6 του Μάρτη, η πρώτη φεμινιστική απεργία στην Κύπρο;

Μια “ανεξάρτητη” πρωτοβουλία ξεκίνησε γύρω στις 14 του Φλεβάρη και καλεί σε μονόωρη (11.00-12.00) στάση εργασίας όλες τις γυναίκες, εργαζόμενες και μη, στις 6 του Μάρτη.

Μια «απρόσωπη γυναίκα» είναι το σύμβολό της πρωτοβουλίας, αλλά τελικά στηρίζεται από τα πρόσωπα του κατεστημένου (κόμματα, θεσμούς και πολιτικούς) που στην ουσία αυτοί προκαλούν ή είναι συνυπεύθυνοι για την γυναικεία καταπίεση στην Κύπρο.

της Αθηνάς Καρυάτη

Οι φεμινιστικές απεργίες κομμάτι του διεθνούς κινήματος

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε σε όλο και περισσότερες χώρες να οργανώνονται φεμινιστικές απεργίες, όπου καλούν τις γυναίκες να απέχουν από την εργασία τους μισθωτή ή όχι διεκδικώντας τα δικαιώματά τους.

Σε πολλές χώρες αυτές οι απεργίες ξέφυγαν από το συμβολικό και έγιναν πραγματικό σημείο αναφοράς του γυναικείου κινήματος. Για παράδειγμα στις 8 του Μάρτη του 2018, γύρω στα 6 εκατομμύρια γυναίκες στην Ισπανία συμμετείχαν στην απεργία και γέμισαν τους δρόμους τραντάζοντας το σεξιστικό κατεστημένο.

Απεργίες γυναικών βλέπουμε και σε άλλες χώρες, όχι συμβολικά, όχι μόνο στις 8 του Μάρτη, ή με αφορμή τις 8 του Μάρτη αλλά με πολύ συγκεκριμένα αιτήματα. Σημειώνουμε την απεργία στην Σκοτία to 2019, των γυναικών στο δημόσιο τομέα, οι οποίες κατέβηκαν σε πολυήμερη απεργία με το αίτημα της ισομισθίας. Στην απεργία, παρόλο που αφορούσε ένα δικαίωμα γυναικών, δεν συμμετείχαν μόνο γυναίκες αλλά και άντρες, και τελικά κέρδισαν, με το κράτος να αναγκάζεται να τους δώσει αποζημιώσεις 12 χρόνων!.

Σε απεργία κατέβηκαν εργαζόμενες και εργαζόμενοι το 2019 στην Άμαζον και στα ΜακΝτοναλτς, σε ΗΠΑ και Βρετανία, με αίτημα να σταματήσει η σεξουαλική παρενόχληση, οι χαμηλοί μισθοί και η επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Γυναίκες βλέπουμε να πρωτοστατούν σε απεργίες, όπως στον αγώνα των εκπαιδευτικών από την Αμερική μέχρι και την Ιορδανία, όπου η γυναικεία καταπίεση είναι πολύ μεγαλύτερη.

Γυναίκες βλέπουμε να κατεβαίνουν στους δρόμους και να απεργούν και για κοινωνικά αιτήματα, όπως την προάσπιση του δικαιώματος στην έκτρωση στην Πολωνία ή ενάντια στον νόμο που αναγκάζει τα θύματα να παντρευτούν τον βιαστή τους στην Τουρκία.

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα δείγματα πραγματικών απεργιών, μαχητικών, διεκδικητικών και πολλών κερδοφόρων.

Απεργία σημαίνει διεκδικώ

Η απεργία είναι ένα πολύ σημαντικό όπλο στα χέρια των εργαζομένων. Είναι ο βασικός τρόπος πίεσης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους. Σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι σταματούν την εργασία τους – σταματούν να προσφέρουν την εργατική τους δύναμη κι άρα την υπεραξία τους – σταματούν να συνεισφέρουν στα κέρδη των εργοδοτών και του κράτους για να ασκήσουν πίεση και να τους αναγκάσουν να δώσουν τα δικαιώματα που εργαζόμενοι αιτούνται. Δεν θα είναι όμως έτσι στην Κύπρο στις 6 του Μάρτη!.

Την απεργία της 6 Μάρτη την έχουν υιοθετήσει και καλούν όλες οι γυναικείες οργανώσεις, κομματικές ή και ΜΚΟ, όλα τα συνδικάτα, αλλά και εργοδότες, γραφεία ευρέσεως εργασίας και το Υπουργείο Οικονομικών!

Πώς θα διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας ως γυναίκες, όταν οι υπεύθυνοι για την βία, την καταπίεση και την εκμετάλλευση που δεχόμαστε καλούν στην απεργία;

Η μία ώρα συμβολική απεργία θα έπρεπε καλύτερα να χαρακτηριστεί ως μια ώρα άδειας από την εργασία, για να πουν οι γυναίκες τα παράπονά τους και οι εργοδότες, το κράτος και η κυβέρνηση, το σεξιστικό κατεστημένο, να κουνήσει πατερναλιστικά το κεφάλι και να πει :σας καταλαβαίνουμε είμαστε δίπλα σας, αλλά μην περιμένετε ότι θα κάνουμε και κάτι!. Σας δώσαμε μια ώρα άδεια, τι άλλο θέλετε;

Θέλουμε δικαιώματα κι όχι χάρες

Τα γεγονότα των τελευταίων χρόνων δείχνουν ότι παρόλο τους “μηχανισμούς ισότητας”, τις επιτροπές του κράτους, ακόμη και της συμμετοχής των γυναικών στα όργανα εξουσίας (πχ Υπουργείο Εργασίας) κτλ η κατάσταση της ζωής των γυναικών στην Κύπρο δεν έχουν γίνει καθόλου καλύτερες αλλά οι γυναίκες, ντόπιες και ξένες είναι αυτές που έχουν επηρεαστεί περισσότερο από την οικονομική και κοινωνική κρίση.

Οι γυναίκες στην Κύπρο είναι το 51% του πληθυσμού χωρίς να μετράμε τις μετανάστριες. Αποτελούν το 48% του εργατικού δυναμικού, και το 60% των εργαζομένων που δουλεύουν σε ευέλικτες μορφές εργασίας (part time) που αυτό σημαίνει ότι έχουν και “ευέλικτα” δικαιώματα – δηλαδή χαμηλότερο εισόδημα, λιγότερες κοινωνικές ασφαλίσεις ή και χωρίς, χαμηλότερες συντάξεις!

Όλες οι περικοπές στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική πρόνοια επιβαρύνουν τις γυναίκες καθώς αυτές καλούνται να γίνουν οι φροντίστριες είτε ανάπηρων παιδιών και μελών της οικογένειας, ηλικιωμένων και αρρώστων, αναγκαζόμενες πολλές φορές να σταματήσουν την εργασία τους προκειμένου να μπορέσουν να αντικαταστήσουν το κράτος, τις παροχές δηλαδή που είναι υποχρεωμένο το κράτος να προσφέρει.

Ο σεξισμός είναι διάχυτος στην κοινωνία. Από το “αθώο” ανέκδοτο που λέγεται μεταξύ φύλων στις καφετέριες και δυστυχώς ακόμη και μέσα στα σχολεία, ανάμεσα σε μαθητές, μέχρι και την Βουλή των Αντιπροσώπων!, Οι σεξιστικές επιθέσεις που δέχεται συστηματικά η βουλευτίνα Ειρήνη Χαραλαμπίδου είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι επιθέσεις έρχονται από συγκεκριμένο χώρο, από το ΔΗΣΥ, το κυβερνών κόμμα, το οποίο τώρα στηρίζει και καλεί στην απεργία ενώ οι γυναικείες οργανώσεις που πρόσκειται στο ΔΗΣΥ σιωπούν για το θέμα!

Στις μετανάστριες και ξένες γυναίκες ο σεξισμός και η κακοποίηση φτάνει στα όρια του βιασμού και της δολοφονίας, όπως έδειξαν οι βαλίτσες πέρυσι, όπως και η υπόθεση της 19χρονης Βρετανίδας που “βιάζονταν” για μήνες από την αστυνομία και το κράτος, στον δικαστικό Γολγοθά που την έβαλαν προκειμένου να προστατεύσουν τους Ισραηλινούς βιαστές της.

Η βία, είτε φυσική, είτε σεξουαλική είτε οικονομική, είτε κοινωνική που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες προέρχονται από τις κυβερνήσεις, το κράτος, το σύστημα που «κανονικοποιεί» τον σεξισμό και θεωρεί την γυναίκα εργαζόμενη δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, φροντίστρια και αντικείμενο του σεξ. Για να σταματήσει η βία αυτή πρέπει να ανατρέψουμε το σύστημα που την γεννά, κι αυτό δεν γίνεται με την συνεργασία της κυβέρνησης και του κράτους που την διαιωνίζει.

Μια ώρα δεν είναι αρκετή

Για όλα αυτά τα ζητήματα μια ώρα απεργία δεν είναι αρκετή. Πόσο μάλλον μια απεργία η οποία καλείται από τους εργοδότες !, ενώ τα συνδικάτα δεν έχουν στείλει καν εγκυκλίους (όσο γνωρίζουμε) στους εργασιακούς χώρους καλώντας τις εργαζόμενες να συμμετέχουν. Η απεργία συνεπώς όπως αντιμετωπίζεται από τις φεμινιστικές οργανώσεις και τα συνδικάτα δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα!. Θα είναι απλά συμβολική για να ευλογήσουν τα γένια τους οι «αρμόδιοι»!

Είμαστε υπέρ μιας φεμινιστικής απεργίας. Μιας απεργίας ουσιαστικής που θα την καλούσαν τα συνδικάτα και οι γυναικείες οργανώσεις – ως εκπρόσωποι και διεκδικητές των δικαιωμάτων των γυναικών – με συγκεκριμένα αιτήματα και πλάνο δράσης. Όχι αόριστα και συμβολικά αλλά με βάση τα αιτήματα των ίδιων των γυναικών, οργανωμένων και μη.

Είμαστε υπέρ μιας απεργίας που θα καλούνταν να συμμετέχουν και οι άντρες καθώς το να σταματήσουμε την εκμετάλλευση και την καταπίεση των γυναικών είναι προς όφελος όλης της κοινωνίας, όλων των εργαζομένων, ανεξαρτήτως φύλου.

Παλεύουμε για ένα κίνημα γυναικών όπου όλες οι γυναικείες οργανώσεις και τα συνδικάτα που θέλουν πραγματική αλλαγή, να ξεκινήσουν μια εκστρατεία με διαφάνεια, με το κάλεσμα των ίδιων των γυναικών για συνδιαμόρφωση των αιτημάτων και πάλη αυτών των αιτημάτων μέσα στους εργασιακούς χώρους, μέσα στις γειτονιές, μέσα στην κοινωνία, ουσιαστικά κι όχι συμβολικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: