Αν οι ηγέτες δεν θέλουν ή δεν μπορούν – ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΕΝΩΣΕΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!

Οι συνομιλίες και η διάσκεψη στη Γενεύη, έχουν δώσει νέες ελπίδες στους ακτιβιστές και τους υποστηρικτές της επανένωσης σε βορρά και νότο μετά το ναυάγιο του Μον Πελεράν.

Η συνάντηση του Πανσυνδικαλιστικού Φόρουμ στις 9 και η νέα συγκέντρωση για την επανένωση στο γήπεδο της Τσετίν Καγιά στις 10 του Γενάρη αντανακλούν την αναπτερωμένη ελπίδα.

του Δώρου Μιχαήλ

15170988_1027457410733999_1145698241360946606_n

Ωστόσο, και παρά τις απανωτές συναντήσεις και το όργιο του παρασκηνίου διεθνώς, η διευθέτηση του Κυπριακού δεν φαίνεται να βρίσκεται πιο κοντά απ’ ό,τι στο Μον Πελεράν. Τις τελευταίες μέρες, μάλιστα, ακούμε πως τυχόν αδυναμία κατάληξης σε συμφωνία στη Γενεύη δεν θα οδηγήσει σε ναυάγιο αλλά σε αναβολή! Μήπως μας προετοιμάζουν για μια νέα αποτυχία; Αυτό που σίγουρα αποδεικνύεται – ξανά – είναι ότι, όσο και να θέλουν οι “ηγέτες” σε βορρά και νότο, Ελλάδα και Τουρκία, με ενθάρρυνση μάλιστα από ΗΠΑ, ΕΕ, Βρετανία και άλλους «παίκτες», τα συγκρουόμενα συμφέροντα των αρχουσών τάξεων – που συντηρούνται εδώ και μισό αιώνα – δεν μπορούν να συμβιβαστούν σε μια συμφωνία που να επανενώνει την Κύπρο.

Η ελληνοκυπριακή (ε/κ) άρχουσα τάξη επιδιώκει να δώσει όσο το δυνατό λιγότερες εξουσίες στην Τουρκοκυπριακή (τ/κ) και απορρίπτει τουρκικές εγγυήσεις και παραμονή στρατευμάτων, που δίνουν το πάνω χέρι στην πιο αδύναμη -χωρίς αυτά τα «ατού»- τ/κ αντίστοιχη. Η τ/κ άρχουσα τάξη επιδιώκει όσο το δυνατόν εκτενέστερες εξουσίες και την ισχύ που της δίνουν τα τουρκικά στρατεύματα και εγγυήσεις. Διαφορές, ίσως λιγότερο αγεφύρωτες, εξακολουθούν να υπάρχουν σε μια σειρά από αγκάθια, όπως στο εδαφικό, το περιουσιακό κ.ά.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι, πριν από 13 χρόνια, το Σχέδιο Ανάν – η πιο προχωρημένη για δεκαετίες προσπάθεια συμβιβασμού – δεν μπόρεσε να γεφυρώσει αυτές τις διαφορές. Στο μεταξύ, θέματα που είχαν συμφωνηθεί τότε, όπως η επιστροφή της Μόρφου, έχουν προστεθεί στις «κόκκινες γραμμές», λόγω της ανάπτυξης, του εποικισμού και άλλων νέων δεδομένων επί του εδάφους. Δυστυχώς, η αδυναμία των αρχόντων να φτάσουν σε συμφωνία για τόσα χρόνια, επέτρεψε στα εθνικιστικά κόμματα και οργανώσεις στις δύο πλευρές να φουντώσουν τις φοβικές κραυγές τους σε σημείο που να έχει περάσει η ανασφάλεια για τις επιπτώσεις της «λύσης» σε πλατιά στρώματα του λαού, καθιστώντας αμφίβολο το αποτέλεσμα των δημοψηφισμάτων, ακόμα κι αν οι ηγέτες υπογράψουν μια συμφωνία. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν πρόσφατες δημοσκοπήσεις σε βορρά και νότο.

Ακόμα κι αν τελικά τα βρουν οι συνομιλητές στη Γενεύη – ή μετά, πρέπει πλέον να έχει ξεκαθαρίσει ότι είναι άλλο πράγμα μια συμφωνία στα χαρτιά, άλλο η έγκρισή της και στις δύο κοινότητες, άλλο η υλοποίησή της και – πάνω απ’ όλα – άλλο η πραγματική λύση του εθνικού προβλήματος που θα επανενώνει το νησί, τον λαό, την οικονομία κ.ο.κ. σε συνθήκες ασφάλειας, ειρήνης και ευημερίας, όπου ε/κ και τ/κ θα ζουν στις ίδιες γειτονιές, θα δουλεύουν μαζί, θα διασκεδάζουν μαζί, θα παντρεύονται, χωρίς να έχει οποιαδήποτε σημασία η καταγωγή, η θρησκεία και η γλώσσα τους.

Η μόνη εγγύηση για μια τέτοια πραγματική λύση είναι η δύναμη του εργατικού κινήματος σε βορρά και νότο. Η δύναμη που ανέτρεψε το καθεστώς Ντενκτάς και άνοιξε με την εξέγερση των τ/κ μαζών τα οδοφράγματα. Η δύναμη που παλεύει με μαζικές συγκεντρώσεις και γενικές απεργίες εναντίον της διαφορετικής ώρας, των άθλιων συνθηκών που προκαλούν τον θάνατο μαθητριών, της νεολαίας που αντιστέκεται στην προσπάθεια της Τουρκίας του Ερντογάν να ελέγξει τις οργανώσεις νεολαίας στον βορρά και παλιότερα την υδροδότηση, κ.λπ. κ.λπ. Το ε/κ εργατικό κίνημα δεν είναι λιγότερο αδύναμο, όπως απέδειξαν παλιότεροι αγώνες και ιστορικές κατακτήσεις του. Φτάνει να απεγκλωβιστεί από τη μάστιγα της υποδούλωσης στα συμφέροντα της δικής του αστικής τάξης και να προχωρήσει στη μεταμόρφωση του Πανσυνδικαλιστικού Φόρουμ σε ένα Ενιαίο Μέτωπο Ε/Κ και Τ/κ εργαζομένων και νεολαίας για την επανένωση και την ειρήνη.

Ποιος μπορεί, στ΄αλήθεια να εγγυηθεί την υλοποίηση επιδιώξεων του Φόρουμ, όπως αυτές που προβλήθηκαν στην πρόσφατη διάσκεψη τύπου, και σημειώνουμε:

  • η λύση θα πρέπει να περιέχει τις απαιτούμενες πρόνοιες, ώστε η καθημερινότητα των Κυπρίων να διασφαλίζει συνθήκες ασφάλειας, ισότητα και προοπτικές ανάπτυξης και ευημερίας.
  • η επίλυση του Κυπριακού θα πρέπει να διασφαλίζει όλες τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την ύπαρξη μιας ενιαίας οικονομίας και αγοράς εργασίας, που θα έχει στο επίκεντρό της την ενίσχυση της ευημερίας όλων των Κυπρίων και την εγγύηση της κοινωνικά δίκαιης κατανομής του παραγόμενου πλούτου
  • η λύση θα πρέπει να εμπεριέχει εφαρμογή ενιαίου συστήματος εργασιακών σχέσεων και απασχόλησης, ενιαίου σχεδίου κοινωνικής ασφάλισης, ενιαίου συστήματος καθορισμού μισθών και απολαβών, πλήρη σεβασμό του δικαιώματος της ελεύθερης διακίνησης, του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και της επιλογής απασχόλησης σε οποιαδήποτε περιοχή της Κύπρου, πλήρη απαγόρευση των διακρίσεων αναφορικά με την απασχόληση ή/και τις απολαβές λόγω εθνικής καταγωγής, θρησκείας, χρώματος, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού και εφαρμογή ενός εκπαιδευτικού συστήματος που θα διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση περιβάλλοντος ανεκτικότητας, ειρηνικής συνύπαρξης και αλληλοσεβασμού.

Αυτά και άλλα πολλά δικαιώματα των εργαζομένων καταπατούνται καθημερινά όχι μόνο στον νότο από τον μνημονιακό νεοφιλελευθερισμό και την αδίστακτη λιτότητα των ε/κ αρχόντων, όχι μόνο στον βορρά από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει η Τουρκία και η δεξιά κυβέρνηση υποχείριό της, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, σε ολόκληρο τον κόσμο του ανεξέλεγκτου και βάρβαρου καπιταλισμού.

Οι μόνοι εγγυητές μιας ασφαλούς κι ευημερούσας καθημερινότητας των κυπρίων είναι η ίδια η οργάνωση και η δύναμή τους, ανεξάρτητη από τους «ηγέτες» και τα συγκρουόμενα συμφέροντά τους. Όποια κι αν είναι η κατάληξη των συνομιλιών στη Γενεύη. Αν οι «ηγέτες» συμφωνήσουν, θα πρέπει η συμφωνία να περάσει σε δημοψηφίσματα, με τους εθνικιστές ‘απορριπτικούς’ στις δύο πλευρές να παίζουν τα φοβικά τους ρέστα. Αν περάσει η συμφωνία από τα δημοψηφίσματα, μόνο ένα Ενιαίο Μέτωπο μπορεί να μας προστατέψει από τις χίλιες και μία τρικλοποδιές που θα βάζουν κάθε μέρα οι εθνικιστές, με κίνδυνο νέων συγκρούσεων και διαχωρισμών. Αν οι ηγέτες δεν τα βρουν και πάλιν, θα είναι ακόμα μεγαλύτερη η ενθάρρυνση των εθνικιστών να απλώσουν το δηλητήριό τους σε βορρά και νότο, να πισωγυρίσουν τα επιτεύγματα της επαναπροσέγγισης των τελευταίων 15 χρόνων, να επιτίθενται σε μέλη της ‘αντίπαλης» κοινότητας, να κλείσουν ακόμα και τα οδοφράγματα.

Το Ενιαίο Μέτωπο έχει ακόμα τη δύναμη που δεν έχει κανείς άλλος: να απευθυνθεί και να ζητήσει τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη του τουρκικού, του ελληνικού, του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου εργατικού κινήματος στον αγώνα για επανένωση της Κύπρου. Παρ’ όλο που το ελληνικό κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση λόγω της υποδούλωσης της κυβέρνησης Τσίπρα στις επιβολές των δανειστών και το τουρκικό κίνημα στενάζει κάτω από τη δικτατορική μπότα του Ερντογάν, το μεγαλείο των 40 γενικών απεργιών στην Ελλάδα κατά των κυβερνήσεων των μνημονίων δεν έχει χαθεί ούτε έχει ηττηθεί, το ίδιο και το μεγαλειώδες κίνημα του Πάρκου Γκεζί στην Τουρκία, όπως έδειξε και το κίνημα κατά της νομιμοποίησης του βιασμού ανηλίκων κοριτσιών, μάλιστα κάτω από συνθήκες επιβολής στρατιωτικού νόμου.

Το βάθεμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης σπρώχνει στην πρώτη γραμμή νέα κινήματα στην Ευρώπη (2 εκατ. μαθητές στους δρόμους της Ισπανίας), τις ΗΠΑ (συνεχιζόμενες μαζικές κινητοποιήσεις κατά του Τράμπ κι αναβίωση των σοσιαλιστικών ιδεών), στην Ινδία (150 εκατ. σε γενική απεργία). Το σύστημα δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες του κόσμου ακόμα και σε ανεπτυγμένες χώρες που δεν τους χωρίζουν εθνικές διαμάχες. Πόσο μάλλον σε χώρες όπως την Κύπρο, όπου το εθνικό χρησιμοποιείται για να μπλοκάρεται η ταξική πάλη. Ο απεγκλωβισμός από τα συγκρουόμενα συμφέροντα των αστικών τάξεων θα επιτρέψει στο εργατικό κίνημα της Κύπρου να μπει στην πρωτοκαθεδρία για επίλυση του εθνικού, μετατρέποντάς το από εμπόδιο σε μοχλό για να κυριαρχήσει στην εγκαθίδρυση μιας νέας ειρηνικής, σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Advertisements

One Trackback to “Αν οι ηγέτες δεν θέλουν ή δεν μπορούν – ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΕΝΩΣΕΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: