Δεσμεύονταν….

της Αθηνάς Καρυάτη

Ένα χρόνο μετά την εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, και η Κύπρος δεν είναι καθόλου ίδια με την Κύπρο που ξέραμε.

download (1)

Εκλέχθηκε μέσα σε ένα κλίμα προπαγάνδας ότι «ο Χριστόφιας ήταν ο χειρότερος πρόεδρος που είχαμε». Αυτό είναι διάχυτο στο κόσμο και στα ΜΜΕ ακόμη μέχρι και σήμερα.

Ο Αναστασιάδης εκλέχθηκε αμέσως μετά την πρώτη διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ, της αριστεράς, η οποία, όπως έχουμε γράψει σε πολλές αναλύσεις μας, παρόλο που ξεκίνησε προσπαθώντας να διαχειριστεί το καπιταλιστικό σύστημα και ενισχύοντας το λεγόμενο «μεικτό κράτος», από το 2011 και μετά έκανε τόσες πολλές υποχωρήσεις στο κεφάλαιο, επέβαλε μέτρα λιτότητας, έκανε αίτηση για ένταξη της Κύπρου στο μηχανισμό, και βρέθηκε στην αρχή της μεγαλύτερης επίθεσης που ετοιμάζονταν να γίνει στην Κύπρο από το διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, και έχοντας ήδη περάσει 10 χρόνια από την προηγούμενη διακυβέρνηση του ΔΗΣΥ, ο Αναστασιάδης δεσμεύονταν….

Δεσμευόταν….

Ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το μνημόνιο με την Τρόικα, και θα διορθώσει τις «στρεβλώσεις» που υπάρχουν μέσα σε βάρος των χαμηλών στρωμάτων.

Ότι θα δώσει πίσω τα επιδόματα στους αναπήρους που κόπηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Ότι θα φέρει μια σταθερότητα στην οικονομία.

Ότι δεν θα προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις.

Ότι θα εφαρμόσει το ΓΕΣΥ προς όφελος των ασθενών.

Ότι θα ανοίξει θέσεις εργασίας κι ότι θα εμποδίσει την καταπάτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Μια βδομάδα αφού εκλέχθηκε δεσμευόταν  ότι δεν θα προχωρήσει σε κούρεμα των καταθέσεων.

2 βδομάδες μετά την εκλογή του άρχισε να αναιρεί όλα όσα δεσμεύτηκε ότι θα κάνει

Υπέγραψε, και μάλιστα βγήκε στην δημοσιότητα ότι ήταν δική του πρόταση, το κούρεμα των καταθέσεων. Χιλιάδες ευρώ χάθηκαν από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, από ταμεία συντάξεων ακόμη και φιλανθρωπικούς οργανισμούς. Οι κάτοχοι ομολόγων, ιδιαίτερα οι συνταξιούχοι που είχαν παραπλανηθεί από τις τράπεζες να μετατρέψουν τις οικονομίες τους σε ομόλογα, ακόμη να δικαιωθούν.

Το κούρεμα είχε αλυσιδωτές αντιδράσεις – πολλές επιχειρήσεις βρήκαν αφορμή για να κλείσουν, για να απολύσουν εργαζόμενους και να κόψουν μισθούς. Το 2013 έκλεισε με την ανεργία να φτάνει στο 17.5% και με προβλέψεις σύντομα να φτάσει στο 20% ή και να το ξεπεράσει. Στους νέους η ανεργία ήδη αγγίζει το 40.8%. 10.000 οικογένειες τρέφονται από τα κοινωνικά παντοπωλεία. 23% του πληθυσμού βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι μισθοί έπεσαν κατά 22% και προβλέπεται το 2014 να πέσουν κατά 30%. Τα κέρδη όμως αυξήθηκαν κατά 10%!

Υπέγραψε το μνημόνιο με την Τρόικα, με όρους πολύ χειρότερους από ότι υποσχέθηκε. Πέρα από την αύξηση φόρων, την εισαγωγή νέων φόρων όπως το χαράτσι στα ακίνητα, έγιναν επιπλέον περικοπές στους μισθούς του δημοσίου, ενώ προχωρά με γοργούς ρυθμούς στις ιδιωτικοποιήσεις των κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών (ΑΗΚ, ΑΤΗΚ και λιμάνια) και προχωρά σε νομοθεσίες κατασχέσεων ακόμη και πρώτης κατοικίας!

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με την δικαιολογία της Τρόικας και του μνημονίου, έχει εφαρμόσει, και μάλιστα με τον πλέον αντιδημοκρατικό τρόπο – με διατάγματα – όλα τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που ήθελε να εφαρμοστούν τόσα χρόνια και είτε η κυβέρνηση είτε η βουλή δεν τον επέτρεπαν. Αυξήθηκαν κατά 50% τα εισιτήρια στα λεωφορεία, καταργήθηκαν τα δωρεάν λεωφορεία, μπήκαν εισφορές στην δημόσια υγεία και καταργήθηκε ο δωρεάν χαρακτήρας της, διαλύθηκαν οι εργασιακές σχέσεις και οι συλλογικές συμβάσεις, με το διάταγμα για το τουριστικό ωράριο, καταργήθηκαν οι υπερωρίες, οι αργίες, και θεσμοθετείται ο μισθός των 500 ευρώ, με τα προγράμματα της ΑΝΑΔ.

Κι αυτά είναι μόνο κάποια από τα μέτρα που πέρασαν τώρα, κι ακόμη δεν έχει αρχίσει το κράτος να πληρώνει τις δόσεις για το δημόσιο χρέος που μας φόρτωσαν.

10 δις θα κληθεί ο κύπριος πολίτης να πληρώσει στους διεθνείς δανειστές, στην Τρόικα, αρχικά. Συν 250 εκατομμύρια το χρόνο για τόκους, συν τα 2,9 δις που δόθηκαν ως νέες εγγυήσεις στις τράπεζες τον Γενάρη, συν το χρέος που προϋπήρχε – 12 δις – ο κύπριος πολίτης είναι δεσμευμένος για τα επόμενα 22 χρόνια να πληρώσει ένα αστρονομικό ποσό, το οποίο μπορεί να φτάσει ακόμη και 200% του ΑΕΠ όλης της Κύπρου[1]!

Όσο πλησιάζουν οι μέρες που η κυβέρνηση θα κλείσει ένα χρόνο ζωής, τόσο στα ΜΜΕ ακούμε όλο και πιο έντονη την προπαγάνδα: πάμε καλά. Δεν πέρασαν ούτε 2 μήνες από τότε που ο ίδιος ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ παραδεχόταν ότι το 2014 θα είναι πιο δύσκολο από ότι το 2013, ότι η ανεργία θα ξεπεράσει το 20%, και ότι θα έχουμε συνεχόμενη ύφεση. Ήδη το 2013 η οικονομία συρρικνώθηκε το 2013 κατά 5.3% και υπολογίζεται να συρρικνωθεί άλλο 6.5% μέσα στο 2014. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν ούτε επενδύσεις, ούτε η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται οι κυβερνώντες.

Περίοδος χάρητος

Οι μόνοι που επωφελήθηκαν από την όλη κατάσταση ήταν οι ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, και οι λοιποί κερδοσκόποι. Σύμφωνα με στοιχεία, από 3.5 δις ευρώ που ήταν τα μεικτά κέρδη προ φόρων το 2011, στη διετία 2012-2013 αυξήθηκαν στα 4.2 δις ευρώ. Ακόμη και η Τράπεζα Κύπρου, μετά την αναδιάρθρωση συνεχίζει να είναι κερδοφόρα! Αντίθετα όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι είναι στο όριο της χρεοκοπίας.

Παρόλα αυτά η δημοτικότητα της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις όλο το 2013 ήταν πολύ υψηλή. Ακόμη και τον Απρίλη, μετά το κούρεμα το 79% των πολιτών πίστευε ότι για την οικονομική κατάσταση έφταιγε ο Χριστόφιας, ενώ μόνο το 13% κατηγορούσε την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Ακόμη και τον Οκτώβρη του 2013, 42% των ερωτηθέντων είχαν θετική άποψη για τον τρόπο λειτουργίας του προέδρου.

Παρόλο που δεν έχουμε δημοσκοπήσεις στο τέλος του 2013 ή στην αρχή του 2014, οι κινητοποιήσεις έξω από τα υπουργεία δείχνει ότι κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει. Η «περίοδος χάριτος» της νέας κυβέρνησης έχει αρχίσει να τελειώνει.

Κάτι έχει αρχίζει να αλλάζει….

Ήδη από τον Δεκέμβρη, διάφορες ομάδες πολιτών, οι καρκινοπαθείς, οι συνταξιούχοι, οι θαλασσαιμικοί, οι μαθητές και εργαζόμενοι σε διάφορους κλάδους άρχισαν να διαμαρτύρονται έξω από τα σχετικά υπουργεία. Η ανοχή του κόσμου, ή όπως την ανέφερε ο υπουργός Οικονομικών στο BBC, η «κατανόηση» των πολιτών για την κατάσταση, έχει εξαντληθεί!

Για πρώτη φορά, οι συντεχνίες από διάφορους χώρους, εκτός από την ΣΕΚ, την ΠΑΣΥΔΥ και τις δύο των καθηγητών – ΟΕΛΜΕΚ και ΟΛΤΕΚ- έφτιαξαν ένα κοινό μέτωπο και οργάνωσαν ήδη δύο πολύ μεγάλες για τα δεδομένα και την πρόσφατη ιστορία της Κύπρου κινητοποιήσεις, μία στις 14 του Δεκέμβρη και μία στις 8 του Φλεβάρη.

Παρόλο που οι συντεχνίες αναβάλουν το αίτημα για απεργία, λέγοντας μάλιστα ότι ο κόσμος δεν είναι έτοιμος για πιο δυναμικά μέτρα, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δείχνουν ότι είναι! Μετά το κούρεμα, και τις απεργίες των τραπεζικών υπαλλήλων που έγιναν κατά τον Μάρτη και Απρίλη, οι εργαζόμενοι στους Δήμους, στο Έλληνας DIY, στο Χίλτον, στο Σίγμα, στο Βασιλικό, και τώρα τελευταία στην ΒΙΟΤΕΚ, στις βρετανικές βάσεις, στα λιμάνια και στους άλλους ημικρατικούς, κατέβηκαν σε απεργία! Πολλές από αυτές τις απεργίες ήταν νικηφόρες (στον Έλληνα, στο Χίλτον, και στην πρώτη φάση η ΒΙΟΤΕΚ παρόλο που ξανάρχισαν απεργία οι εργαζόμενοι). Η απεργία είναι το πιο δυνατό εργαλείο που έχουν οι εργαζόμενοι στα χέρια τους για να μπορέσουν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Και είναι φανερό πως είναι διατεθειμένοι να το χρησιμοποιήσουν.

Είναι συνεπώς καιρός οι συντεχνίες σε όλους τους κλάδους να καλέσουν και σε ένα μαζικό απεργιακό κίνημα και σε γενική απεργία, ώστε να μπορούν με την πλήρη παράλυση της οικονομίας, να σταματήσουν τις νομοθεσίες που έρχονται, ακόμη και να αποτρέψουν την εφαρμογή νομοθεσιών που έχουν ήδη ψηφιστεί και να ζητήσουν την ανάκλησή τους!

Η έλλειψη εναλλακτικής

Μέσα στο κίνημα του Μάρτη, ιδιαίτερα την μέρα της ψήφισης του κουρέματος, που τελικά η βουλή αναγκάστηκε να πει όχι, κάποιοι δειλά δειλά φώναξαν το σύνθημα να παραιτηθεί ο Αναστασιάδης. Ποιος όμως να μπει στην θέση του; Και τι πολιτική θα εφαρμόσει;

Αυτό είναι το κύριο ερώτημα αυτή την εποχή.

Το ΑΚΕΛ μέσα από την διακυβέρνησή του, και την διαχείριση του συστήματος, με τις υποχωρήσεις που έκανε στο κεφάλαιο, βγήκε λαβωμένο. Ακόμη και την εναλλακτική του πρόταση στο μνημόνιο, την δημοσίευσε μόλις 3 μέρες πριν την ψήφιση του μνημονίου. Κι αυτή ακόμη δεν είναι πειστική κατά πόσο θα διασφαλίσει τα δικαιώματα των εργαζομένων και πως θα ανατρέψει την καθοδική πορεία της οικονομίας. Το αντίθετο μάλιστα, αφού είναι μια πρόταση καπιταλιστικής εξόδου από την ευρωζώνη, σε συνεννόηση με στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα συνεχίσει να φέρνει μνημόνια (συμφωνίες με την ΕΕ) και πολύ πιθανό επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων. Οι προτάσεις δε που γίνονται από το ΑΚΕΛ τώρα, δεν διαφέρουν πολύ από τις προτάσεις που κάνει το ΔΗΣΥ, αν εξαιρέσουμε το ότι ζητάει την διατήρηση των κεκτημένων και τον κοινωνικό ρόλο των ημικρατικών, τα οποία σε μια καπιταλιστική οικονομία που αναζητά μόνο το κέρδος των πλουσίων και την αποπληρωμή των χρεών στους δανειστές, κάτι τέτοιο δεν θα είναι εφικτό να γίνει.

Ο Λιλλήκας και η ΕΔΕΚ από την άλλη, φάνηκαν από νωρίς ότι δεν έχουν μια καλύτερη προοπτική να προτείνουν. Ο Λιλλήκας προωθούσε στην θέση της Τρόικας να βάλουμε την Ρωσία, το οποίο έχει γίνει σε άλλες χώρες, όπως στην Ουκρανία και είδαμε που οδήγησε – αντί τον έλεγχο της οικονομίας να την έχει η Τρόικα την έχει η Ρωσία και ζητά να εφαρμοστούν ακριβώς τα ίδια μέτρα λιτότητας. Η ΕΔΕΚ από την άλλη, πρότεινε για να βγούμε από το μνημόνιο να το εφαρμόσουμε ακριβώς όπως είναι!

Αυτή την έλλειψη εναλλακτικής είναι που εκμεταλλεύεται ο Αναστασιάδης και η κυβέρνησή του και παράλληλα με την δικαιολογία ότι φταίνε οι προηγούμενοι, προχωρά στην διάλυση της οικονομίας, της πραγματικής οικονομίας, της ζωής μας. Προχωρά στα βήματα της Ελλάδας, μέσα σε πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς, μέσα σε 1 χρόνο εφάρμοσε τις πολιτικές που η ελληνική κυβέρνηση με πολύ μεγάλη δυσκολία και αντίσταση από το λαό, πέρασε μέσα στα 4 τελευταία χρόνια!

Καιρός να αντισταθούμε – να οργανωθούμε – να χτίσουμε νέα κόμματα των εργαζομένων

Σαν εργαζόμενοι, νεολαίοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, ξέρουμε προς το παρόν τι δεν θέλουμε:

Δεν θα κάτσουμε να μας καταστρέψουν το μέλλον μας! Χρειάζεται να αντιδράσουμε! Είτε οι ηγεσίες των συντεχνιών είναι μαζί μας ή όχι. Ήδη στην κινητοποίηση στις 8/2, κομμάτια της ΟΕΛΜΕΚ και της ΟΛΤΕΚ βρέθηκαν στην κινητοποίηση παρόλο που η ηγεσία της συντεχνίας τους αποφάσισε να μην συμμετέχει.

Δεν θα πληρώσουμε εμείς για ένα χρέος για το οποίο δεν φταίμε! Δεν μπορούμε να χάνουμε εμείς τους μισθούς μας, να μας φορτώνουν με φόρους όταν τα δισεκατομμύρια των τραπεζών χάθηκαν από κάποιους κερδοσκόπους, τραπεζίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες!

Δεν θα αφήσουμε κανέναν να πάρει τα σπίτια μας! Δεν θέλουμε κανέναν άνεργο να μετατραπεί σε άστεγο για να πιάσουν οι τράπεζες τους δείχτες τους!

Αυτά τα αιτήματα, παρόλο που ο κόσμος αρχίζει να τα ψελλίζει δειλά, κι όχι τόσο θαρραλέα όσο οι εργαζόμενοι στις άλλες χώρες που πήγε η Τρόικα, είναι διάχυτα στην κοινωνία.

Για να γίνουν όμως, αυτά τα βασικά αιτήματα, που θα καλυτερεύσουν την ζωή μας, χρειάζεται να σχεδιάσουμε μια άλλη κοινωνία. Δεν μπορούμε να βασιστούμε σε κανένα κεφαλαιοκράτη, διεφθαρμένο πολιτικό, που εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα από αυτά του των εργαζομένων και των άλλων χαμηλών στρωμάτων της κοινωνίας, να μας τα κάνει. Χρειαζόμαστε να φτιάξουμε νέα κόμματα των εργαζομένων, νέα κόμματα της αριστεράς, που να παλέψουν για να περάσει ο έλεγχος και η διαχείρηση της οικονομίας στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας.


[1] Το ΑΕΠ το 2013 ήταν 17 δις. Με την ύφεση όμως κάθε χρόνο θα μειώνεται κατά 5% περίπου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: