ έχει γίνει πολύ εντατική με τον καθορισμό της ΑΟΖ. Πριν ένα μήνα ο υπουργός Άμυνας, Δημήτρης Ηλιάδης, επισκέφθηκε το Ισραήλ όπου υπογράφηκε συμφωνία έρευνας και πληροφοριών, ενώ μετά από λίγο πήγε και η Υπουργός εμπορίου Πραξούλα Αντωνιάδου για να υπογράψει συμφωνίες για το αέριο. Επισκέψεις έκανε και πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Νίκος Αναστασιάδης.

Σύμφωνα με τα σημερινά δημοσιεύματα θα συνεργαστούμε στα πάντα: στον τουρισμό, στην έρευνα, στην υγεία την γεωργία!

Αυτό που δεν μας λένε όμως τα περισσότερα κυπριακά ΜΜΕ είναι ότι, σύμφωνα με Ισραηλινά και αγγλόφωνα ΜΜΕ θα υπογράψουν αμυντική συμφωνία για την χρήση της αεροπορικής βάσης Παπανδρέου στην Πάφο!

Για το αέριο;

Γενικά όλα τα ΜΜΕ και τα κόμματα προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι συμφωνίες συνεκμετάλλευσης του αερίου με το Ισραήλ είναι μια πάρα πολύ καλή κίνηση.

Καταρχήν επειδή το αέριο θα φέρει πολλά εκατομμύρια στην κυπριακή οικονομία. Οι συμφωνίες ακόμη που έχει κάνει η Κύπρος με την Noble δεν έχουν ανακοινωθεί όμως υπάρχουν υπόνοιες ότι θα είναι παρόμοιες με αυτές που έχει κάνει το Ισραήλ. Αν ισχύει κάτι τέτοιο τότε τα κέρδη που θα έχει η Κύπρος από το αέριο δεν θα είναι πάνω από 20% των κερδών, όταν και αν η Noble θα αποφασίζει ότι έχει κέρδη!

Για να μας προστατεύει από την Τουρκία;

Όταν ξεκίνησαν οι γεωτρήσεις για τον εντοπισμό αερίου στο οικόπεδο 12 κατέβηκαν τουρκικά πολεμικά πλοία και απείλησαν με επίθεση, το οποία απομάκρυναν η Ισραηλινή αεροπορία .

Πολλοί άρα υποστηρίζουν ότι η συνεργασία με το Ισραήλ θα βοηθήσει για να μας προστατεύουν από πιθανή επίθεση από την Τουρκία προς τις εξορύξεις. Όμως μέχρι σήμερα το Ισραήλ δεν αθέτησε καμιά επίσημη συμφωνία με την Τουρκία.

Δεν υπάρχει άρα καμία εγγύηση ότι το Ισραήλ θα μείνει πιστό στη συμφωνία με την Κύπρο! Ήδη όταν το 2003 γινόταν η προσπάθεια να γίνουν συμφωνίες για την ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) το Ισραήλ δεν έμπαινε καν σε διαπραγμάτευση γιατί ήταν «φίλοι» με την Τουρκία.

Ποιος μπορεί  να εγγυηθεί ότι σε κάποια σύγκρουση με την Τουρκία δεν θα εμπλέξει και την Κύπρο όπου ξανά Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα βρεθούν αντιμέτωποι ο ένας τον άλλο,  για συμφέροντα τρίτων..

Την ίδια στιγμή, στην περιοχή δεν είναι μόνο η Τουρκία και το Ισραήλ αλλά και όλος  ο υπόλοιπος αραβικός κόσμος. Η συνεργασία με την Ιμπεριαλιστική κυβέρνηση του Ισραήλ φέρνει την Κύπρο σε αντιπαράθεση με τους Αραβικούς λαούς σε μια στιγμή που οι λαοί αυτοί διεκδικούν μέσα από επαναστατικές διαδικασίες περισσότερη δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Την ίδια στιγμή η Τουρκία αναζητά τρόπους να αυξήσει την επιρροή της σε αυτούς τους λαούς μέσα από την Μουσουλμανική Αδελφότητα και την ενίσχυση θρησκευτικών δεσμών.

Τι αντίτιμο δίνουμε στην συνεργασία;

Τελικά τις τελευταίες μέρες έχουν βγει στην επιφάνεια δημοσιεύματα που λένε ότι το Ισραήλ ήδη χρησιμοποιεί τη βάση Παπανδρέου και ότι ο Νεντανιάχου έρχεται για να επισημοποιήσει αυτή τη συνεργασία.

Την ίδια στιγμή ανακοινώθηκε ότι θα συζητήσουν με τον Πρόεδρο και τον Υπουργό Εξωτερικών για την κατάσταση στο Ιράν.

Το αντίτιμο δηλαδή για τα αμφισβητούμενα κέρδη από το αέριο και για την αμφισβητούμενη προστασία είναι οι στρατιωτικές βάσεις! Άλλος ένας στρατός και μάλιστα από τους πιο επικίνδυνους παγκοσμίως θα βρίσκεται  στο νησί! Δεχόμαστε να γίνουμε υποχείρια και συνένοχοι σε μελλοντικές εισβολές και παρεμβάσεις στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας πρακτική που έχουν ήδη εφαρμόσει μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στο παρελθόν!

Όλα αυτά με την αριστερά στην κυβέρνηση

 Η συνεργασία του Ισραήλ με την Κύπρο έγινε επί προεδρίας Χριστόφια και διακυβέρνησης ς ΑΚΕΛ. Αυτό το παρουσιάζουν οι ίδιοι σαν μια διπλωματική νίκη όμως τελικά είναι απάρνηση των αρχών τους.

Για πολλά χρόνια το ΑΚΕΛ βρέθηκε έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία, διαδηλώνοντας ενάντια στις επιθέσεις προς τους Παλαιστίνιους. Η σχέση του ΑΚΕΛ με την Παλαιστίνη ήταν σχέση αδελφική. Όμως αυτή τη σχέση θα αρχίσει να φθείρεται σταδιακά. Ξεκίνησε με την απαγόρευση του απόπλου και έκπλου του στολίσκου για την Γάζα, και την απαγόρευση των μελών της να συμμετάσχουν σε αυτό. Έπειτα  δεν ακούεται καμιά  διαμαρτυρία για την συνεχόμενη επίθεση που δέχεται ο λαός των παλαιστινίων, ακόμη και τώρα ειδικά στην Λορίδα της Γάζας που είναι μια ανοιχτή φυλακή.

Επί αριστερής διακυβέρνησης  γίνεται  συμμαχία με την ιμπεριαλιστική, σιωνιστική, νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Ισραήλ και όχι με τα κινήματα των επαναστάσεων στις αραβικές χώρες – Αίγυπτος, Τυνησία.

Η αριστερά έχει καθήκον να είναι κάθε φορά με τον καταπιεσμένο και όχι με τον καταπιεστή. Αυτή τη στιγμή η παραδοσιακή αριστερά της Κύπρου θυσιάζει αυτή την αρχή στο όνομα του αερίου και των κερδών από αυτό, τα οποία δεν ξέρουμε καν πόσα θα είναι και αν τελικά θα αξιοποιηθούν προς όφελος των εργαζομένων και του λαού.

Η συνεργασία με το Ισραήλ και η ένταση που αυτό έχει με την Τουρκία βάζει σε μια ιδιαίτερη θέση και τις σχέσεις των Ελληνοκυπρίων  και Τουρκοκυπρίων. Ήδη από την αρχή των διερευνητικών εξορύξεων, με την κάθοδο των τουρκικών πλοίων, η εθνικιστική δεξιά βγήκε δυναμικά να δημιουργήσει αντιτουρκική πόλωση. Οπότε σε περίπτωση σύρραξης, διαμάχης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ακόμη κι αν δεν εμπλέκεται άμεσα η Κύπρος τελικά θα πολώσει τόσο τους πληθυσμούς ώστε όση πρόοδος έχει γίνει με την επαναπροσέγγιση, που είναι και μια από τις πιο σημαντικές αρχές του ΑΚΕΛ, μέχρι τώρα θα χαθεί σε μία νύκτα.

Οι Κύπριοι είμαστε ήδη θύματα των Βρετανικών, Αμερικάνικων, Τουρκικών και Ελληνικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Την ίδια στιγμή ξέρουμε τι σημαίνει πόλεμος και εισβολή. Ιστορικά τασσόμασταν ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στους πολέμους για τον έλεγχο των πετρελαίων, του αερίου και γενικά των  ενεργειακών πηγών και τώρα για χάρη των αερίων θα γίνουμε σύμμαχοι και συνένοχοι!. Ας μη ξεγελιόμαστε με τη δημαγωγία  που επικρατεί, πρέπει να αρνηθούμε οποιαδήποτε συμμαχία με την Ισραηλινή κυβέρνηση με πρόφαση το φυσικό αέριο.

Να απαιτήσουμε:

  • Καμία βάση από Ισραηλινό ή άλλο στρατό στο νησί
  • Διαφάνεια στις συμφωνίες για το αέριο
  • Κοινωνικοποίηση του αερίου έτσι ώστε τα κέρδη του να χρησιμοποιηθούν μόνο προς όφελος της κοινωνίας και των εργαζομένων της Κύπρου
  • Απεμπλοκή από τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα – συνεργασία με τους τουρκοκύπριους για την συνεκμετάλλευση του αερίου σε μια ενωμένη σοσιαλιστική Κύπρο.
  • Αξιοποίηση των αερίων για τα συμφέροντα των λαών της περιοχής