«Από το #metoo στους συλλογικούς αγώνες» – εκδήλωση 6/3, 6.30μμ, με αφορμή τη Παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα των Γυναικών

Στις 6 Μαρτίου, συμμετέχουμε στην διαδικτυακή εκδήλωση που οργανώνουν οι Μαχητικές και Ελεύθερες «Από το #metoo στους συλλογικούς αγώνες». Συζητάμε μαζί με συντρόφισσες από Ελλάδα, Τουρκία, Βέλγιο και Χιλή. Για τους αγώνες μας για μια κοινωνία με χωρίς σεξισμό, σεξουαλική κακοποίηση και βία, για αναπαραγωγικά δικαιώματα, ισότητα και μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Η εκδήλωση θα μεταδοθεί live στο facebook από τις σελίδες: Μαχητικές και Ελεύθερες και ΝΕΔΑ – Νέα Διεθνιστική Αριστερά

Η 8η Μάρτη, η Παγκόσμια Μέρα για τα Δικαιώματα των Γυναικών, σημαδεύεται φέτος από το ξέσπασμα του «me too» και στην Κύπρο. Οι καταγγελίες της Σοφίας Μπεκατώρου, στην Ελλάδα, άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, που φύσηξε μέχρι και το νησί μας. 16 καταγγελίες βρίσκονται σήμερα στα χέρια της αστυνομίας εκ των οποίων 3 στα δικαστήρια και αφορούν τρεις τον αθλητισμό, δύο ιερωμένους, έναν γιατρό, έναν πολιτικό, δύο έλληνες σκηνοθέτες και άλλα πρόσωπα. Μία από αυτές έρχεται από 27χρονο και τον αδελφό του οι οποίοι κατήγγειλαν σεξουαλική κακοποίηση από ιερομόναχο! Πολλές από τις καταγγελίες αυτές, δεν είναι καινούριες. Τώρα όμως η δημοσιότητα που πήραν , άπλωσαν ένα δίχτυ προστασίας στα θύματα, έτσι ώστε οι καταγγελίες όλων όσων ακολούθησαν, διάσημων και «άσημων», να μην αντιμετωπιστούν με απαξίωση και αδιαφορία (τουλάχιστον από ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας), αλλά πλέον η σεξουαλική κακοποίηση και η σεξουαλική παρενόχληση των γυναικών (συμπεριλαμβανομένων όμως παιδιών και ανδρών) να γίνει κεντρικό ζήτημα συζήτησης.

Η συνείδηση πάνω στα ζητήματα του σεξισμού, της βίας κατά των γυναικών και συνολικά της γυναικείας καταπίεσης ήταν οξυμένη τα τελευταία χρόνια. Ιδιαίτερα η συνείδηση ενός μεγάλου μέρους των νέων γυναικών. Εμπνευστήκαμε από τους αγώνες των γυναικών στη Λ. Αμερική που ξεκίνησαν το 2015 , που διαδηλώνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες φωνάζοντας «καμία λιγότερη». Ήταν κινητοποιήσεις ενάντια στις γυναικοκτονίες που σε χώρες όπως η Βραζιλία, Μεξικό αλλά και Ισπανία, συμβαίνουν κυριολεκτικά κάθε μερικά λεπτά. Χωρίς να αναφερθούμε και στα υπόλοιπα μέρη της υφηλίου που γίνονται κατά συρροή γυναικοκτονίες αλλά δεν καταγράφονται ούτε δημοσιοποιούνται αφού συχνά δικαιολογούνται ως εγκλήματα τιμής.

Στηρίξαμε τις διαδηλώσεις γυναικών ενάντια στην εκλογή του σεξιστή Τραμπ το 2016 και το κίνημα «me too» το 2017, που πήρε πρώτα μαζικές διαστάσεις στο Holywood, άγγιξε εκατομμύρια γυναίκες, και έφτασε να γίνει απεργία σε μια σειρά εργασιακούς χώρους, όπως τα Mac Donalds όπου οι γυναίκες εργαζόμενες φώναζαν το σύνθημα «δεν είμαι κομμάτι του μενού», διαμαρτυρόμενες για τη σεξουαλική παρενόχληση που υφίστανται διαρκώς από τους πελάτες.

Ακολούθησαν μεγάλοι αγώνες γυναικών ενάντια στους βιασμούς στην Ινδία, μεγάλοι αγώνες που νομιμοποίησαν την άμβλωση στην Ιρλανδία το 2018, και στην Αργεντινή το 2020. Ζούμε αυτή την περίοδο τους αγώνες των Πολωνών γυναικών για το ίδιο πράγμα. Το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς για το σώμα μας!

Σταθμό αποτέλεσε και η πρώτη φεμινιστική απεργία στην Ισπανία το 2018 που κατέβασε 8 εκατομμύρια στους δρόμους και άλλαξε το στόχο του γυναικείου κινήματος διεθνώς για την 8η Μάρτη. Να μην είναι η 8η Μάρτη μόνο μια μέρα ευχών και λουλουδιών αλλά μια μέρα παγκόσμιας διαμαρτυρίας, όπου οι εργαζόμενες γυναίκες και οι άντρες σύμμαχοι χρησιμοποιούν το πιο δυνατό όπλο που έχουν στα χέρια τους οι εργαζόμενοι:την απεργία.

Στην Κύπρο δεν έχουμε κινήματα τέτοιου μεγέθους. Κινητοποιηθήκαμε όμως μετά τις αποτρόπαιες γυναικοκτονίες του Μεταξά. Βρεθήκαμε μπροστά από το δικαστήριο το οποίο κατήγγειλε την 19χρονη, θύμα ομαδικού βιασμού, για δημόσια βλάβη προς την Κυπριακή Δημοκρατία!!. Βρεθήκαμε στο πλευρό της εργαζόμενης μητέρας που εν μέσω πανδημίας δεν είχε που να αφήσει τα παιδιά της για να πάει στη δουλειά. Σήμερα έχουμε για πρώτη φορά μαζική κατακραυγή για βιασμούς ή/και σεξουαλική παρενόχληση. Και φυσικά το γυναικείο κίνημα, τα προοδευτικά σωματεία και οι οργανώσεις της Αριστεράς πρέπει να βρισκόμαστε σε επιφυλακή και να διασφαλίσουμε ότι οι δράστες δεν θα γλιτώσουν την τιμωρία.

Έχουν γίνει βήματα.

Έχουμε όμως πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας.

Η κοινωνία μας παραμένει πατριαρχική. Ο καπιταλισμός διατήρησε την πατριαρχία που ήταν χαρακτηριστικό και όλων των προηγούμενων ταξικών κοινωνικών συστημάτων. Όπως διατήρησε και καλλιέργησε ακόμα πιο βαθιά τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, την ομοφοβία και κάθε τεχνητή διαίρεση που μπορεί να βρει. Το «διαίρει και βασίλευε» το χρησιμοποιούσαν από αρχαιοτάτων χρόνων οι κυβερνώντες του κόσμου…

Γι’ αυτό ακόμα και με τα συντηρητικά στατιστικά που έχουμε για την Κύπρο μέσα από τους κρατικούς θεσμούς:

  • 2 στις 10 γυναίκες έχουν παρενοχληθεί σεξουαλικά στο χώρο εργασίας τους με τη συντριπτική πλειοψηφία (78%) να δηλώνει ότι δεν έχει προχωρήσει σε καταγγελία του περιστατικού
  • 4 στις 10 γυναίκες εργαζόμενες κυρίως στον ιδιωτικό τομέα ήρθαν αντιμέτωπες με προβλήματα που σχετίζονται με το φύλο τους.
  • 1 στις 4 γυναίκες είναι θύμα σωματικής ή/και σεξουαλικής βίας –ποσοστό που την περίοδο της «καραντίνας» αυξήθηκε δραματικά
  • την δεκαετία 2010-2019 καταγράφηκαν 23.6 κατά μέσο όρο βιασμοί το χρόνο – αριθμός συντηρητικός αν αναλογιστούμε ότι πολλοί βιασμοί δεν καταγράφονται καθώς 3 στα 10 θύματα γίνονται αποδέκτες απειλών/πιέσεων για μη-καταγγελία ή απόσυρση της καταγγελίας για βιασμό.

Ένα μεγάλο κομμάτι των ανδρών, αν όχι το μεγαλύτερο, δεν δέχεται ότι το ΟΧΙ των γυναικών σημαίνει ΟΧΙ. Δεν το σέβεται γιατί δεν βλέπει τη γυναίκα σαν ισότιμη. Ασκεί αφόρητη πίεση, προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβληθεί σε κάτι που θεωρεί ότι του ανήκει κι έχει πάνω του δικαιώματα και εξουσία. Και σε μια κοινωνία όπου η κουλτούρα του βιασμού είναι διάχυτη, ένα κομμάτι περνά τη γραμμή και εγκληματεί.

Ο βιασμός είναι το μόνο έγκλημα όπου το θύμα θα στιγματιστεί περισσότερο από τον θύτη. Είναι επίσης το μόνο έγκλημα όπου θα δικαιολογηθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό. Τι φοράει η γυναίκα, αν είναι μεθυσμένη, αν γυρνούσε μόνη της το βράδυ στο σπίτι, αν είχε φλερτάρει προηγουμένως με τον βιαστή, ή αν την είχε συνοδέψει μέχρι το σπίτι, είναι μόνο κάποιες από τις δικαιολογίες που κυκλοφορούν.

Ο βιασμός είναι το μόνο έγκλημα όπου συστηματικά επιρρίπτεται ευθύνη στο θύμα, ενώ για τον βιαστή αναζητούνται ελαφρυντικά. Το ίδιο ισχύει πολύ συχνά για την βία κατά των γυναικών και τις γυναικοκτονίες.

Όταν περιστατικά βίας κατά των γυναικών δημοσιοποιούνται στα ΜΜΕ, συνήθως παρουσιάζονται ως εγκλήματα πάθους, αποτέλεσμα ζήλιας, κατανάλωσης αλκοόλ ή ψυχολογικών προβλημάτων από την πλευρά του δράστη, κοκ. Με αυτό τον τρόπο προσφέρεται έμμεσα στους δράστες μια δικαιολογία που πολύ σπάνια θα δούμε σε άλλα εγκλήματα.

Την ίδια στιγμή η αστυνομία αντιμετωπίζει την ενδοοικογενειακή βία και γενικά τη βία κατά των γυναικών σαν προσωπικό ζήτημα – το ίδια άποψη έχει δυστυχώς το 80% της κοινωνίας. Η αστυνομία όμως πάει ένα βήμα παραπέρα. Αποτρέπει συστηματικά τα θύματα να προχωρήσουν σε μηνύσεις, αποφεύγοντας πολλές φορές ακόμη και να γράψουν αναφορά, προτρέποντάς τα να βρουν άλλες λύσεις. Επίσης καθυστερεί συστηματικά να φτάσει όταν κληθεί να παρέμβει σε περιστατικά ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας. Δεν περιμέναμε βέβαια να υπάρχει ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στη έμφυλη βία, σ’ ένα κλάδο που ασκεί ο ίδιος βία σε όποιον τολμά να διεκδικεί και να παλεύει στο δρόμο για τα δικαιώματά του.

Κι όπως αποκάλυψαν θύματα βίας, μετά την καταγγελία, η στήριξη από το κράτος είναι ελάχιστη. Μια γυναίκα λοιπόν πρέπει να έχει πολύ θάρρος για να μπορέσει να καταγγείλει, να αντιμετωπίσει τους θεσμούς όπως τα δικαστήρια, το κοινωνικό στίγμα και την επιβίωση, όπως και την προστασία των παιδιών της.

Η καταπίεση των γυναικών δεν είναι όμως μόνο κομμάτι της γενικής πολιτικής του «διαίρει και βασίλευε». Έχει και πολύ συγκεκριμένα, πολύ απτά κέρδη για το σύστημα.

Η απλήρωτη εργασία των γυναικών σε ολόκληρο τον κόσμο (φροντίδα παιδιών, δουλειές στο σπίτι, φροντίδα άρρωστων μελών της οικογένειας κοκ) ανέρχεται σε 10 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως! Είναι υπηρεσίες που θα έπρεπε στο μεγαλύτερο μέρος τους να παρέχει το κράτος και να πληρώνουν οι εργοδότες και τα ασφαλιστικά ταμεία.

Την ίδια στιγμή για κάθε 100 ευρώ που κερδίζει ένας άντρας μια γυναίκα κερδίζει κατά μέσο όρο 77. Η ανισότητα στις αμοιβές ανδρών και γυναικών παραμένουν γεγονός, παρά τους νόμους, δείχνοντας πέρα από κάθε αμφιβολία ότι βρισκόμαστε ακόμα πολύ μακριά από την ισότητα των δυο φύλων.

Ότι δικαίωμα κερδίσαμε μέχρι σήμερα, σαν γυναίκες, σαν εργαζόμενες, σαν μετανάστριες/ες και πρόσφυγες, σαν ΛΟΑΤΚΙ, τα κερδίσαμε μέσα από τους αγώνες μας. Το δικαίωμα στην ψήφο, η νομική κατοχύρωση της ίσης αμοιβής, το 8ωρο, το δικαίωμα στην άμβλωση είναι μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα, με τα τελευταία να δέχονται εδώ και κάποιο καιρό σημαντικές επιθέσεις.

Όσο παραμένουμε στα πλαίσια αυτού του συστήματος οι νίκες μας θα είναι προσωρινές και πολλά από τα δικαιώματά μας, ακόμα και στοιχειώδη, θα κινδυνεύουν να περισταλούν. Γι’ αυτό οι αγώνες μας ενάντια στον σεξισμό, την έμφυλη βία και την καταπίεση των γυναικών πρέπει να πηγαίνουν χέρι – χέρι με τον αγώνα για την ανατροπή του σημερινού συστήματος και το χτίσιμο μιας κοινωνίας πραγματικής ισότητας, αλληλεγγύης, χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια και καταπίεση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: