Ξανά πρόεδρος ο Ν. Αναστασιάδης – Συνεχίζεται άλλη μια πενταετία επιθέσεων

Εκλέχτηκε πρόεδρος ο Νίκος Αναστασιάδης για άλλη μια 5ετία, με ποσοστό 56% και 215.281 ψήφους. Ο Μαλάς, έχασε με ποσοστό 44% και 169.243 ψήφους.

Όλα τα ΜΜΕ περιγράφουν την εκλογή του Αναστασιάδη ως ισχυρή εντολή, όμως αν δούμε τις ψήφους που πήρε και τα πραγματικά ποσοστά ψήφου σε σχέση με τα ποσοστά αποχής, θα δούμε ότι δεν είναι έτσι. Καταρχήν οι ψήφοι που πήρε ήταν 15.000 περίπου λιγότερες από τους ψήφους που πήρε το 2013, ενώ αν δούμε το πραγματικό ποσοστό της κοινωνίας που τον ψήφισε, θα δούμε ότι δεν είναι 56% αλλά 39%, γιατί ψήφισε μόλις το 73% του εκλογικού σώματος. Αν υπολογίσουμε και τους 30.000 νέους που δεν εγγράφηκαν στους εκλογικούς καταλόγους το ποσοστό αυτό μικραίνει ακόμη περισσότερο.

Αυτό βεβαία δεν θα κάνει την επομένη πενταετία να είναι λιγότερο σκληρή για τους εργαζόμενους και την κοινωνία.

Το ότι ένας πρόεδρος που κούρεψε τις καταθέσεις του κόσμου ενώ φρόντισε η οικογένεια του να το αποφύγει, έριξε δραματικά το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, δημιούργησε νέους «απασχολήσιμους» εργαζόμενους, ξεπούλησε την κρατική περιουσία, και εμπλάκηκε σε κάθε λογής σκάνδαλο, αλλά παρόλα αυτά εκλέχτηκε ξανά, δεν σημαίνει ότι είναι αρεστός στον κόσμο αλλά ούτε ότι ο κόσμος πάει προς τα δεξιά. Το ερώτημα είναι αν υπήρχε εναλλακτική.

Δεν ήταν νίκη του Αναστασιάδη, αλλά ήττα της Αριστεράς.

Το ΑΚΕΛ ικανοποιείται με το ότι πήρε 44%, ότι επέστρεψε στα παλιά του ποσοστά κι ότι αυτό ήταν μια νίκη της Αριστεράς! Αυτή η ανάλυση είναι μακριά από την αλήθεια!

Το 2013, ο Μαλάς με την στήριξη του ΑΚΕΛ είχε πάρει 42.52% και 175.267 ψήφους παρόλο που το ΑΚΕΛ έβγαινε από μια προεδρία όπου διαχειρίστηκε το καπιταλιστικό σύστημα και απέτυχε. Τώρα 5 χρόνια μετά, με συνθήκες λιτότητας που έδωσαν πολλές και μεγάλες ευκαιρίες για την Αριστερά να δείξει ότι είναι στο πλάι των εργαζομένων, και έτσι να καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, ο Μαλάς και το ΑΚΕΛ παρότι ανέβασαν το ποσοστό του κατά 2%, δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν ούτε καν τους ψήφους του 2013! Αντίθετα έχασαν 6.024 ψήφους!

Πολλοί από τις ψήφους που πήρε ο Μαλάς, ήταν ψήφοι για να σταματήσουν τον Παπαδόπουλο και τον Αναστασιάδη. Κι αυτό γιατί το πρόγραμμα του Μαλά, καθώς και ο ίδιος, δεν κατάφερε να πείσει και να εμπνεύσει, ούτε να δώσει εναλλακτική. Σε όλη την προεκλογική του εκστρατεία παρουσιάζονταν ως ένας άλλος «μνημονιακός» υποψήφιος, Τα επιχειρήματά του περιορίζονταν στο ποιο κούρεμα ήταν καλύτερο και «μάλωνε» τον Παπαδόπουλο ότι θέλει να βάλει την οικονομία σε νέες περιπέτειες όταν ο τελευταίος πρότεινε τη μη πληρωμή του χρέους! Το γεγονός ότι την εβδομάδα ανάμεσα στους δύο γύρους εστίασε στους εργαζόμενους των 500 ευρώ, δεν ήταν αρκετό ούτε πειστικό για να τον ψηφίσουν οι εργαζόμενοι!

Είναι καιρός το ΑΚΕΛ να δει τα λάθη του και να βγάλει συμπεράσματα, αντί να ρίχνει το φταίξιμο για την ήττα του Μαλά στα κόμματα του Κέντρου και στην αποχή ή στον «κόσμο που πάει προς τα δεξιά».

Το 30% περίπου απείχε!

Το πιο σημαντικό σημείο αυτής της εκλογικής διαδικασίας είναι ότι περίπου το 30% του πληθυσμού αν συμπεριλάβουμε και τις 30.000 της νεολαίας που δεν πήγε να εγγραφεί καν στους εκλογικούς καταλόγους, απείχε! Στον δεύτερο γύρο και παρόλο που τα επιτελεία έτρεξαν να βγουν και να μαζέψουν τους ψήφους της τελευταίας στιγμής, μόλις 12.000 παραπάνω κόσμος ψήφισε, και η αποχή παρέμεινε στα ιστορικά υψηλά ποσοστά του 26%.

Έχουμε λοιπόν ένα 30% του πληθυσμού, 173.000 περίπου (143.401 συν 29.527 που δεν εγγράφηκαν στους καταλόγους) που είναι απογοητευμένοι, απηυδισμένοι και δεν βρίσκουν έκφραση στα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα, ανάμεσά τους δυστυχώς και το ΑΚΕΛ!

Μία ακόμη δύσκολη 5ετία!

Μια ακόμη δύσκολη 5ετία έρχεται για τους εργαζόμενους, την νεολαία και τα λαϊκά στρώματα. Η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί, έστω κι αν έχει διαφορετικά πρόσωπα, έστω κι αν ονομάζεται «ευρύτατης κοινωνικής αποδοχής», θα έχει τον ίδιο σκοπό, να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε ο Αναστασιάδης το 2013 – την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, την εξαθλίωση του πληθυσμού, την ασυδοσία των πλουσίων!

Για αυτό το λόγο πρέπει να προετοιμαστούμε για αγώνες. Αυτό είναι το βασικό καθήκον του ΑΚΕΛ αν θέλει να ονομάζεται Αριστερά!

Οι εργαζόμενοι έχουν δείξει ότι είναι διατεθειμένοι να δώσουν τη μάχη. Μέσα στην προηγούμενη 5ετία, παρόλο που δεν πήραν την δυναμική που πήραν σε άλλες χώρες, έγιναν σημαντικές απεργίες, όπως αυτή της ΠΑΣΥΝΟ, της CYTA, της ΑΗΚ και στα λιμάνια. Δυστυχώς η Αριστερά δεν ήταν μπροστά σε αυτές τις κινητοποιήσεις και δυστυχώς οι απεργίες που έγιναν δεν συνδέανε τον αγώνα των εργαζομένων με την ανατροπή των ευρύτερων πολιτικών λιτότητας. Αυτό είναι το καθήκον, όμως, της Αριστεράς.

Κοινό μέτωπο εργαζομένων, ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων για την λύση του Κυπριακού

Ούτε στο Κυπριακό μπορούμε να επαναπαυθούμε.

Την προηγούμενη 5ετία, ο Αναστασιάδης παρουσιάστηκε σαν ο πρόεδρος της λύσης. Πολλοί, ακόμη και Αριστεροί εναπόθεσαν στις διαπραγματεύσεις Αναστασιάδη – Ακκιντζί πολύ μεγάλες ελπίδες. Γι’ αυτό και απογοητεύτηκαν όταν ο Αναστασιάδης έβαλε φουστανέλα και οδήγησε τις διαπραγματεύσεις σε αδιέξοδο προκειμένου να αρχίσει την προεκλογική του εκστρατεία.

Το «εθνικιστικό-πατριωτικό» Κέντρο ηττήθηκε, γεγονός που δείχνει ότι το πρώτο αντανακλαστικό των ψηφοφόρων είναι ότι δεν θέλει την συγκαλυμμένη διχοτόμηση που προτείνονταν από την «Νέα Στρατηγική» του Παπαδόπουλου!

Αν αφαιρέσουμε τα ποσοστά του Κέντρου και το 6% του νεοφασιστικού ΕΛΑΜ, η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων επιθυμεί λύση!

Βέβαια το γεγονός ότι οι πανηγυρισμοί για την εκλογή του Αναστασιάδη έγιναν υπό το φόντο των ελληνικών σημαιών, δείχνει ότι ο Αναστασιάδης κατάφερε να συσπειρώσει όλα τα εθνικιστικά στοιχεία που δεν είχαν υποψήφιο στο δεύτερο γύρο. Οι εθνικιστές είναι εκεί και για να τους ικανοποιήσει ο Αναστασιάδης θα κάνει μπαλάκι το Κυπριακό όπως ήδη το έκανε.

Αυτό θα γίνεται όσο η Αριστερά κάθεται και κοιτάζει με σταυρωμένα χέρια και δεν προτείνει μια πειστική εναλλακτική πρόταση στο κυπριακό! Κι αυτή η εναλλακτική αφορά το από που θα έρθει μια λύση και ποιου τα συμφέροντα θα εξυπηρετεί.

Οι ψευδαισθήσεις ότι οι ηγέτες, που μας κοροϊδεύουν εδώ και 50 χρόνια, θα φέρουν τη λύση είναι καιρός να καταρριφθούν.

Αυτά είναι τα καθήκοντα που έχει η Αριστερά για την επόμενη περίοδο. Θα θέλαμε ένα ΑΚΕΛ δυναμικό και διεκδικητικό, όμως δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση ότι κάτι τέτοιο είναι ρεαλιστικό. Γιατί, μετά τα «θα μας βρείτε μπροστά σας» της επόμενης μέρας, άρχισαν τα «είμαστε υπεύθυνοι» κι αφού «ο λαός επέλεξε θα το σεβαστούμε». Αν το ΑΚΕΛ θέλει να σεβαστεί τον λαό και να του δώσει προοπτική τότε πρέπει να μπει μπροστά στους αγώνες ενάντια στη λιτότητα και τον εθνικισμό.

Και σε αυτές τις εκλογές η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά συσπειρώθηκε γύρω από τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ, κάποιοι κριτικά, αλλά δυστυχώς πολλοί χωρίς καμία κριτική. Είναι όμως καιρός να χτίσουμε μια νέα αριστερά, που να έχει πραγματικούς εκπρόσωπους των εργαζομένων στις επόμενες εκλογές, που θα σταθεί πραγματικά φρένο στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, στον εθνικισμό και τον νεοφασισμό που αυξάνεται συνεχώς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: