Ζωές σε αναμονή

Πριν από μερικές μέρες, συγκλονισμένοι, διαβάσαμε για τον τραγικό θάνατο 69χρονου πρόσφυγα συνανθρώπου μας που υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και ξεψύχησε στις σκάλες πολυκατοικίας προσφυγικού συνοικισμού.

Νοσηλευτές προσπάθησαν να τον μεταφέρουν από τις σκάλες αφού στην πολυκατοικία που διέμενε, όπως και σε πολλές άλλες πολυκατοικίες συνοικισμών, δεν υπάρχουν ανελκυστήρες. Στην προσπάθεια τους να τον μεταφέρουν από τις στενές σκάλες, οι νοσηλευτές τον έριξαν από το φορείο και ο καημένος ο ασθενής κτύπησε στο κεφάλι. Κλήθηκε τελικά η πυροσβεστική υπηρεσία και με πλατφόρμα τον κατέβασαν στο ισόγειο, μιάμιση ώρα αργότερα. Ο άνθρωπος αυτός ξεψύχησε στην αναμονή.

Οι ελληνοκύπριοι πρόσφυγες του ’74 ζουν για 44 χρόνια σε αναμονή: για λύση του εθνικού προβλήματος κι επιστροφή στον τόπο τους, για να βρεθεί το σημείο ταφής του “αγνοούμενου” συγγενή, για επιδιορθώσεις στα προσφυγικά σπίτια και διαμερίσματα, για τίτλους ιδιοκτησίας που δεν θα δουν ποτέ αφού η γη στην οποία κτίστηκαν αρκετοί συνοικισμοί ανήκει σε τουρκοκύπριους. Ζουν παρατημένοι σε ετοιμόρροπους προσφυγικούς συνοικισμούς, που κτίστηκαν για προσωρινή στέγαση και μετράμε κοντά μισό αιώνα. Αφημένοι στη φθορά του χρόνου, πρόσφυγες και συνοικισμοί. Αλλά υπομένουν σιωπηλά επειδή ελπίζουν πως σύντομα θα βρεθεί λύση και θα πάνε στους τόπους τους. Διαχρονικά, οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου τους έχουν πείσει πως παλεύουν με νύχια και με δόντια για αυτόν τον σκοπό.

Η πικρή αλήθεια όμως είναι πως πολλοί πρόσφυγες έφυγαν από τη ζωή με τον καημό του γυρισμού ενώ κάποιοι άλλοι, ηλικιωμένοι/υπερήλικες, ζουν εγκλωβισμένοι σε πολυκατοικίες χωρίς ανελκυστήρες, με ρωγμές στα ταβάνια και τους τοίχους, με σπασμένες αποχετεύσεις. Η καθημερινότητα τους είναι ένας γολγοθάς. Είναι σχεδόν αδύνατο να κατέβουν για να πάνε στον μπακάλη ή έστω για κοινωνικοποίηση. Με μεγάλη προσπάθεια κατεβαίνουν από τον 2ο ή τον 3ο όροφο για να πάνε στον γιατρό, για να βιώσουν άλλον ένα γολγοθά, αυτόν των δημόσιων νοσοκομείων. Και η λύση αργεί …

Αναλγησία και αδιαφορία είναι αυτό που εισπράττουν καθημερινά οι πρόσφυγες από το κράτος. Θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για εγκληματική αμέλεια λόγω της καθυστέρησης τόσων χρόνων στην τοποθέτηση ανελκυστήρων στις πολυκατοικίες. Αξίζει όμως να σημειωθεί πως κάποιοι τους θυμούνται όποτε πλησιάζουν εκλογές. Σε προεκλογικές περιόδους το κράτος δίνει υποσχέσεις πως θα εγκριθούν κονδύλια για επιδιορθώσεις και πως θα δοθούν τίτλοι ιδιοκτησίας. Υποσχέσεις δίνουν και όλοι οι άλλοι που επισκέπτονται ψηφοθηρικά τους συνοικισμούς. Όμως δεν έχουμε δει κανένα από αυτούς τους επισκέπτες να δίνει μάχη για υλοποίηση των υποσχέσεων.

Η προσφυγική πολιτική του κράτους είναι απλά ανύπαρκτη. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν έχει ξοδέψει ούτε σεντ στους συνοικισμούς ενώ ο Κεντρικός Φορέας Ισότιμης Κατανομής Βαρών, μετά τις περικοπές κονδυλίων, έχει καταντήσει μια ταμπέλα χωρίς αντίκρυσμα. Οι πρόσφυγες, όπως και κάθε φτωχός, τιμωρείται παντοιοτρόπως από το κράτος, ένα κράτος το οποίο πολύ ξεκάθαρα πλέον εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων προνομιούχων σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Και η λύση που δεν βρέθηκε ακόμα φαίνεται πως για τον ίδιο λόγο αργεί να έρθει. Τα συμφέροντα, οικονομικά και πολιτικά, των λίγων και εκλεκτών δεν εξασφαλίζονται από το είδος της λύσης που οραματίζεται και επιθυμεί η πλειοψηφία του κυπριακού λαού.

Οι πρόσφυγες γονείς, παππούδες και γιαγιάδες δεν είναι σε θέση να πάρουν πρωτοβουλίες για οργανωμένη δράση, για διεκδίκηση όλων όσων χρειάζονται για ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση. Μιλάμε για δικαιώματα που απορρέουν από το Σύνταγμα της χώρας και το κράτος οφείλει να τους προσφέρει. Αυτό το καθήκον, αυτή η υποχρέωση της διεκδίκησης πέφτει στους ώμους των παιδιών και των εγγονιών αλλά και της κυπριακής κοινωνίας.

Η δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν κονδύλια έχει πλέον καταντήσει φθηνή και γελοία, φτύσιμο στο πρόσωπο. Την ίδια στιγμή βρίσκονται και δαπανώνται τόσα δισεκατομμύρια για την διάσωση των ιδιωτικών επιχειρήσεων που λέγονται τράπεζες, οι οφειλές των εκατομμυριούχων προς το κράτος διαιωνίζονται και αυξάνονται και η φοροδιαφυγή καλά κρατεί.

Οι πρόσφυγες δεν θέλουν τη φιλανθρωπία σας. Ζητούν τα αυτονόητα, θέλουν αυτά που δικαιούνται:
• επιδιορθώσεις και ανακαινίσεις στους συνοικισμούς
• άμεση τοποθέτηση ανελκυστήρων σε όλες τις πολυκατοικίες
• σύστημα υγείας και κέντρα υγείας που θα σέβονται τον άνθρωπο και θα ανταποκρίνονται άμεσα στις ανάγκες του ασθενή, κατ’ οίκον επισκέψεις νοσηλευτών και διανομή φαρμάκων
• δημόσια δωρεάν γηροκομεία που θα διασφαλίζουν συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης
• συντάξεις που να ανταποκρίνονται στο κόστος διαβίωσης.

Μ. Γ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: