Βουλευτικές 2016: Οι λαϊκές μάζες δεν είπαν τον τελευταίο τους λόγο

του Δώρου Μιχαήλ

download (1)

Πρώτο κόμμα η αποχή

Τα αποτελέσματα του βουλευτικών εκλογών της 22ας Μαίου 2016 σημαδεύτηκαν από τη μεγαλύτερη αποχή σε βουλευτικές εκλογές από την εποχή της ανεξαρτησίας. 33,3% η μη προσέλευση στις κάλπες + 1% λευκά + 2.1% ‘άκυρα’ + 22.000 18ρηδες που δεν ενεγράφησαν στους εκλογικούς καταλόγους (από 30.000 +). Στις βουλευτικές του 2006 η αποχή ήταν 11% και το 20011 21.3%. (8% το 2001!)

Σε αριθμό ψηφοφόρων, μιλάμε για 213.796 που δεν πήγαν να ψηφίσουν, να εγγραφούν ή έριξαν λευκό και άκυρο, αριθμός υπερδιπλάσιος από τους 107.825 που ψήφισαν το πρώτο κόμμα!

Η πλειοψηφία αυτών των ψηφοφόρων, ιδιαίτερα της νεολαίας και του γυναικείου πληθυσμού (οι μισοί ψήφισαν!), έδειξαν με την αποχή την οργή τους για τη μιζέρια που έφερε στους ίδιους, την οικογένειά τους και την ευρύτερη κοινωνία η νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων και της λιτότητας και η διαφθορά και καταλήστευση του πλούτου της Κύπρου από τα λαμόγια των τραπεζιτών, των μεγαλοεργολάβων κ.λπ. και πολιτικών από όλα τα κόμματα.

Μεγαλύτερη η τιμωρία για την αντιπολίτευση παρά για την Κυβέρνηση

Η κυβέρνηση του Δημοκρατικού Συναγερμού είναι η μόνη κυβέρνηση στην Ευρώπη που εφάρμοσε μνημόνια και κατάφερε να παραμείνει πρώτο κόμμα, με λίγες απώλειες (- 3.6% και – 2 έδρες). Φυσικά το ποσοστό αυτό κρύβεται πίσω από την τεράστια αποχή, αφού σε αριθμούς ψηφοφόρων η απώλεια είναι 30.857. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το ΑΚΕΛ, έχασε 7% και 41.965 ψηφοφόρους και 3 έδρες, επιτρέπει στο ΔΗ.ΣΥ. να θεωρεί το εκλογικό αποτέλεσμα ως επιτυχία, λόγω και πρωτιάς, με 5% διαφορά από το ΑΚΕΛ και ετοιμάζεται να συνεχίσει την επιβολή των αντικοινωνικών μεταρρυθμίσεων της .

Γιατί λοιπόν οι ψηφοφόροι ‘τιμώρησαν’ περισσότερο το ΑΚΕΛ; Η ηγεσία εκτιμά ότι αυτό οφείλεται στην αυξημένη αποχή των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ σε σύγκριση με τους ψηφοφόρους άλλων κομμάτων, κι όχι στη μετακίνηση προς άλλα. Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνουν σε ένα βαθμό (όχι πλήρως) και οι δημοσκοπικές κόμματα έρευνες. Ωστόσο, η ουσία δεν αλλάζει: Οι ψηφοφόροι της παραδοσιακής αριστεράς ΔΕΝ εγκρίνουν τα έργα της 5ετίας ΑΚΕΛ – Χριστόφια (που οδήγησαν στην έλευση της Τρόικας) και της 3ετίας στην αντιπολίτευση, όπου ΔΕΝ υπήρξε οργανωμένη, συντονισμένη και δυναμική αντίσταση στην πράξη (κι όχι με ανώδυνες κοινοβουλευτικές πολιτικές και ελεγχόμενες συμβολικές κινητοποιήσεις).

Η πιο χαρακτηριστική στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, που περιγράφει το πιο πάνω, είναι η αντιμετώπιση του κύματος απεργιών λίγο πριν τις εκλογές. Όπως γράφαμε σε προηγούμενο δημοσίευμα:

« Όταν ο ένας μετά τον άλλο οι κλάδοι των εργαζομένων κατέβαιναν σε απεργίες (ΠΑΣΥΝΟ, Λιμάνια) ή εξάγγελλαν κινητοποιήσεις (ΑΗΚ, ΑΤΗΚ), κράτησε αποστάσεις. Αν συνένωνε αυτούς τους αγώνες σε ένα γενικευμένο αγώνα, θα έφερνε τα ζητήματα του κοινωνικού κράτους, των ιδιωτικοποιήσεων, της λιτότητας στην καρδιά της προεκλογικής περιόδου, με σοβαρές πιθανότητες ανατροπής των συσχετισμών στη Βουλή υπέρ της αριστεράς. Στις εκλογές του Μάη, το μόνο που μπορεί να ελπίζει η ηγεσία του ΑΚΕΛ είναι να πάρει τη δεύτερη θέση και να πλησιάσει το ποσοστό του 30%».[1]

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν έπεισε, βασικά, επειδή δεν είχε ένα πειστικό πρόγραμμα ανατροπής της λιτότητας (αν το είχε θα το εφάρμοζε, εξ άλλου κατά την 5ετία) και βελτίωσης της καθημερινότητας των πλατειών λαϊκών μαζών. Οι οργανωτικές αδυναμίες, η προσωπικότητα των υποψηφίων, τα μεροληπτικά ΜΜΕ κ.λπ. είναι δευτερεύοντα για ένα κόμμα της αριστεράς όπως το ΑΚΕΛ. Αν τα χιλιάδες οργανωμένα στελέχη και ακτιβιστές του κόμματος ήταν οπλισμένοι με την αυτοκριτική της ηγεσίας για τη διαχείριση του καπιταλισμού κατά την 5ετία, το πρόγραμμα και τεκμήρια για έργα και αγώνες για ανατροπή των μημονιακών πολιτικών, θα όργωναν την Κύπρο σπίτι με σπίτι και θα ξεπερνούσαν και τα ποσοστά των ‘παλιών καλών καιρών’ (34,7% το 2001).

Από τις πρώτες δηλώσεις του Άντρου Κυπριανού, όσο και αν ακούγεται συχνά πως λήφθηκαν τα μηνύματα, δεν φαίνεται ότι θα αναγνωριστεί το μέγα λάθος του περιορισμού στα στεγανά και στον ζουρλομανδία του καπιταλιστικού συστήματος και της λιτότητας, της κυρίαρχης πολιτικής σε όλη την Ευρώπη και διεθνώς.

Ευνοήθηκαν ΔΗ.ΚΟ και μικροί – ήττα της ΕΔΕΚ

Στην απουσία σοβαρής εναλλακτικής πολιτικής, οι ψηφοφόροι συμπεριφέρθηκαν ποικιλοτρόπως, μερικές φορές αντιφατικά και ‘περίεργα’.

Το ΔΗ.ΚΟ., παρά το ότι ήταν το δεκανίκι της κυβέρνησης ΔΗ.ΣΥ., ειδικά όταν ήταν απαραίτητο να περάσουν μνημονιακές νομοθεσίες, το έπαιξε και λίγο αντι-λιτότητα και υποσχέθηκε διάφορα στους καταχρεωμένους πολίτες, τις ‘ευάλωτες’ ομάδες κ.λπ. κ.λπ. Εδώ σταμάτησε η ταξική πολιτική (υπέρ του κεφαλαίου φυσικά) και ανέλαβαν οι (καλοπληρωμένοι) επικοινωνιολόγοι, με τα σποτάκια τους, τις γιγαντοαφίσες τους κ.λπ. Και κάτι πέτυχαν, αν λάβει κανείς υπόψιν ότι ο Νικόλας εξαφάνισε την εσωτερική αντιπολίτευση (Κάρογιαν κ.λπ.) και έμεινε κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Το ΔΗ.ΚΟ. έχασε ‘μόνο’ 1,3% (-12.840 ψηφοφόρους) και διατήρησε τις έδρες του και τον ρυθμιστικό του ρόλο.

Η ΕΔΕΚ, ήταν – μαζί με το ΑΚΕΛ – ο μεγάλος ηττημένος, αφού έχασε 2,7% (30% της δύναμής της και 14.383 ψηφοφόρους) και μπήκε σε διαδικασία μεγάλης κρίσης. Πλήρωσε έτσι για τη νεφελώδη πολιτική της (εκτός από τη σαφέστατα εθνικιστική πολιτική της, και την αδυναμία της να δώσει ταξική προοπτική στην λύση του κυπριακού. ), την αλαζονεία του νέου της αρχηγού (του Μαρίνου Σιζόπουλου) τις εσωτερικές ίντρικες που έφαγαν τον Ομήρου (τέως Πρόεδρο της Βουλής), τον Νικολαϊδη τέως Βουλευτή, ηγετικό στη Λεμεσό (όπου η ΕΔΕΚ έχασε το 62% της δύναμής της και πήρε 4,31% ή -6,9%) και οδήγησαν σε δύο παραιτήσεις αξιωματούχων αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

Τα ‘Μικρά’ κόμματα ευνοήθηκαν από την αποχή και την ψήφο διαμαρτυρίας και σημείωσαν ιστορικά ψηλά ποσοστά: Πήραν όλα μαζί 22,9% σε σύγκριση με 8,4% το 2011 και 11,7 το 2006. Συμμαχία Πολιτών, Αλληλεγγύη και ΕΛΑΜ μπήκαν στη Βουλή για πρώτη φορά και οι Οικολόγοι πήραν 4,8% (+2,6%) και εξέλεξαν δεύτερο Βουλευτή. Ακόμα και η συμπαιγνία ΔΗ.ΣΥ – ΑΚΕΛ να κρατήσουν τους ‘Μικρούς’ έξω, με την αύξηση του ορίου από 1,8 σε 3,6%, τελικά γύρισε μπούμερανγκ, από ένα υποψιασμένο εκλογικό σώμα που ήθελε να τιμωρήσει τους μεγάλους, να δοκιμάσει τους μικρούς κ.ο.κ., ακόμα κι όταν οι ‘μικροί’ λέγονται Ελένη Θεοχάρους, πρώην ΔΗ.ΣΥ., που αφού εκλέγηκε, προτίμησε να κρατήσει την έδρα στην Ευρωβουλή («Πολλά τα λεφτά Άρη»!) και να προσθέσει τρίτη έδρα στους προ εκλογών εξαφανισθέντες και αναστηθέντες Ευρωκόκους (Συλλούρη και ΣΙΑ).

Οι φασίστες στη Βουλή

Το πιο τραγικό αποτέλεσμα των εκλογών είναι η είσοδος των νεοναζί του ΕΛΑΜ με δύο βουλευτές στη Βουλή με 3,71% (+ 2,6%) και13.041 ψηφοφόρους. Κι αυτό όχι επειδή αυξήθηκαν οι φασίστες σε 13.041, πράγμα αμφίβολο, αλλά επειδή η κρίση και η απουσία πειστικής πολιτικής από την αριστερά, επέτρεψε στους νοσταλγούς του Γρίβα και της ΕΟΚΑ Β’ που κατέστρεψαν την Κύπρο, του παραρτήματος της εγκληματικής οργάνωσης των δολοφόνων της Χρυσής Αυγής, να το παίζουν αντι-συστημικοί, αντι-μνημονιακοί, υπερασπιστές των αδυνάτων και άλλα δημαγωγικά.

Η είσοδός τους στη Βουλή, η νομιμοποίησή τους, η προβολή από τα ΜΜΕ που άρχισε ήδη με χαριεντισμούς και αστειάκια και απόκρυψη της εγκληματικής τους δράσης από τα μεγάλα κανάλια,(πλείστα των οποίων εχουν φιλοφασιστικές καταβολές) βάζει μπροστά στους αντιφασίστες ακτιβιστές νέα σοβαρά καθήκοντα.

Εκλογές και Κυπριακό

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, στην εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων κυριάρχησαν τα θέματα της οικονομίας, κυρίως η κρίση, η ανεργία κ.ο.κ. και σε λιγότερο βαθμό το Κυπριακό, τουλάχιστον συγκριτικά με προηγούμενες εκλογές. Ο βασικός λόγος είναι τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν στις διαπραγματεύσεις, λόγω των διαφορών των αρχουσών τάξεων, των εξελίξεων στην Τουρκία, την αλλαγή κυβέρνησης στο βορρά κ.ά. Έτσι, ενώ σε κάποια φάση Πρόεδρος Αναστασιάδης και ΔΗ.ΣΥ. (και εξωτερικοί παράγοντες) μιλούσαν για ‘λύση’ ακόμα και πριν τις εκλογές (ο ΔΗ.ΣΥ. καθυστέρησε τις διαδικασίες επιλογής υποψηφίων γι αυτόν τον λόγο), τελικά αναφέρονταν σε ‘λύση μέχρι τον Σεπτέμβριο’ και λίγο αργότερα ‘λύση μέσα στο 2016’! Κατά συνέπεια, ο ΔΗ.ΣΥ. δεν μπόρεσε να παίξει το χαρτί ‘σας βγάλαμε από το Μνημόνιο – θα σας λύσουμε και το Κυπριακό’ κι αρκέστηκε μόνο στο πρώτο.

Φυσικά, τα εθνικιστικά κόμματα και τα κανάλια δεν άφησαν εντελώς απέξω το Κυπριακό. Για παράδειγμα, η ΕΔΕΚ, εκτός από την απόρριψη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, έπαιξε γερά το χαρτί των αποκαλύψεων για τα πρακτικά του Εθνικού Συμβουλίου, τις υποχωρήσεις του Προέδρου κ.λπ. Τα αποτελέσματα δεν δείχνουν ότι ωφέλησε την ΕΔΕΚ η εντονότερη εθνικιστική πολιτική.

Η οριακή αύξηση των ποσοστών του ‘απορριπτικού μετώπου’ (ΔΗ.ΚΟ., ΕΔΕΚ, Συμμαχία, Αλληλεγγύη, Οικολόγοι, ΕΛΑΜ), +12% περίπου σε σύγκριση με το 2011, δεν μπορεί να αποδοθεί σε ενίσχυση του εθνικισμού, αφού το κυρίαρχο θέμα ήταν η οικονομία, η ψήφος διαμαρτυρίας, η καταδίκη της διαφθοράς κ.λπ. Ωστόσο, η Κυβέρνηση Αναστασιάδη, λόγω και των νέων συσχετισμών στη Βουλή, των συμμαχιών που πρέπει να κάνει για να περνά τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησής του, και των δυσκολιών στις διαπραγματεύσεις, δεν αποκλείεται να κάνει μια πιο ‘σκληρή’ στροφή στο Κυπριακό, όπως το έχει κάνει η ‘ενδοτική δεξιά’ πολλές φορές στο παρελθόν.

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, από την άλλη, στήριξε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις συνομιλίες, συνεχίζοντας την πολιτική της αναζήτησης λύσης του Κυπριακού κάτω από την ηγεμονία των αρχουσών τάξεων των δυο κοινοτήτων, αντί να συνδέει τη λύση του Κυπριακού με τους αγώνες των Ε/Κυπρίων και Τ/Κυπρίων εργαζομένων ενάντια στη λιτότητα και τον νεοφιλελευθερισμό και τους εθνικιστές σε βορρά και νότο.

Την επόμενη περίοδο θα γίνει πιο επείγουσα η ανάγκη για ένταση του αγώνα των Ε/κυπρίων και Τ/κυπρίων εργαζομένων για επανένωση της Κύπρου, στη βάση ενός σοσιαλιστικού προγράμματος, ανεξάρτητου από τις άρχουσες τάξεις.

Οι λαϊκές μάζες δεν είπαν τον τελευταίο τους λόγο

Οι εκλογές είναι, και ήταν πάντα, μια φωτογραφία της στιγμής και τίποτε άλλο. Η φωτογραφία αυτή έβγαλε 8κομματική βουλή, το άθροισμα των δύο μεγάλων παραδοσιακών κόμματων στο 56,3% από το παραδοσιακά ψηλό του65-70%, και τα αντιφατικά που περιγράφηκαν πιο πάνω.

Την επομένη των εκλογών η ‘οκκά τετρακόσια’ που έλεγαν οι παλιοί. Η δήθεν έξοδος από το μνημόνιο δεν θα σημάνει και την έξοδο από τη λιτότητα. Η Τρόικα θα μας αξιολογεί μέχρι το 2031 που θα αποπληρωθεί το 75% του χρέους. Θα συνεχιστούν και θα ενταθούν η ανεργία, οι χαμηλοί μισθοί, η καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, η φτώχεια, ο πόλεμος εναντίον του δημόσιου νοσοκομείου, του δημόσιου σχολείου, η κατακρεούργηση των επιδομάτων και της πολιτικής πρόνοιας, το ξεπούλημα της ΑΤΗΚ, της ΑΗΚ, των Λιμανιών κ.λπ.

Οι δημαγωγοί, μικροί και μεγάλοι, στη Βουλή θα αναγκαστούν να μιλήσουν με έργα κι όχι με παχιά λόγια και ΘΑ ΘΑ. Θα μπορούν να συνεχίζουν, όμως, τα ψέματα και τα τσαλιμάκια, αν δεν μπορέσει το εργατικό κίνημα και η νεολαία να βάλει στην ημερήσια διάταξη οργανωμένους δυναμικούς αγώνες για ανατροπή της λιτότητας και να βάλει τους πάντες μπροστά στις ευθύνες τους. Η ΝΕΔΑ παλεύει για τη δημιουργία μιας νέας αντικαπιταλιστικής αριστεράς που επιβάλλεται να μπει μπροστά σ’ αυτούς τους αγώνες.

[1] https://nedacy.wordpress.com/2016/04/27/vouleutikes-2016-mauro-sto-disi-kai-sta-kommata-tou-kefalaiou-mauro-stous-ethnikistes-pali-gia-mia-nea-aristera/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: