Η νεολαία γυρίζει την πλάτη στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα

Στα ύψη η αποχή στις βουλευτικές εκλογές

του Δώρου Μιχαήλ

kalpi32

Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το ινστιτούτο Στατιστικολόγων Κύπρου, στις αρχές του Μάρτη, 77% των νέων δεν θα ψηφίσει στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.

Όσες δημοσκοπήσεις έχουν βγει προς το παρόν ανεβάζουν την αποχή στο 25-30%.

Από τους 37.000 νέους ψηφοφόρους, έχουν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους μόνο 1.328.

Το φαινόμενο της μαζικής αποχής, που ήταν σχεδόν ανύπαρκτο σε προηγούμενες δεκαετίες, εμφανίζεται με το βάθεμα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, την αποκάλυψη της διαφθοράς και την απαξίωση των πολιτικών και της πολιτικής. Στις Ευρωεκλογές του 2014, η αποχή έφτασε το αστρονομικό 56% συν 3% άκυρα και λευκά.

Οι πολιτικάντηδες και τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ θα σπεύσουν και πάλι να ταπελλώσουν την αποχή, ιδιαίτερα στη νεολαία, ως ‘αδιαφορία’, “ανευθυνότητα”, ‘ανωριμότητα’ κ.λπ. Αγρόν ηγόρασαν! Οι πλατιές λαϊκές μάζες, μαζί και οι νεολαίοι, ενδιαφέρονται για την πολιτική, πολύ μάλιστα, όταν αυτή κάνει ή ελπίζουν πως θα κάνει κάποια διαφορά στην καθημερινότητά τους: Στο ύψος των μισθών και στις συνθήκες εργασίας τους· στην ανεργία· στην φτώχεια· στην ποιότητα της υγείας, της στέγης, των κοινωνικών ωφελημάτων, του περιβάλλοντος. Αυτό φάνηκε και στις απαντήσεις των νέων στην έρευνα όπου το 29% δεν θα ψηφίσει λόγω ανεργίας, το 31% γιατί δεν υπάρχουν νέα άτομα στα ψηφοδέλτια, και το 12% γιατί οι πολιτικοί δεν λένε την αλήθεια!

Τα τελευταία χρόνια, ιδίως με την ένταξη στην ΕΕ και την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, που χτύπησε λίγο αργότερα την Κύπρο, η νέα γενιά δεν έχει γνωρίσει τίποτε άλλο από λιτότητα, περικοπές, μειώσεις μισθών, ανεργία (στον τόπο μας αλλά και διεθνώς). Το μέλλον προδιαγράφεται ακόμα χειρότερο. Μαζική, οργανωμένη αντίσταση από τους συνδικαλιστές και την πολιτική ηγεσία δεν βλέπουν. Αντίθετα ήταν η μοίρα του ΑΚΕΛ – του ‘κόμματος του λαού’ – να ξεκινήσει αυτή η πολιτική επί της πενταετίας του, που συνέπεσε μεν με την κρίση, αλλά το μόνο που έκανε η κυβέρνηση ήταν να τη διαχειριστεί στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος και των προσταγών της ΕΕ και της Τρόικας.

Την ίδια ώρα, οι πλατειές λαϊκές μάζες και η νεολαία τρίβουν τα μάτια μπροστά στο μέγεθος της διαφθοράς που βιώνουμε κάθε μέρα. Υπουργοί, βουλευτές, εισαγγελείς, δήμαρχοι, μουχτάρηδες κι αζάδες, τραπεζίτες, μεγαλοεργολάβοι και λοιποί ‘ιδιώτες’,  συναγωνίζονται ποιος θα μασήσει περισσότερα, ποιος θα κλέψει πρώτος το βιός του μεροκαματιάρη και το μέλλον του νεολαίου. Όλα τα κόμματα έχουν βουτηγμένο το βρόμικο τους χέρι στο μέλι.

Ποιόν να εμπιστευτεί λοιπόν ο κόσμος και οι νέοι; Γιατί να πιστέψουν τα παχιά λόγια και τις υποσχέσεις των πολιτικάντηδων; Έτσι κι αλλιώς το 80% της οικονομικής πολιτικής – πολιτική λιτότητας πάντα – καθορίζεται από τους στυγνούς καπιταλιστές της ΕΕ. Ποιούς να διαλέξουν από τους συνήθεις ύποπτους που τους πλασάρουν τα κόμματα, για να εκπληρώσουν το σπουδαίο δημοκρατικό τους καθήκον μια φορά κάθε 5 χρόνια, και μετά μην τους είδατε μην τους απαντήσατε;

Οι μάζες του λαού και η νεολαία και ώριμοι και πολιτικοποιημένοι είναι. Αποδεικνύεται κάθε φορά που γίνονται αγώνες με προοπτικές επιτυχίας, όπως οι εργατικοί αγώνες στην Ελλάδα και το δημοψήφισμα του 62% του ΟΧΙ στην Τρόικα, πριν την προδοσία του Τσίπρα και την υποδούλωση στους ‘θεσμούς’. Με το κίνημα εκατομμυρίων νεολαίων στις ΗΠΑ για υποστήριξη του Μπέρνι Σάντερς, που μιλά για ‘πολιτική επανάσταση’ ενάντια στο κατεστημένο και τους δισεκατομμυριούχους κι αρνείται να πάρει εκλογικές εισφορές από αυτούς. Με την εξέγερση των Τουρκοκυπρίων το 2003 που ανέτρεψε το καθεστώς Ντενκτάς, και πολλά άλλα παραδείγματα.

Φυσικά, η αποχή, έστω κι αν καταγραφεί ως μαζική διαμαρτυρία για όλη αυτή την κατάσταση,  δεν πρόκειται να λύσει τα προβλήματα. Αυτό που μπορεί να κάνει τη διαφορά και να προδιαγράψει ένα καλύτερο μέλλον είναι η οργανωμένη μαζική πάλη ενάντια στη λιτότητα στη βάση ενός σοσιαλιστικού προγράμματος που θα περιλαμβάνει:

  • Άρνηση της αποπληρωμής του χρέους προς την Τρόικα που καταδικάζει την οικονομία και την κοινωνία στη μιζέρια μέχρι το 2031 που θα αποπληρωθεί το 75%.
  • Τερματισμό του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας πού λέγεται ΑΤΗΚ, ΑΗΚ, Λιμάνια, φυσικό αέριο και ενέργεια.
  • Ματαίωση των εκποιήσεων της πρώτης κατοικίας και των υποστατικών μικρών επιχειρήσεων
  • Εθνικοποίηση των τραπεζών και των βασικών τομέων της οικονομίας κάτω από εργατικό έλεγχο.
  • Πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, τιμωρία των μιζαδόρων, επιστροφή των κλεμμένων και των δισεκατομμυρίων που φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό.
  • Εισαγωγή από το κράτος ενός μαζικού προγράμματος κατασκευής νοσοκομείων, σχολείων, σπιτιών και υποδομών που θα προσφέρουν ανάπτυξη και θέσεις εργασίας στις χιλιάδες άνεργους.

Για να εφαρμοστεί ένα τέτοιο πρόγραμμα χρειάζεται η δημιουργία μιας νέας αντικαπιταλιστικής αριστεράς, αμέτοχης στο φαγοπότι και τις πολιτικές λιτότητας των προηγούμενων χρόνων, που θα σέβεται τη δημοκρατία και θα λειτουργεί στη βάση της διαφάνειας και του καθημερινού ελέγχου από τα μέλη της. Μιας αριστεράς, της οποίας οι αξιωματούχοι δεν θα είναι πολιτικοί καριέρας, αλλά θα είναι άμεσα ανακλητοί και θα αμείβονται με μισθό ειδικευμένου εργάτη και θα επιστρέφουν τα εισοδήματα από οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα στο εργατικό κίνημα που τους εξέλεξε και τους ελέγχει.

Για μια τέτοια αριστερά παλεύει η Νέα Διεθνιστική Αριστερά και καλεί όλους τους αγωνιστές, ιδιαίτερα τους ‘ανώριμους’ νεολαίους που θα απέχουν από τις εκλογές να συνταχθούν μαζί μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: