Ιρλανδία: επιτυχία για το Σοσιαλιστικό Κόμμα – CWI – Ιστορικές ανατροπές στις βουλευτικές εκλογές

Της Ελένης Ιωάννου


Τα αποτελέσματα των Ιρλανδικών βουλευτικών εκλογών του περασμένου Φλεβάρη, ήρθαν να ανατρέψουν το πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των εκλογών ήταν ότι σ’ αυτές τις εκλογές η κοινωνία “μαύρισε” τα δύο κόμματα της προηγούμενης κυβέρνησης, της κυβέρνησης που «έβγαλε» την Ιρλανδία από το μνημόνιο, Fine Gael (FG, νεοφιλελεύθερο) και Labour Party (LP, Εργατικό κόμμα- σοσιαλδημοκρατικό). Κόμματα που μάλιστα είχαν ως κύριο σύνθημα τους “να συνεχίσουμε την ανάκαμψη”, είδαν σημαντικές απώλειες σε ψήφους. Συγκεκριμένα:

  • το FG από το 36,1% στις εκλογές του 2011 πέφτει στο 25,5% (από 76 στους 49 βουλευτές),

  • ενώ το LP καταποντίστηκε (από 19,5% και 37 βουλευτές στο 6,6% και 6 βουλευτές).

Άν και τα άλλα δύο παραδοσιακά αντιπολιτευόμενα κόμματα Fianna Fail ( FF -δεξιό λαϊκιστικό) και Sinn Fein (SF– ρεφορμιστικό αριστερό καθολικό) αύξησαν τα ποσοστά τους, το FF από 17,5% και 20 βουλευτές το 2011, στο 24,3% και 44 βουλευτές και το SF 13,8% και 22 βουλευτές σήμερα από 9,9% και 14 βουλευτές το 2011, το σημαντικό σ’ αυτές τις εκλογές ήταν η επιτυχία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Συγκεκριμένα η εκλογική συμμαχία του Αnti Austerity Alliance (AAA– Συμμαχία Ενάντια στη Λιτότητα), όπου παίζει κύριο ρόλο το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιρλανδίας (CWI– αδελφό κόμμα της ΝΕΔΑ) μαζί με τον σχηματισμό People before Profit (PbP), όπου κύριο ρόλο παίζει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (SWP) κατάφερε να εκλέξει έξι βουλευτές στο σύνολο, τρείς εκ των οποίων μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι το εκλογικό σύστημα της Ιρλανδίας είναι πολύ διαφορετικό απ’ αυτό της Κύπρου. Κατ’ αρχήν, η ψηφοφορία γίνεται οριζόντια (ο ψηφοφόρος δύναται να ψηφίσει υποψήφιους από διάφορους σχηματισμούς και κόμματα), ανά περιφέρεια, και με ιεραρχία προτίμησης στους υποψηφίους.

Είναι τεράστιας σημασίας τα αποτελέσματα των βουλευτών του AAA, και ειδικότερα του Πώλ Μέρφι στο Νοτιοδυτικό Δουβλίνο και της Ρούθ Κόπιντζερ στο Δυτικό Δουβλίνο.

Σ υγκεκριμένα, ο Πώλ Μέρφι, παρότι σύρεται στα δικαστήρια (μαζί με άλλους 22 διαδηλωτές) από την προηγούμενη κυβέρνηση, με σοβαρές κατηγορίες για τη συμμετοχή του σε μια διαμαρτυρία ενάντια στην επίσκεψη της Τζόαν Μπέρτον, επικεφαλής του LP, που οργανώθηκε από τους κατοίκους της περιοχής, κατάφερε στο Νοτιοδυτικό Δουβλίνο (που περιλαμβάνει και το Τζόμπσταουν) να πάρει την πλειοψηφία των πρώτων ψήφων προτίμησης.

Στο Δυτικό Δουβλίνο η Ρούθ Κόπιντζερ κατάφερε να έρθει δεύτερη, 500 μόλις ψήφους κάτω από τον υποψήφιο του FG, ενώ στην ίδια αναμέτρηση η προαναφερθείσα Τζόαν Μπέρτον ήρθε μόλις τέταρτη.

Στο Βορειο- Κεντρικό Κόρκ, ο Μίκ Μπάρι ήρθε τρίτος, περίπου 350 ψήφους κάτω από το δεύτερο σε προτίμηση υποψήφιο του SF.

Ένα νέο στοιχείο των φετινών εκλογών ήταν οι πολλές ανεξάρτητες υποψηφιότητες. Συνολικά, οι «ανεξάρτητοι» πήραν 13% και έκλεξαν 17 βουλευτές. Και αν και οι “ανεξάρτητοι” δεν είναι ένα ομοιογενές σύνολο, η πλειοψηφία τους ανήκει στην αριστερά.

Γιατί τα αποτελέσματα των Ιρλανδικών εκλογών είναι σημαντικά για ‘μας;

Πρόκειται για τις πρώτες εκλογές μετά την έξοδο της Ιρλανδίας από το μνημόνιο. Συμβαίνει όσο τα κόμματα της προηγούμενης κυβέρνησης διατυμπανίζουν τον θρίαμβο της εισόδου της χώρας στις αγορές, και την “ανάκαμψη” όσο οι συνθήκες για τον απλό κόσμο συνεχίζουν να περιλαμβάνουν φτώχεια, ανεργία, οικογένειες να ζουν σε αυτοκίνητα, έμφυλη καταπίεση και πολλά άλλα απότοκα της κρίσης του καπιταλισμού. Οι σημερινοί ψηφοφόροι της Ιρλανδίας έχουν βιώσει τη φούσκα του “τίγρη του βορρά”, την ύφεση και τα μνημόνια, και την υποτιθέμενη ανάκαμψη, και έχοντας βγάλει τα συμπεράσματα, ψήφισαν ανάλογα.

Η πρόσφατη ιστορία της Ιρλανδίας δε διαφέρει πολύ με την πρόσφατη ιστορία της Κύπρου. Εκεί που διαφέρει όμως η κατάσταση είναι στο ότι στις εκλογές της Ιρλανδίας υπήρχε η αριστερή εναλλακτική. Και πρόκειται για μια αριστερά όχι ξεπουλημένη, αλλά που αναδείχθηκε μέσα από τα κινήματα ενάντια στη λιτότητα, μέσα από το κίνημα της άρνησης πληρωμής του φόρου του νερού στο οποίο η ΑΑΑ και το SP έχουν παίξει σημαντικότατο ρόλο, καθώς και μέσα από τα κινήματα για γυναικεία και ΛΟΑΤΙ δικαιώματα.

Μια αριστερά που δεν αρκείται σε προεκλογικές υποσχέσεις αλλά που είναι παρούσα στους καθημερινούς αγώνες της κοινωνίας ενάντια στην καταπίεση του συστήματος. Ελλείψει αυτής της αριστεράς, και προδομένη από τα παραδοσιακά κόμματα της αριστεράς είναι που η κοινωνία στρέφεται στην αποχή ή στα λαϊκιστικά κόμματα.

Αυτή την αριστερά είναι που παλεύουμε να κτίσουμε στην Κύπρο και τον κόσμο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: