Σε νότο και βορρά ίδια τα προβλήματα και οι επιθέσεις

Της Αθηνάς Καρυάτη

taxpayers_cure_the_crisis-2xs193o2n3y59y4ym85fyi

Τους τελευταίους μήνες έχει αρχίσει μια συζήτηση για την οικονομία στο βορρά στα ΜΜΕ στο νότο. Στόχος αυτής της συζήτησης από ότι φαίνεται δεν είναι να ενημερώσουν για την κατάσταση στο βορρά αλλά για να προωθήσουν μια πολύ συγκεκριμένη ατζέντα, μια νεοφιλελεύθερη ατζέντα, και να προετοιμάσουν το έδαφος για μια άλλου είδους συζήτηση για το κυπριακό, αυτή τη φορά στο οικονομικό επίπεδο.

Όλες οι αναφορές, είτε από βουλευτές, είτε από οικονομικούς αναλυτές αφορούν για το τι πολιτικές πρέπει να ακολουθήσει ο βορράς, “για να μην πληρώσουμε (οι ε/κ) το χρέος στην Τουρκία” “για να μην καταρρεύσει η οικονομία του νότου”.

Όλα τα δημοσιεύματα παρουσιάζουν έναν διογκωμένο δημόσιο τομέα, ένα τεράστιο χρέος προς την Τουρκία, κακοδιαχείριση των τραπεζών, προβλήματα τα οποία δήθεν θα βυθίσουν την οικονομία του νότου. Πολλά από τα προβλήματα που αναφέρουν είναι πραγματικά, όμως οι λύσεις που προτείνουν δεν είναι καθόλου διαφορετικές από αυτά που εφαρμόζονται ήδη στο βορρά με οδηγίες της Τουρκίας είτε που εφαρμόστηκαν στο νότο από το 2013 και μετά, ή στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και όλες τις χώρες που η Τρόικα έχει επιβάλει μνημόνιο. Σε όλες αυτές τις χώρες οι πολιτικές αυτές έχουν φέρει απλά παραπάνω φτώχεια και εξαθλίωση και καθόλου δεν έλυσαν τα υπάρχοντα προβλήματα.

15 χρόνια σε μνημόνιο

Στο βορρά οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές εφαρμόζονται πολύ περισσότερα χρόνια από ότι στο νότο. Οι Τουρκοκύπριοι αντιμετώπισαν μια παρόμοια οικονομική κρίση με αυτή του 2013 στο νότο, το 2000 όπου οι τράπεζες κατέρρευσαν, καταθέσεις χάθηκαν και ξεκίνησαν να γίνονται περικοπές από το κράτος προκειμένου να στηρίξει τις τράπεζες.

Οι περικοπές και οι ιδιωτικοποιήσεις έρχονται μέσα από τα “μνημόνιά” τους – τα ονομαζόμενα πρωτόκολλά που υπογράφονταν με την Τουρκία κάθε δύο χρόνια. Κάποιες περικοπές έχουν ήδη περάσει όπως στους μισθούς των εκπαιδευτικών – οι οποίες έχουν αγγίξει και το 30% στους νεοεισερχόμενους από το 2011 και μετά. Σε άλλους τομείς όπως στα δημαρχεία και στα δικαστήρια οι μισθοί μπορεί να καθυστερούν να καταβληθούν μέχρι και 3 μήνες. Οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν μπει σε μια τροχιά και η πρώτη εταιρία που έχει πουληθεί είναι οι τουρκοκυπριακές αερογραμμές.

Οι ιδιωτικοποιήσεις συμπεριλαμβάνονταν στα τελευταία πρωτόκολλά, από το 2009 και μετά χωρίς όμως καμία από τις κυβερνήσεις να καταφέρει να τις εφαρμόσει. Κι αυτό λόγω του κινήματος των Τουρκοκυπρίων εργαζομένων το οποίο έφτασε στο απόγειό του το 2011. Τότε, οι διαδηλώσεις που συνόδευαν γενικές απεργίες έφτασαν να έχουν 80.000 συμμετέχοντες, και το κίνημα έφτασε να αμφισβητεί μαζικά την τουρκική κυβέρνηση και τις προθέσεις της στην παρέμβασή της στην Κύπρο.

Το τελευταίο πρωτόκολλο έληξε στις 5/12. Συμπεριλάμβανε ιδιωτικοποιήσεις του ηλεκτρισμού, του νερού, των λιμανιών και των τηλεπικοινωνιών. Καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να τα εφαρμόσει. Τα κινήματα των εργαζομένων κατάφερναν και έριχναν την μία κυβέρνηση μετά την άλλη. Η επόμενη ανέβαινε με υποσχέσεις ότι δεν θα τις εφαρμόσει κι έτσι είχαμε μια εναλλαγή της παραδοσιακής αριστεράς CTP (Ρεπουμπλικάνικο Κόμμα) και της παραδοσιακής, νεοφιλελεύθερης εθνικιστικής δεξιάς, του UBP (Κόμμα Εθνικής Ενότητας) στην εξουσία.

Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση στο βορρά αποτελείται από έναν πρωτόγνωρο συνασπισμό: το CTP που είχε αρχικά την κυβέρνηση μαζί με το κεντροδεξιό DP (Δημοκρατικό Κόμμα) προκειμένου να μην πάει σε πρόωρες εκλογές το καλοκαίρι αποφάσισε μια συνεργασία με το UBP. Έτσι αυτή τη στιγμή και τα δύο μεγάλα κόμματα του βορρά, βρίσκονται στην εξουσία, και «μοιράζοντας» το πολιτικό κόστος, αρχίζουν να εφαρμόζουν τα υπόλοιπα νεοφιλελεύθερα μέτρα που δεν μπορούσε καθένας να εφαρμόσει μόνος του, ξεκινώντας με τις ιδιωτικοποιήσεις.

Παρόλο που δεν έχει γίνει κάλεσμα από την Τουρκία για την υπογραφή νέου πρωτοκόλλου, η κυβέρνηση έχει φροντίσει να πάρει τα μέτρα, στον προϋπολογισμό για να γίνει αποδεκτός και να συνεχιστεί η χρηματοδότηση. Έτσι έχει κόψει όλα τα χρήματα που θα έδινε στις υπηρεσίες όπως νερό, ηλεκτρισμό, τηλέφωνο και λιμάνια, προκειμένου να ασκηθούν πιέσεις για την ιδιωτικοποίησή τους!

Μας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;

Τα μέτρα που παίρνονται στο βορρά, είναι τα ίδια με τα μέτρα που παίρνονται στο νότο. Η άρχουσα τάξη εκεί θέλει να ευχαριστήσει την τουρκική κυβέρνηση για να συνεχίσει την χρηματοδότηση, και η άρχουσα τάξη εδώ θέλει να ευχαριστήσει την Τρόικα για να συνεχίσει την χρηματοδότηση!

ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΠΤ στην Κύπρο για να πάρουν μερίδιο της πίτας

Ήδη από το καλοκαίρι έχει αρχίσει η συζήτηση για την ένταξη του βορρά στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), και στην Ευρωζώνη. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ήρθε στα μέσα του Οκτώβρη για να ελέγξει τις τράπεζες και να προτείνει «λύσεις». Στην αρχή του Δεκέμβρη, ήρθε στην Κύπρο κλιμάκιο του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας (ΠΤ) για να δουν πώς μπορούν «να βοηθήσουν μετά την λύση», για την χρηματοδότηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και την ανοικοδόμηση της Αμμοχώστου. Το τι βοήθεια δίνει η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, το έχουμε ζήσει στο νότο τα τελευταία 2 χρόνια! Η Παγκόσμια Τράπεζα όπου έχει πάει είναι γνωστό ότι αφήνει πίσω της συντρίμμια. Δίνει χρήματα σε κυβερνήσεις προκειμένου να κάνουν αναπτυξιακά έργα, όμως μετά ζητούν περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις για να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Έτσι δένουν τις κυβερνήσεις σε ένα άρμα ατέρμονου δανεισμού, νεοφιλελεύθερων πολιτικών και εξαθλίωσης. Συνεπώς ακόμη κι αν οι δανειστές δεν είναι η Τουρκία για το βορρά και η τρόικα για το νότο, το ΔΝΤ και η ΠΤ σκοπεύουν να έρθουν για να μείνουν.

Αυτοί και οι υπηρέτες τους στην Κύπρο, σε βορρά και νότο, είναι που φταίνε και θα φταίνε για την εξαθλίωση των εργαζομένων την επόμενη περίοδο όπως φταίνε και για την κατάσταση που έχει έρθει η Κύπρος και που δεν θα επιστρέψει ποτέ στις ένδοξες μέρες της ανάπτυξης.

 

Διχασμένη η άρχουσα τάξη και στο βορρά και στο νότο

Η άρχουσα τάξη τόσο στο βορρά όσο και στο νότο είναι διχασμένη έχουν όμως έναν κοινό σκοπό: να μειώσουν τους μισθούς και το εργατικό κόστος, να ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα – με το να φέρουν επενδυτές και να ενισχύσουν τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.

Είτε θα το κάνουν μόνο στο κομμάτι που τους αναλογεί (βόρεια και νότια Κύπρος αντίστοιχα) είτε θα θέλουν να το κάνουν σε όλη την Κύπρο ανταγωνιζόμενο το ένα κομμάτι το άλλο.

Αυτός ο ανταγωνισμός είναι που κρατάει άλυτο το κυπριακό μέχρι σήμερα. Ένα κομμάτι της άρχουσας τάξης και του κεφαλαίου αυτή τη στιγμή στο νότο και στο βορρά θεωρεί ότι μπορεί να καταλήξει σε έναν συμβιβασμό, όμως ακόμη κι αυτός ο συμβιβασμός δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι πόσο καιρό θα μπορέσει να κρατήσει.

Σε κάθε περίπτωση τα θύματα θα είναι ο κόσμος, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι η νεολαία. Και για κάθε ενδεχόμενο αυτοί προετοιμάζονται. Δημιουργούν το κλίμα ώστε αν χρειαστούν να ξανά αναβιώσουν την σύγκρουση ανάμεσα στους δύο λαούς, σε περίπτωση που τα συμφέροντά τους ξανά συγκρουστούν. Έτσι βλέπουμε όταν περιγράφουν την οικονομία του βορρά, για να προετοιμάζουν επιχειρήματα του στιλ – «ορίστε γιατί δεν δουλεύει η ομοσπονδία, επειδή οι Τουρκοκύπριοι μας καταστρέφουν την οικονομία». Το έχουν κάνει ήδη και έχει πετύχει την προηγούμενη περίοδο χρησιμοποιώντας τους μετανάστες για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη για το ποιος φταίει για την ανεργία και την οικονομική κρίση. Το έχουν κάνει και έχει δουλέψει για το ποιος φταίει για την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, όταν κατηγορούσαν τους τουρκοκύπριους που νοσηλεύονταν δωρεάν, ενώ το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι δεν δίνονταν αρκετά χρήματα στην υγεία και δεν γίνονταν αρκετές προσλήψεις σε προσωπικό και σε αρκετές επενδύσεις σε υποδομή.

Το ίδιο κάνει και το κεφάλαιο στο Βέλγιο για παράδειγμα, μια από τις χώρες με λυμένο δήθεν εθνικό πρόβλημα, όπου το Φλαμανδικό κεφάλαιο αποδίδει την λιτότητα που θέλει να εφαρμόσει στο βορρά, στα επιδόματα που «αναγκάζεται» να δώσει στους ανέργους στην Βαλωνία!

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, και η νεολαία που δέχονται τις επιθέσεις τόσα χρόνια και στις δύο πλευρές δεν πρέπει να πέσουν σε αυτή την παγίδα. Δεν οφείλονται αυτοί για τις περικοπές που γίνονται στην μία ή στην άλλη κοινότητα. Ούτε θα επωφεληθούν αν μπουν κάτω από τον έλεγχο της ΕΚΤ του ΔΝΤ και της ΠΤ, αντί για την Τουρκία ή την Τρόικα σήμερα. Αντίθετα έχουν κοινά προβλήματα και μόνο με κοινούς αγώνες και αιτήματα μπορούν να τα λύσουν.

 

 

 

Κοινά προβλήματα, κοινά συμφέροντα, κοινά αιτήματα

Διαγραφή του χρέους προς την Τουρκία και την Τρόικα: και στις δύο πλευρές οι εργαζόμενοι πληρώνουν για ένα χρέος για το οποίο δεν ευθύνονται για την δημιουργία του. Δεν έχει αποδειχθεί ότι στο βορρά τα χρήματα που δίνει η Τουρκία πηγαίνουν στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Η Τουρκία δίνει μόλις το 5.7% του ΑΕΠ σαν χρηματοδότηση στο βορρά. Το 7% μόλις του προϋπολογισμού. Την ίδια στιγμή, όπως και στο νότο, το κράτος δίνει χρήματα για επενδύσεις, δίνει κίνητρα που πολλές φορές αφορούν φοροαπαλλαγές σε μεγάλες επιχειρήσεις. Στο νότο, τα λεφτά της Τρόικας πηγαίνουν κατά κύριο λόγο στις ιδιωτικές τράπεζες και στην αποπληρωμή του χρέους. Ένα ελάχιστο ποσοστό πηγαίνει στο κράτος. Συνεπώς το χρέος και στις δύο πλευρές δημιουργείται με το να διοχετεύονται χρήματα στο κεφάλαιο όμως να καλούνται οι εργαζόμενοι να δεχτούν περικοπές στις αποδοχές τους προκειμένου να ξεπληρωθεί! Σε αυτή την κατάσταση, η απάντηση είναι – δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε!

Κρατικοποίηση των τραπεζών κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο και διαχείριση: σε όλες τις πιθανές λύσεις που προτείνονται για να διορθωθεί η οικονομία του βορά αλλά και να ξανά μπει σε τροχιά ανάπτυξης η οικονομία του νότου, βασικό στοιχείο είναι η «ανεξαρτησία» των τραπεζών. Την ανεξαρτησία όμως την ορίζουν μέσα στα πλαίσια της εξάρτησης από την ΕΚΤ, ή το ΔΝΤ, κι από εκεί κι έπειτα ότι οι τράπεζες θα πρέπει να είναι ανεξάρτητες να διαχειρίζονται τα κεφάλαιά τους – τις καταθέσεις μας. Είδαμε όλοι που μας έφτασε αυτή η «ανεξαρτησία»! Στο βορρά στην κατάρρευση των τραπεζών το 2000 λόγω έλλειψης ρευστότητας, και στο νότο στην κατάρρευση των τραπεζών το 2013 για τον ίδιο ακριβώς λόγο! Κι αυτό γιατί όσο οι τράπεζες είναι σε ιδιωτικά χέρια, οι τραπεζίτες αναζητούν μόνο πώς να βγάλουν γρήγορο κέρδος παίρνοντας κάθε ρίσκο, ξέροντας ότι αν κάτι συμβεί θα τους ξελασπώσει το κράτος, και θα το πληρώσουν οι εργαζόμενοι και όχι οι ίδιοι! Μόνος τρόπος να ελέγχουμε τις οικονομίες μας και να μπορέσουμε να διοχετεύσουμε τα υπάρχοντα κεφάλαια προς μια αναπτυξιακή πολιτική, είναι οι τράπεζες να περάσουν στο κράτος – ομόσπονδο ή και σε κάθε κοινότητα ξεχωριστά – κάτω από τον έλεγχο και την διαχείριση των εργαζομένων και της κοινωνίας. Μόνο αυτοί μπορούν να διασφαλίσουν ότι θα υπάρχει πραγματική ανάπτυξη, δημιουργία θέσεων εργασίας, και διασφάλιση οικονομικής σταθερότητας.

Βαριά φορολογία στο κεφαλαίο και κρατικοποίηση στρατηγικών τομέων της οικονομίας: και στις δύο πλευρές το μεγάλο κεφάλαιο και οι μεγάλοι καπιταλιστές έχουν ευνοϊκή μεταχείριση, με φοροαπαλλαγές και φοροαποφυγές ενώ τους ανέργους τους στέλνουν στα δικαστήρια για μικροποσά!

 

 

 

Τους εργοδότες δεν τους ελέγχουν για τις συνθήκες εργασίας και τους μισθούς που προσφέρουν, ενώ η ανεργία καλπάζει! Αντίθετα το κράτος δίνει απλόχερα επιδοτήσεις ενώ δεν υπάρχει κανένας έλεγχος στις τιμές που προσφέρουν και στην ποιότητα των υπηρεσιών. Αυτό αν αλλάξει τότε οι προϋπολογισμοί θα μπορέσουν να σταματήσουν να είναι ελλειμματικοί, και τα χρήματα από τους φόρους να πηγαίνουν πραγματικά σε παροχές προς όλους.

Αυτά τα μέτρα δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν αποδεχτά από κανένα διεθνές οργανισμό (ΕΚΤ, ΔΝΤ, ΠΤ) ούτε θα μπορούσαν να εφαρμοστούν από τις άρχουσες τάξεις εδώ. Αυτά τα μέτρα περιγράφουν μια σοσιαλιστική κοινωνία και μόνο δυνάμεις των εργαζομένων, της αριστεράς, θα μπορούσαν να τα βάλουν σε εφαρμογή. Επίσης είναι τα μόνα μέτρα που μπορούν να κάνουν την κοινωνία να λειτουργεί προς όφελος των πολλών και όχι των λίγων, και που δεν θα αφήνει περιθώριο για να αναπτυχθούν εθνικιστικές διαχωριστικές τάσεις με αφορμή την οικονομία.

Μια τέτοια αριστερά, που να βάζει αυτά τα αιτήματα, σε όλο το νησί και θα ξεπερνά κάθε εθνικό διαχωρισμό αλλά θα συνδέεται με παρόμοια κινήματά, με παρόμοια αιτήματα στην Τουρκία, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στην μέση ανατολή, χρειαζόμαστε να χτίσουμε σε βορρά και νότο και να αποφύγουμε να πέσουμε στην παγίδα των καπιταλιστών και στην εθνικιστική προπαγάνδα τους.

Μερικά στοιχεία Βορράς Νότος Τι ζητάει η Ευρωζώνη**
ΑΕΠ 6 δις δολάρια 17 δις ευρώ
χρέος 149% 115%* 60%
έλλειμα 7,2% 8,9%* 3%
ανεργία 10% 15,3%
ανάπτυξη 3,4% 0,5-1,5%
πληθωρισμός 10,2% -1,9% 1,5%

 

*2014, το έλλειμα της Κύπρου ήταν το μεγαλύτερο στην ΕΕ και το τέταρτο μεγαλύτερο ποσοστό χρέους http://www.naftemporiki.gr/finance/story/1020195/eurostat-sto-89-to-elleimma-tis-kuprou-to-2014

**Από την αρχή της κρίσης και μετά καμία χώρα δεν μπορεί να πιάσει τους δείχτες του Μααστριχτ, τους δείχτες που θεωρούνται προαπαιτούμενα για να μπεί μια χώρα στην ευρωζώνη.

evious

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: