Αλεξάνδρα Κολοντάι: Ημέρα της Γυναίκας – Alexandra Kollontai Women’s Day

Το άρθρο “Ημέρα της Γυναίκας” της Αλεξάντρα Κολοντάι, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην εφημερίδα Πράβντα, μια εβδομάδα πρίν τον πρώτο μόλις εορτασμό της ημέρας της Διεθνούς Αλληλεγγύης στο Γυναικείο Προλεταριάτο στις 23 του Φλεβάρη του 1913 (8 Μάρτη με το νέο ημερολόγιο) στη Ρωσία. Στην Αγία Πετρούπολη η μέρα αυτή σημαδεύτηκε από το κάλεσμα για μια εκστρατεία ενάντια στην έλλειψη πολιτικών και οικονομικών δικαιωμάτων των εργατριών, για την ενότητα της εργατικής τάξης και για τη δημιουργία συνείδησης μέσα στις γυναίκες εργάτριες.

Σήμερα, 100 και πλέον χρόνια μετά το άρθρο της Κολοντάι παραμένει επίκαιρο.

The article ‘Women’s Day’ by Alexandra Kollontai was published in the newspaper Pravda one week before the first-ever celebration in Russia of the Day of International Solidarity among the Female Proletariat on 23 February (8 March), 1913. In St Petersburg this day was marked by a call for a campaign against women workers’ lack of economic and political rights, for the unity of the working class, and for the awakening of self-consciousness among women workers.

Today, more than 100 years after it was first published the article of Kollontai is still up to date. A-womans-place-is-in-the-revolution

see below for the article in english

Τι είναι η Μέρα της Γυναίκας; Είναι πραγματικά αναγκαία; Δεν αποτελεί υποχώρηση στις γυναίκες της αστικής τάξης, στις φεμινίστριες και σουφραζέτες; Δεν είναι ζημιογόνα στην ενότητα του εργατικόυ κινήματος;

Τέτοια ερωτήματα μπορεί να ακούγονται στη Ρωσία, όχι πλέον εκτός Ρωσίας όμως. Η ίδια η ζωή έχει δώσει ήδη σαφή και πειστική απάντηση.

H Mέρα της Γυναίκας είναι μόνο ένας κρίκος στη μακρυά, ισχυρή αλυσίδα του γυναικείου προλεταριακού κινήματος. Οι οργανωμένη στρατιά των εργαζόμενων γυναικών μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο. Πρίν είκοσι χρόνια τα συνδικάτα συσπείρωναν πολύ μικρές ομάδες εργαζόμενων γυναικών, σκόρπιες μέσα στις γραμμές του εργατικού κόμματος… Σήμερα, τα Αγγλικά συνδικάτα έχουν πέρα από 292 χιλιάδες γυναίκες μέλη· στη Γερμανία γύρω στις 200 χιλιάδες είναι μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, στην Αυστρία 47 χιλιάδες είναι μέσα στα συνδικάτα και σχεδόν 20 χιλιάδες στο κόμμα. Παντού – σε Ιταλία, Ουγγαρία, Δανία, Σουηδία, Νορβηγία και Ελβετία, οι γυναίκες της εργατικής τάξης έχουν αρχίσει να οργανώνονται. Ο γυναικεία σοσιαλιστική στρατιά έχει σχεδόν ένα εκατομμύριο μέλη. Μια ισχυρή δύναμη! Μια δύναμη που, οι ισχυροί της γής θα βρούν μπροστά τους, όταν θα τεθούν θέματα κόστους διαβίωσης, μητρικής ασφάλειας, παιδικής εργασίας και νομοθεσίας για την προστασία του γυναικείου εργατικού δυναμικόυ στο τραπέζι.

Πιό παλιά, οι εργαζόμενοι άντρες είχαν την εντύπωση ότι μόνοι τους πρέπει να επωμιστούν το βάρος της πάλης ενάντια στο κεφάλαιο, ότι μόνοι πρέπει να αντιμετωπίσουν τον “παλιό κόσμο”, χωρίς τη βοήθεια των γυναικών. Παρόλαυτά, όσο οι γυναίκες άρχισαν να μπαίνουν στις τάξεις όσων πουλούν την εργασία τους, όταν αν-αγκάστηκαν βασικά να μπούν στην αγορά εργασίας -επειδή ο σύζυγος ή ο πατέρας ήταν άνεργος, οι εργαζόμενοι άντρες συνειδητοποίησαν πόσο ζημιογόνο θα ήταν στον αγώνα τους αν άφηναν τις γυναίκες έξω απο αυτόν, κατατάσσοντάς τες μέσα στις μάζες όσων δεν είχαν ταξική συνείδηση. Όσο πιό μεγάλος είναι ο αριθμός των ενσυνείδητων ταξικά αγωνιστών, τόσο πιό μεγάλες είναι και οι πιθανότητες της νίκης. Τι ταξική συνείδηση μπορεί να αναπτύξει μια γυναίκα που κάθεται στη κουζίνα, που δεν έχει δικαιώματα μέσα στην κοινωνία, το κράτος ή την οικογένειά της; Δεν έχει δικές της “ιδέες”! Όλα γίνονται ή επιβάλλονται από τον πατέρα ή τον σύζυγο…

Oι οπισθοδρομικές συνθήκες και η έλλειψη δικαιωμάτων που πλήττουν τις γυναίκες, η υποταγή και αδιαφορία τους, δεν ωφελούν την εργατική τάξη, αλλά τη βλάπτουν ευθέως. Αλλά πώς η εργαζόμενη μπαίνει στο κίνημα, πώς ενεργοποιείται;

Η Σοσιαλδημοκρατία στο εξωτερικό δε βρήκε την κατάλληλη λύση άμεσα. Οι οργανώσεις των εργατών ήταν ανοικτές και σε γυναίκες εργάτριες, αλλά μόνο λίγες μπήκαν. Γιατί; Επειδή η εργατική τάξη αρχικά δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι η εργαζόμενη γυναίκα είναι το πλέον νόμικά και κοινωνικά υποβαθμισμένο στρώμα αυτής της τάξης, θύμα παρενόχλησης, εκβιασμού, δίωξης, ανα τους αιώνες και για να τους δοθεί το κατάλληλο ερέθισμα στο μυαλό και στην καρδιά, χρειάζεται ειδική προσέγγιση, με γλώσσα προσαρμοσμένη στις ανάγκες της σαν γυναίκα. Οι εργάτες δεν υπολόγισαν στην αρχή ότι σ’ αυτό τον κόσμο της απουσίας δικαιωμάτων και της εκμετάλλευσης, η γυναίκα δεν είναι μόνο αντικείμενο εκμετάλλευσης στο επίπεδο που πουλά την εργασία της, αλλά επίσης σαν μητέρα και σαν γυναίκα.

Παρόλα αυτά, όταν το εργατικό σοσιαλιστικό κόμμα το κατάλαβε αυτό, μπήκε δυναμικά στην υπεράσπιση των γυναικών και στα δύο επίπεδα, σαν εργαζόμενη και σαν γυναίκα – μητέρα.

Σοσιαλιστές σε όλες τις χώρες άρχισαν να απαιτούν ειδική προστασία για το γυναικείο εργατικό δυναμικό, ασφάλεια γιά τη μητέρα και το παιδί, πολιτικά δικαιώματα γιά τις γυναίκες και την υπεράσπιση των συμφερόντων των γυναικών.

Όσο πιό καθαρά κατανοούσε το εργατικό κόμμα αυτό το δεύτερο ζητούμενο όσο αφορά τις γυναίκες εργαζόμενες, τόσο πιό πρόθυμα οι γυναίκες έμπαιναν στο κόμμα, και τόσο πιό πολύ εκτιμόυσαν ότι το κόμμα είναι ο πραγματικός υπερασπιστής τους, και ότι η εργατική τάξη παλεύει επίσης για τις άμεσες και ιδιαίτερες γυναικείες ανάγκες. Οι ίδιες οι εργάτριες, οργανωμένες και ταξικά συνειδητοποιημένες, έκαναν πάρα πολλή δουλειά ώστε να κάνουν αυτό το στόχο ξεκάθαρο. Τώρα το κύριο βάρος του να μπούν περισσότερες γυναίκες μέσα στο σοσιαλιστικό κίνημα εξαρτάται από τις ίδιες τις γυναίκες. Τα κόμματα σε κάθε χώρα έχουν τις δικές τους επιτροπές γυναικών, γραμματείες και γραφεία. Αυτές οι επιτροπές γυναικών κάνουν δουλειά μέσα στα εν πολλοίς απολίτικα στρώματα των γυναικών, ενδυναμώνουν τη συνείδηση των εργαζόμενων γυναικών και τις οργανώνουν. Εξετάζουν επίσης τα ερωτήματα και αιτήματα που επηρεάζουν τις γυναίκες πιό άμεσα: προστασία και παροχές για τις εγκυμονόυσες και λεχώνες, την νομική εξασφάλιση του γυναικείου εργατικού δυναμικόυ, την εκστρατεία ενάντια στην πορνεία και την παιδική θνησιμότητα, το αίτημα για πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες, τη βελτίωση των συνθηκών στέγασης, την εκστρατεία ενάντια στην αύξηση του κόστους διαβίωσης κοκ.

Έτσι, σαν μέλη του κόμματος, γυναίκες εργαζόμενες παλεύουν για τον κοινό ταξικό σκοπό, ενώ ταυτόχρονα υπογραμμίζουν και θέτουν στο προσκήνιο εκείνες τις ανάγκες και αιτήματα που αφορούν άμεσα αυτές, σα γυναίκες, οικοκυρές και μητέρες. Το κόμμα στηρίζει αυτά τα αιτήματα και παλεύει γι αυτά.. Οι ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών είναι αναπόσπαστο κομμάτι των κοινών διεκδίκησεων των εργατών!

Την Μέρα της Γυναίκας, οι οργανωμένοι διαδηλώνουν ενάντια στην έλλειψη δικαιωμάτων που βιώνουν.

Κάποιοι θα πούν: γιατί ξεχωρίζετε τις γυναίκες εργαζόμενες; Γιατί ειδικές “Μέρες της Γυναίκας”, ειδικές προκυρήξεις για εργαζόμενες γυναίκες, συναντήσεις και συνέδρια γυναικών της εργατικής τάξης; Σε τελική ανάλυση, αυτό δεν είναι υποχώρηση στις φεμινίστριες και αστές σουφραζέτες;

Μόνο όσοι δεν καταλαβαίνουν τη ριζική διαφορά μεταξύ του κινήματος των σοσιαλιστριών γυναικών και των αστών σουφραζέτων μπορούν να σκέφτονται μ’ αυτό τον τρόπο.

Ποίος είναι ο στόχος των φεμινιστριών; Ο στόχος τους είναι να αποκτήσουν τα ίδια προνόμια, τα ίδια δικαιώματα μέσα στον καπιταλισμό, όπως αυτά που κατέχουν σήμερα οι σύζυγοι, πατέρες και αδερφοί τους. Ποιός είναι ο στόχος των εργαζόμενων γυναικών; Να καταργήσουν όλα τα εκ γενετής προνόμια και τα προνόμια που σχετίζονται με τον πλούτο. Για την εργάτρια είναι αδιάφορο αν ο καταπιεστής είναι άντρας ή γυναίκα. Μαζί με ολόκληρη την κοινωνική της τάξη, μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες της σαν εργαζόμενη.

Οι φεμινίστριες απαιτούν ίσα δικαιώματα πάντα και παντού. Οι εργαζόμενες γυναίκες απαντούν: απαιτούμε δικαιώματα γιά κάθε πολίτη, άντρα και γυναίκα αλλά δεν είμαστε διατεθημένες να ξεχάσουμε ότι δεν είμαστε μόνο εργαζόμενες και πολίτες, είμαστε και μητέρες! Και ως μητέρες, ως γυναίκες που γεννούμε το μέλλον απαιτούμε ειδικές πρόνοιες για εμάς και τα παιδιά μας, ειδική προστασία από το κράτος και την κοινωνία.

Οι φεμινίστριες παλεύουν γιά να πάρουν πολιτικά δικαιώματα. Παρόλαυτά, και εδώ οι δρόμοι μας χωρίζουν.

Για τις γυναίκες της άρχουσας τάξης, τα πολιτικά δικαιώματα έιναι μόνο ένα μέσο που τους επιτρέπει να ανελιχθούν πιο άνετα και με μεγαλύτερη σιγουριά μέσα σ’ ένα κόσμο που έχει τα θεμέλιά του στην εκμετάλλευση των εργαζομένων. Για τις γυναίκες εργαζόμενες, τα πολιτικά δικαιώματα είναι ένα βήμα στον βραχώδη, δύσκολο δρόμο που οδηγεί στην πολυπόθητη εξουσία των εργατών.

Οι οδοί που ακολουθούν οι γυναίκες εργαζόμενες και οι αστές σουφραζέτες έχουν διαχωριστεί από καιρό. Έχουμε τεράστια διαφορά με τους στόχους που τους έχει θέσει η ζωή. Υπάρχει τεράστια αντίφαση μεταξύ των συμφερόντων της εργαζόμενης γυναίκας και μιας κυρίας της υψηλής κοινωνίας, μεταξύ της υπηρέτριας και της αφέντρας.. Άρα, οι άντρες εργαζόμενοι δεν πρέπει να νιώθουν ότι απειλούνται από Μέρες της Γυναίκας, ή ειδικά συνέδρια εργαζόμενων γυναικών, ή ξεχωριστά έντυπά τους.

Κάθε ειδική, ξεχωριστή μορφή δουλειάς που γίνεται μέσα στις γυναίκες της εργατικής τάξης είναι απλούστατα ένα μέσο για να προκαλέσουμε την ταξική συνείδηση των γυναικών και να τις εντάξουμε στις γραμμές εκείνων που παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον… Η Μέρα της Γυναίκας και η αργή, σχολαστική δουλειά που γίνεται για να δημιουργήσουμε ενσυνείδηση στην εργαζόμενη γυναίκα, εξυπηρετόυν, όχι την διάσπαση της εργατικής τάξης, αλλά την συνένωση των δυνάμεων της.

Το κοινό καθήκον προς την εργατική τάξη αλλά ταυτόχρονα η πάλη για την ίδια τη γυναικεία χειραφέτηση, ας αποτελέσει έμπνευση στις γυναίκες της εργασίας να συμμετέχουν στις δράσεις για Μέρα της Γυναίκας.

************

What is ‘Women’s Day’? Is it really necessary? Is it not a concession to the women of the bourgeois class, to the feminists and suffragettes? Is it not harmful to the unity of the workers’ movement?

Such questions can still be heard in Russia, though they are no longer heard abroad. Life itself has already supplied a clear and eloquent answer.

‘Women’s Day’ is a link in the long, solid chain of the women’s proletarian movement. The organised army of working women grows with every year. Twenty years ago the trade unions contained only small groups of working women scattered here and there among the ranks of the workers party… Now English trade unions have over 292 thousand women members; in Germany around 200 thousand are in the trade union movement and 150 thousand in the workers party, and in Austria there are 47 thousand in the trade unions and almost 20 thousand in the party. Everywhere – in Italy, Hungary, Denmark, Sweden, Norway and Switzerland – the women of the working class are organising themselves. The women’s socialist army has almost a million members. A powerful force! A force that the powers of this world must reckon with when it is a question of the cost of living, maternity insurance, child labour and legislation to protect female labour.

There was a time when working men thought that they alone must bear on their shoulders the brunt of the struggle against capital, that they alone must deal with the ‘old world’ without the help of their womenfolk. However, as working-class women entered the ranks of those who sell their labour, forced onto the labour market by need, by the fact that husband or father is unemployed, working men became aware that to leave women behind in the ranks of the ‘non-class-conscious’ was to damage their cause and hold it back. The greater the number of conscious fighters, the greater the chances of success. What level of consciousness is possessed by a woman who sits by the stove, who has no rights in society, the state or the family? She has no ‘ideas’ of her own! Everything is done as ordered by the father or husband…

The backwardness and lack of rights suffered by women, their subjection and indifference, are of no benefit to the working class, and indeed are directly harmful to it. But how is the woman worker to be drawn into the movement, how is she to be awoken?

Social-Democracy abroad did not find the correct solution immediately. Workers’ organisations were open to women workers, but only a few entered. Why? Because the working class at first did not realise that the woman worker is the most legally and socially deprived member of that class, that she has been browbeaten, intimidated, persecuted down the centuries, and that in order to stimulate her mind and heart, a special approach is needed, words understandable to her as a woman. The workers did not immediately appreciate that in this world of lack of rights and exploitation, the woman is oppressed not only as a seller of her labour, but also as a mother, as a woman… However. when the workers’ socialist party understood this, it boldly took up the defence of women on both counts as a hired worker and as a woman, a mother.

Socialists in every country began to demand special protection for female labour, insurance for mother and child, political rights for women and the defence of womens interests.

The more clearly the workers party perceived this second objective vis-a-vis women workers, the more willingly women joined the party, the more they appreciated that the party is their true champion, that the working class is struggling also for their urgent and exclusively female needs. Working women themselves, organised and conscious, have done a great deal to elucidate this objective. Now the main burden of the work to attract more working women into the socialist movement lies with the women. The parties in every country have their own special women’s committees, secretariats and bureaus. These women’s committees conduct work among the still largely non-politically conscious female population, arouse the consciousness of working women and organise them. They also examine those questions and demands that affect women most closely: protection and provision for expectant and nursing mothers, the legislative regulation of female labour, the campaign against prostitution and infant mortality, the demand for political rights for women, the improvement of housing, the campaign against the rising cost of living, etc.

Thus, as members of the party, women workers are fighting for the common class cause, while at the same time outlining and putting forward those needs and demands that most nearly affect themselves as women, housewives and mothers. The party supports these demands and fights for them… The requirements of working women are part and parcel of the common workers’ cause!

On ‘Women’s Day’ the organised demonstrate against their lack of rights.

But, some will say, why this singling out of women workers? Why special ‘Women’s Days’, special leaflets for working women, meetings and conferences of working-class women? Is this not, in the final analysis, a concession to the feminists and bourgeois suffragettes?

Only those who do not understand the radical difference between the movement of socialist women and bourgeois suffragettes can think this way.

What is the aim of the feminists? Their aim is to achieve the same advantages, the same power, the same rights within capitalist society as those possessed now by their husbands, fathers and brothers. What is the aim of the women workers? Their aim is to abolish all privileges deriving from birth or wealth. For the woman worker it is a matter of indifference who is the ‘master’ a man or a woman. Together with the whole of her class, she can ease her position as a worker.

Feminists demand equal rights always and everywhere. Women workers reply: we demand rights for every citizen, man and woman, but we are not prepared to forget that we are not only workers and citizens, but also mothers! And as mothers, as women who give birth to the future, we demand special concern for ourselves and our children, special protection from the state and society.

The feminists are striving to acquire political rights. However, here too our paths separate.

For bourgeois women, political rights are simply a means allowing them to make their way more conveniently and more securely in a world founded on the exploitation of the working people. For women workers, political rights are a step along the rocky and difficult path that leads to the desired kingdom of labour.

The paths pursued by women workers and bourgeois suffragettes have long since separated. There is too great a difference between the objectives that life has put before them. There is too great a contradiction between the interests of the woman worker and the lady proprietress, between the servant and her mistress… There are not and cannot be any points of contact, conciliation or convergence between them. Therefore working men should not fear separate Women’s Days, nor special conferences of women workers, nor their special press.

Every special, distinct form of work among the women of the working class is simply a means of arousing the consciousness of the woman worker and drawing her into the ranks of those fighting for a better future… Women’s Days and the slow, meticulous work undertaken to arouse the self-consciousness of the woman worker are serving the cause not of the division but of the unification of the working class.

Let a joyous sense of serving the common class cause and of fighting simultaneously for their own female emancipation inspire women workers to join in the celebration of Women’s Day.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: