Νοσηλευτές, ΑΗΚ, λιμάνια, CYTA…

Οι εργαζόμενοι έδωσαν ένα πρώτο δείγμα της δύναμής τους – οι επιθέσεις αναβλήθηκαν – οι αγώνες συνεχίζονται

Της Αθηνάς Καρυάτη

19121_10154436297911664_6346327817276814183_n

Την προηγούμενη περίοδο οι εργαζόμενοι έδωσαν ένα πρώτο δείγμα της δύναμής τους. Έδειξαν ότι χωρίς νοσηλευτές δεν λειτουργούν τα νοσοκομεία, χωρίς εργαζόμενους στα λιμάνια παραλύει όλη η οικονομία. Έδειξαν ότι αυτοί είναι η κινητήρια δύναμη της κοινωνίας και όχι οι καρεκλοκένταυροι υπουργοί και βουλευτές.

Την 1η του Απρίλη έληξε η απεργία των νοσηλευτών της ΠΑΣΥΝΟ η οποία κράτησε 18 ολόκληρες μέρες, με μια συμφωνία με την κυβέρνηση ότι θα συζητηθούν τα αιτήματά τους.

Οι νοσηλευτές έδειξαν τη δύναμή τους

Από τις πρώτες μέρες νοσηλευτές από την ΠΑΣΥΔΥ, η οποία τάχθηκε με την κυβέρνηση και ενάντια στην απεργία, προσχωρούσαν μαζικά στην απεργία.

Η κυβέρνηση, καταλαβαίνοντας ότι ήταν ένας πολύ δυνατός αντίπαλος, αφού κατάφεραν να παραλύσουν τα νοσοκομεία, πέρασε στην επίθεση. Ξεκίνησε με την προσπάθεια να διχάσει τους νοσηλευτές, και να στρέψει την κοινωνία ενάντια στους νοσηλευτές χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Από την αρχή ήταν εριστική – δεν ήταν λίγα αυτά που ειπώθηκαν από το στόμα του προέδρου του ΔΗΣΥ, του εκπροσώπου του Προεδρικού και του Υπουργού Υγείας. Ο Νεοφύτου καλούσε τους νοσηλευτές να πάνε να δουλέψουν αλλού αν δεν τους αρέσει, και με θράσος δήλωνε ότι θα προσλάβει η κυβέρνηση νοσηλευτές με 300 ευρώ από την Ινδία! Ο Υπουργός Υγείας δήλωνε ότι δεν πρόκειται να αναβαθμιστούν οι νοσηλευτές στην κλίμακα Α8 ούτε τώρα ούτε στα αυτονομημένα νοσηλευτήρια, ενώ αποκαλυπτικές ήταν οι δηλώσεις του ότι στα αυτονομημένα νοσηλευτήρια δεν θα υπάρχουν κλίμακες, ούτε συλλογικές συμβάσεις, αλλά ατομικά συμβόλαια! Προκειμένου να στρέψουν την κοινωνία ενάντια στους «προνομιούχους» νοσηλευτές ανακοίνωναν υπέρογκα ποσά που θα κοστίσει η αναβάθμισή τους, από 40 μέχρι 115 εκατ ευρώ, ενώ η μελέτη από την ίδια την συντεχνία έλεγε ότι θα χρειαστούν 8-9 εκατ το χρόνο. Έφτασαν να απειλούν με επιστράτευση, πρόσληψη απεργοσπαστών και την χρήση του στρατού, της πολιτικής άμυνας και της πυροσβεστικής για να μεταφέρει ασθενείς στον ιδιωτικό τομέα.

Τελικά η μη αναγνώριση του πτυχίου των νοσηλευτών είναι μια απόφαση πολιτική κι όχι οικονομική

Η κυβέρνηση δεν είχε κανένα οικονομικό πρόβλημα όταν υπόσχονταν ότι θα προσλάβει 3000 μόνιμους στρατιωτικούς, με κόστος 40 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο. Ούτε όταν μέσα στις 18 μέρες απεργίας ξόδεψε πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ για να στείλει περιστατικά, ακόμη και αυτά που δεν ήταν επείγοντα στον ιδιωτικό τομέα για να σπάσει την απεργία της ΠΑΣΥΝΟ. Την τελευταία εβδομάδα μάλιστα, δια στόματος Αναστασιάδη ανακοίνωσαν ότι ήταν διατεθειμένοι ακόμη και να προσλάβουν απεργοσπάστες, δηλαδή να ξοδέψουν ακόμη περισσότερα χρήματα!

Η αναγνώριση του πτυχίου των νοσηλευτών ήταν τόσο δύσκολη για την κυβέρνηση καθώς αν το έκανε τότε όλοι οι νοσηλευτές που θα προσληφθούν στο μέλλον, στα αυτονομημένα – ιδιωτικοποιημένα νοσηλευτήρια αλλά και στα ιδιωτικά θα πρέπει να έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο και άρα να είναι και πιο ακριβοί! Αυτό δεν συμφέρει καθόλου στους ιδιοκτήτες κλινικών, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς σήμερα προσλαμβάνουν φτηνό εργατικό δυναμικό.

Είναι φανερό ότι αυτούς που εξυπηρετεί η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ είναι οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών κλινικών κι όχι τους ασθενείς, αφού αντί να τους προσφέρει διαχρονική ποιοτική υγεία, είναι διατεθειμένη να θυσιάσει ακόμη και ζωές προκειμένου να μην πάει κόντρα στα ιδιωτικά συμφέροντα!

Δεν κατάφεραν ούτε να κάμψουν τους απεργούς, ούτε να στρέψουν την κοινωνία εναντίον τους

Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης έσπευσαν να βγάλουν ανακοινώσεις για τα δίκαια αιτήματα των νοσηλευτών. Φυσικά, λίγο πριν τις εκλογές, μια τέτοια κίνηση τους ανεβάζει το προφίλ αφού και η ίδια η κοινωνία έβλεπε τα αιτήματα θετικά. Όλοι, και κυρίως το ΑΚΕΛ, προσπαθούσαν να λειτουργήσουν σαν διαμεσολαβητές ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους νοσηλευτές. Όμως οι νοσηλευτές δεν είχαν ανάγκη από διαμεσολαβητές, κι ούτε είναι αυτός ο ρόλος της αριστεράς.

Αυτό που είχε ανάγκη ο αγώνας της ΠΑΣΥΝΟ, που θα έδινε και την προοπτική να νικήσει ήταν η έμπρακτη κλιμάκωση της αλληλεγγύης και γενίκευση του αγώνα. Καθώς παράλληλα με την ΠΑΣΥΝΟ βγήκαν στους δρόμους σε απεργίες, είτε εξήγγειλαν απεργίες, οι εργαζόμενοι στα λιμάνια και στην ΑΗΚ, θα μπορούσε να υπάρξει ένας συντονισμός των αγώνων αυτών, για να ανατροπή των πολιτικών λιτότητας στο σύνολο. Όλοι οι αγώνες αυτοί είχαν ένα κοινό: ήταν στην ουσία αγώνες ενάντια στο ξεπούλημα των δημόσιων υπηρεσιών, και την προάσπιση της ποιότητάς τους. Οι εργαζόμενοι μάλιστα στην ΑΗΚ ήταν διατεθειμένοι να χάσουν μεροκάματα, προκειμένου να μην διαλυθεί ο οργανισμός, το οποίο θα συνέβαινε αν γινόταν ο ιδιοκτησιακός διαχωρισμός της ΑΗΚ χωρίς προηγούμενη μελέτη.

eac

Αυτή τη στιγμή σε όλους τους κλάδους, έχουμε μια υποχώρηση της κυβέρνησης, με μια αναβολή της επίθεσης για μετά τις εκλογές. Σε καμία περίπτωση ο αγώνας δεν έχει τελειώσει. Αντίθετα, η κυβέρνηση προετοιμάζεται ήδη για τον επόμενο γύρο.

Δεν είναι τυχαίο που λίγες ώρες μετά τη συμφωνία με την ΠΑΣΥΝΟ ο ΔΗΣΥ κατέβασε στην Βουλή, και μάλιστα με τη μορφή του κατεπείγοντος νομοσχέδιο για την απαγόρευση των απεργιών σε όλους τους κλάδους οι οποίοι κινητοποιήθηκαν την προηγούμενη περίοδο και που στοχεύει η κυβέρνηση να ιδιωτικοποιήσει!

Το νομοσχέδιο χαρακτηρίζει ως ουσιώδεις υπηρεσίες ένα ευρύτατο φάσμα δραστηριοτήτων, που θεωρούνται απαραίτητες για τον έλεγχο, την επεξεργασία και διάθεση καυσίμων, την εξασφάλιση συνεχούς παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, υδατοπρομήθειας, της λειτουργίας των τηλεπικοινωνιών, την ασφαλή λειτουργία των αεροδρομίων και τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας, τη λειτουργία των νοσοκομείων, των λιμανιών, των τελωνείων, του αποχετευτικού συστήματος, τη συντήρηση του εξοπλισμού της Εθνικής Φρουράς, της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής.

Η πρόταση προνοεί απαγόρευση της απεργίας και της ανταπεργίας σε οποιοδήποτε στάδιο επίλυσης της διαφοράς αλλά και την ποινή φυλάκισης όχι πέραν των δύο ετών ή και πρόστιμο που δεν θα υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες ευρώ, για οποιοδήποτε πρόσωπο «μετέχει ή συνεχίζει ή διεγείρει, παροτρύνει, παρέχει συνδρομή ή ενθαρρύνει τη συμμετοχή ή τη συνέχιση οποιασδήποτε μορφής απεργιακών ή ανταπεργιακών μέτρων σε καθορισμένη ουσιώδη υπηρεσία» δηλαδή για όλες τις συντεχνίες οι οποίες θα καλέσουν σε απεργία!

Μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, το νομοσχέδιο δεν έχει περάσει, και έχει παραπεμφθεί στην Επιτροπή Εργασίας της Βουλής. Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να καταργήσει κάθε βασικό δημοκρατικό και εργατικό δικαίωμα προκειμένου να περάσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της! Το ΑΚΕΛ έχει διαφωνήσει, και η ΣΕΚ και η ΠΕΟ το ίδιο με την ΠΕΟ να λέει ότι η κυβέρνηση θα πάρει την κατάλληλη απάντηση. Πραγματικά, αν η κυβέρνηση προχωρήσει με αυτό το νομοσχέδιο θα πρέπει να βρεί μπροστά της όλες τις συντεχνίες και την αριστερά! Με απεργίες και διαμαρτυρίες να σταματήσουμε τις δικτατορικές προτάσεις της κυβέρνησης.

Οι εργαζόμενοι χρειάζεται να προετοιμαστούν κι αυτοί για τον επόμενο γύρο αγώνων

Η απεργία της ΠΑΣΥΝΟ είχε όλες τις προοπτικές να νικήσει και να αποτελέσει το έναυσμα για τη γενίκευση των αγώνων που θα μπορούσαν να ανατρέψουν την λιτότητα στο σύνολό της.

Αυτό, για το εργατικό κίνημα, και συνδικάτα όπως την ΠΕΟ, με δεκαετίες εμπειριών στην Κύπρο και στο εξωτερικό, θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.

Κι αυτό θα μπορούσε να γίνει μέσα από ουσιαστική συμπαράσταση και γενίκευση του αγώνα, με μέτρα όπως:

  • Εκστρατεία συστηματικής ενημέρωσης των εργαζομένων, στους χώρους εργασίας και στην ευρύτερη κοινωνία, για τα δίκαια αιτήματα των απεργών και τις προεκτάσεις της νίκης των νοσηλευτών και, αντίθετα, της συντριβής τους. Αυτό θα μπορούσε να γίνει ακόμη και μέσα από την πλατφόρμα που δημιουργήθηκε πριν κάποια χρόνια «Η κοινωνία αντιδρά και διεκδικεί» η οποία έχει ήδη οργανώσει κάποιες πορείες ενάντια στη λιτότητα, τις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις.

  • Αρχικά ολιγόωρες στάσεις εργασίας συμπαράστασης, που να λειτουργήσουν ως βάση για να πειστούν οι εργαζόμενοι και να προετοιμαστούν για κλιμάκωση.

  • Κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα και προετοιμασία για γενική απεργία με στόχο πλέον τη ματαίωση της πολιτικής λιτότητας, στη βάση ενός φιλεργατικού προγράμματος για ανάπτυξη της οικονομίας, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας με επιστροφή των μισθών στα προ-Τρόικας επίπεδα.

Με ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορούν οι εργαζόμενοι να προετοιμαστούν για την επόμενη περίοδο αγώνα που δεν θα αργήσει να έρθει.

Η απλή ανακοίνωση ενός τέτοιου προγράμματος αγώνα, κατά τη διάρκεια της απεργίας της ΠΑΣΥΝΟ, θα είχε ως αποτέλεσμα την πίεση από τα απλά μέλη των νοσηλευτών της ΠΑ.ΣΥ.Δ.Υ. να ενωθούν με τους συναδέλφους τους της ΠΑ.ΣΥ.ΝΟ., ανατρέποντας τα διασπαστικά σχέδια της Κυβέρνησης. Θα ενίσχυε την αποδοχή της απεργίας στα πλατιά λαϊκά στρώματα και θα έδινε δύναμη στους νοσηλευτές να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Η υλοποίηση ενός τέτοιου προγράμματος αγώνα θα έβαζε τις βάσεις για ανατροπή της λιτότητας που βυθίζει την κοινωνία στη φτώχεια και την ανεργία και που κινδυνεύει να χάσει και τον πλούτο της με το ξεπούλημα της ΑΤΗΚ, της ΑΗΚ, των λιμανιών και του φυσικού αερίου.

Η υιοθέτηση ενός προγράμματος γενικευμένου αγώνα, θα οδηγούσε την απεργία των νοσηλευτών και τη γενικότερη εργατική κινητοποίηση στην καρδιά του προεκλογικού αγώνα για τις Βουλευτικές του Μάη. Αυτό είτε θα τρομοκρατούσε την Κυβέρνηση ώστε να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματα των νοσηλευτών, εισάγοντας στην ουσία την πρώτη νίκη κατά της λιτότητας, είτε θα κινδύνευε να μειώσει σημαντικά τα ποσοστά της στις εκλογές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η υιοθέτηση ενός τέτοιου προγράμματος, θα ενίσχυε σημαντικά τις δυνάμεις που αντιτίθενται στη λιτότητα και κυρίως το ΑΚΕΛ. Η ψήφος στο ΑΚΕΛ, δεν θα ήταν πλέον απλώς ψήφος διαμαρτυρίας ενάντια στην Κυβέρνηση της δεξιάς του ΔΗ.ΣΥ. και των συνοδοιπόρων της του ΔΗ.ΚΟ. κ.λπ. Θα ήταν ψήφος στήριξης στην προοπτική του αγώνα για ανατροπή της ολέθριας πολιτικής της λιτότητας.

Δυστυχώς όμως το ΑΚΕΛ, οι συντεχνίες του και οι κοινωνικές του ομάδες δεν επέλεξαν την υιοθέτηση μιας πολιτικής οργανωμένου και δυναμικού αγώνα όπως αυτού που προτείνουμε. Αντίθετα, κι ενώ στελέχη στήριξαν την απεργία, ενώ ομάδες συνδικαλιστικές έβγαλαν ανακοινώσεις υπέρ της απεργίας, η ΠΕΟ κράτησε σιγή ιχθύος, ενώ η ηγεσία του ΑΚΕΛ προσπαθούσε να κρατήσει ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην ΠΑΣΥΝΟ και την Κυβέρνηση.

Επιβεβαιώνεται ακόμη μια φορά ότι η ανάγκη για την δημιουργία μιας νέας μαχητικής αριστεράς που δεν θα διστάζει να συγκρουστεί με τις δυνάμεις που εκπροσωπούν το κεφάλαιο και τα συμφέροντά του, μια αριστερά που δεν θα διστάζει να προχωρήσει στην ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο είναι ξεκάθαρο σήμερα ότι δεν έχει τίποτα να προσφέρει στους εργαζομένους της Κύπρου, της Ευρώπης και παγκοσμίως είναι υπαρκτή. Αυτόν τον αγώνα, για μια νέα αριστερά, είναι που δίνει η ΝΕΔΑ στην Κύπρο και μέσα από τις δυνάμεις της Επιτροπής για μια Διεθνή των Εργαζομένων (CWICommittee for a WorkersInternational) διεθνώς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: