Ένα πρώτο σχόλιο για το προγραμματικό συνέδριο του ΑΚΕΛ

Της Αθηνάς Καρυάτη

Την Κυριακή 12/1 το ΑΚΕΛ δημοσιοποίησε στην Χαραυγή τις θέσεις του για το προγραμματικό συνέδριο που προγραμματίζεται να γίνει στις 15-16 Φεβρουαρίου.

Περιμέναμε εδώ και καιρό να διαβάσουμε τις επίσημες θέσεις του ΑΚΕΛ για μια σειρά από θέματα. Πώς αποτιμούν την 5ετή προεδρία; Πώς εκτιμούν την σημερινή κατάσταση; Ποιοι είναι οι στόχοι τους και πως θα τους πετύχουν σήμερα που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, και τελικά θα επαναδιεκδικήσουν την εξουσία;

Διαβάζοντας το κείμενο, θα θέλαμε να καταθέσουμε καταρχήν μερικά πρώτα σχόλια.

xristofias GAP

Ένα από τα σημαντικά σημεία που αναμέναμε να πιάσει το προγραμματικό συνέδριο είναι η διακυβέρνηση Χριστόφια. Μέσα σε όλο το κείμενο τελικά όμως δεν γίνεται πουθενά καθαρά απολογισμός της διακυβέρνησης. Η προσφορά της προεδρίας αναφέρεται μόνο αναφορικά με το Κυπριακό και στον καθορισμό της ΑΟΖ. Ενώ οι αδυναμίες; Κρύβονται πίσω από μια γενική ανάλυση για την «συμμετοχή των κομμουνιστικών και αριστερών κομμάτων σε συνασπισμούς διακυβέρνησης»… στην οποία συσσωρευμένη εμπειρία προστίθεται και η  πενταετία της διακυβέρνησης Χριστόφια. Η διακυβέρνηση Χριστόφια όμως δεν είναι ίδια με τις άλλες διεθνείς εμπειρίες. Καταρχήν επειδή το ΑΚΕΛ συμμετείχε σε όλες τις κυβερνήσεις στην Κύπρο από το 1968 και μετά, και με εξαίρεση την δεκαετία 1993-2003! Έπειτα από το 2011 και μετά στην κυβέρνηση το ΑΚΕΛ ήταν μόνο του, δεν χρειαζόταν να συμβιβαστεί με κάποιο συγκυβερνών κόμμα. Παρόλα αυτά στο κείμενο δεν υπάρχει κανένας απολογισμός για το τι έκανε το ΑΚΕΛ εκείνη την περίοδο. Ήταν σωστός ο τρόπος που «σώθηκε» η Λαϊκή; Ήταν σωστά τα μέτρα λιτότητας; Ήταν σωστό το κάλεσμά της Τρόικας; Για όλα αυτά δεν υπάρχει ούτε μια κουβέντα. Κρύβονται πίσω από το ότι ήταν «υποχρεωμένοι να διαχειριστούμε τον καπιταλισμό και μάλιστα σε κρίση». Ποιος τους ανάγκασε; Κανείς! Ήταν μια συνειδητή επιλογή, την οποία ανακοίνωναν με κάθε ευκαιρία! Και τελικά οδηγήθηκαν σε αποφάσεις και πολιτικές υπερασπιζόμενοι το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο!

Μεγάλο κομμάτι του συνεδριακού κειμένου, τόσο για την λύση του Κυπριακού όσο και για την επαναδιεκδίκηση της εξουσίας αφιερώνεται στις συνεργασίες – συμμαχίες. Είναι φανερό ότι σε αυτό το επίπεδο το ΑΚΕΛ δεν έχει βγάλει κανένα συμπέρασμα. Παρόλο που αναφέρεται ότι οι συνεργασίες που έχουν γίνει έχουν οδηγήσει στο να μην εφαρμόζεται το πρόγραμμα και οι αρχές του κόμματος, κι ότι η «παραδοσιακή εθνική τάξη», δηλαδή η άρχουσα / αστική τάξη έχει υποταχθεί στο διεθνές κεφάλαιο, και εσωτερικά στο ντόπιο κεφάλαιο, συνεχίζουν να βάζουν σαν πρώτη προϋπόθεση μιας μελλοντικής διεκδίκησης της εξουσίας την ευρύτερη δυνατή συνεργασία με άλλες πολιτικές δυνάμεις!

Τα δύο αυτά σημεία του προγράμματος, η διαχείριση του συστήματος, και οι συνεργασίες με δυνάμεις του κεφαλαίου, είναι που έχουν απογοητεύσει τον κόσμο, τόσο του ΑΚΕΛ όσο και τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Είναι αυτές οι πολιτικές που έχουνε ρίξει την υποστήριξη που παίρνει το κόμμα στο ιστορικό χαμηλότερο ποσοστό του 15%!
Παρόλα αυτά το ΑΚΕΛ δεν βγάζει κανένα συμπέρασμα, αντίθετα ρίχνει το φταίξιμο για αυτή την κατάσταση στο κόμμα και στην κοινωνία. Ένα σημαντικό θέμα που θίγει είναι η διαφθορά στην κοινωνία. Ναι, η διαφθορά είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, τόσο στην κοινωνία, και μέσα στο κόμμα όπως έχει αποκαλυφθεί με τα τελευταία σκάνδαλα. Είναι όμως αυτό ένα φαινόμενο της τελευταίας 5ετίας; Τα στελέχη που έχουν μπλεχτεί στην διαπλοκή ήταν νέα μέλη – όπως αφήνει να εννοηθεί το κείμενο; Καθόλου! Ήταν ηγετικά στελέχη με συμμετοχή στο πολιτικό γραφείο και στην κεντρική επιτροπή! Αν τα στελέχη έχουν επηρεαστεί «από την καπιταλιστική κοινωνία και των νοοτροπιών που την χαρακτηρίζουν» τότε τι περιμένουν να γίνει από τα απλά μέλη;

Κι εκεί φτάνουμε στην ιδεολογία και στην ιδεολογικοπολιτική δουλειά. Στο κείμενο αναφέρεται σε πολλά σημεία ότι το κόμμα είναι μαρξιστικό – λενινιστικό και ότι αφού καταλαβαίνει ότι «ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που διαρκώς γεννά κρίσεις και καταστροφές» ο στόχος του είναι η αλλαγή του συστήματος και το πέρασμα στον σοσιαλισμό. Είναι η «κοινωνική ιδιοκτησία των βασικών μέσων παραγωγής και η διαχείρισή τους από τους ίδιους τους εργαζόμενους», η «δικαιότερη κατανομή του παραγόμενου πλούτου», η «περισσότερη δημοκρατία και συμμετοχή των πολιτών στο κοινωνικό γίγνεσθαι», η «υπέρβαση του υπάρχοντος συστήματος». Πώς τα εφάρμοσε αυτά τα σημεία της ιδεολογίας του το ΑΚΕΛ όταν ήταν στην εξουσία;

Ήταν η έλευση της Τρόικας, τα μέτρα λιτότητας που εφαρμόστηκαν προ και μετά τρόικας, η «κρατικοποίηση» της Λαϊκής και το άφημά της σε ιδιωτικά χέρια, εφαρμογή της ιδεολογίας του ΑΚΕΛ;

Και πώς αντικατοπτρίζεται αυτή η ιδεολογία στο πρόγραμμα που προτείνει το ΑΚΕΛ ως αντιπολίτευση; Το πρόγραμμα του λένε ότι θα έχει στοιχεία «κοινωνικού ριζοσπαστισμού». «βασικός στόχος είναι ένα νέο οικονομικό μοντέλο το οποίο θα στηρίζεται σε μια υγιή δημοσιονομική πολιτική στο οποίο να βρίσκονται σε αρμονία μια πολυεπίπεδη οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή και στο οποίο θα αξιοποιείται η ιδιωτική πρωτοβουλία και ο κοινωνικός χαρακτήρας σημαντικού μέρους της κοινωνίας». Η νέα πολιτική, η οποία δεν διαφέρει θεωρητικά πολύ από τις προτάσεις που κάνουν τα άλλα κόμματα, συμπεριλαμβάνει: «η οικονομική πολιτική να συνεχίσει να έχει στο επίκεντρό της την μικρομεσαία επιχείρηση», «εναλλαξιμότητα στην δημόσια υπηρεσία», «εξυγίανση του τραπεζικού τομέα μέσω αυστηρότερης εποπτείας και εφαρμογής των κανόνων εταιρικής διακυβέρνησης», «κίνητρα ανάπτυξης», «προσέλκυση επενδύσεων», «υπεράσπιση του κοινωνικού χαρακτήρα των οργανισμών κοινής ωφέλειας, της υγείας, της παιδείας». Που είναι σε όλα αυτά τα αιτήματα η κοινωνική ιδιοκτησία και ο εργατικός έλεγχος; Πουθενά! Σε όλα τα αιτήματα, είναι φανερή η υποστήριξη του μικρού και μεγάλου κεφαλαίου – η προσδοκία ότι αυτό θα μπορέσει με τα κίνητρα που θα πάρει (χρήματα των φορολογούμενων) να κάνει επενδύσεις (μπορεί να είναι και μετοχοποιήσεις των κοινωφελών οργανισμών;). Τι διαφορετικό υπάρχει σε αυτά που προτείνουν τα άλλα κόμματα;

Όσον αφορά την απάντηση για την έξοδο από το μνημόνιο, κι αφού κάνουν την ανάλυση ότι «η ΕΕ επιβεβαιώνει το χαρακτήρα της ως προωθημένου οργανισμού καπιταλιστικής ολοκλήρωσης», κι αντί να στρέψει το ΑΚΕΛ την ενέργειά του στο να το εξηγήσει αυτό στο κόσμο και να οργανώσει τους εργαζόμενους ώστε να παλέψουν για την ανατροπή του, περιμένει να δημιουργηθεί «πολιτική και κοινωνική συναίνεση» από τις δυνάμεις που έχει ήδη αναλύσει ότι εξυπηρετούν το διεθνές κεφάλαιο! Ποιες άλλες εναλλακτικές βλέπει και θα εξετάσει; Μπορεί να γίνει διαπραγμάτευση ενός καλύτερου μνημονίου; Αν ναι τότε αυτόακυρώνονται!

Η σημερινή συγκυρία χαρακτηρίζεται όπως πολύ σωστά, αναφέρει το ΑΚΕΛ στην εισαγωγή του συνεδριακού κειμένου στην μεγαλύτερη συστημική κρίση του καπιταλισμού. Παρόλο του ότι έχει γίνει αυτή η συνειδητοποίηση, όταν αυτό μεταφέρεται στην Κύπρο, οι λόγοι που έχουμε φτάσει εδώ προσωποποιούνται (αλόγιστη συμπεριφορά των τραπεζιτών, ανύπαρκτη εποπτεία, συναίνεση Αναστασιάδη στο χειρότερο μνημόνιο) ενώ όλα αυτά τα πρόσωπα αποτελούν απλά κομμάτι του ίδιου του συστήματος και μάλιστα εκπρόσωποι του κεφαλαίου! Δεν μπορείς να έχεις συνετούς τραπεζίτες, επαρκή εποπτεία, και δεξιές κυβερνήσεις που να μην συμφωνήσουν σε μέτρα λιτότητας, μέσα στον καπιταλισμό. Ο καιρός που το κεφάλαιο έκανε υποχωρήσεις και επέτρεπε σε κυβερνήσεις να δίνουν κάτι στους εργαζόμενους – η δημιουργία και λειτουργία του μεικτού κράτους – έχει τελειώσει. Τώρα το κεφάλαιο είναι σε κρίση και θα πάρει ότι μπορεί πίσω, και θα τα πάρει με τον πιο βίαιο τρόπο: σπρώχνοντας τους πολίτες στην εξαθλίωση μέσα σε χρόνο μηδέν. Το ότι αυτό μπορεί να χαλιναγωγηθεί, και το ότι μπορεί η αριστερά να διαχειριστεί το καπιταλιστικό σύστημα με έναν καλύτερο τρόπο από ότι η δεξιά είναι πλέον μια πλάνη!

Στον πόλεμο αυτό που έχουν εξαπολύσει ντόπια και διεθνή άρχουσα τάξη μέσω της κυβέρνησης και της Τρόικας, το όπλο των εργαζομένων και της αριστεράς είναι το λαϊκό κίνημα – οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις και πολύ περισσότερο οι απεργίες. Παρόλο που όλη η Ευρώπη σείεται εδώ και χρόνια στις κινητοποιήσεις, έχοντας καταγράψει αρκετές νίκες και δημιουργώντας ένα πολύ θετικό κλίμα μέσα στο οποίο οι κύπριοι εργαζόμενοι δεν είναι μόνοι τους ενάντια στο τέρας της Τρόικας, αυτό το κίνημα αναφέρεται ελάχιστα μέσα στο συνεδριακό κείμενο.

Όσον αφορά το εσωτερικό μέτωπο, ενώ αναγνωρίζεται η ανάγκη από το ΑΚΕΛ να προχωρήσει σε κάποιες λαϊκές κινητοποιήσεις, αυτές λένε ότι θα πρέπει να γίνονται «οργανωμένα και στην κατάλληλη στιγμή»! Συμφωνούμε απόλυτα με το «οργανωμένα». Ποια είναι όμως η «κατάλληλη στιγμή» για το ΑΚΕΛ; Και τι κινητοποιήσεις είναι διατεθειμένο να κάνει; Θα φτάσει το ΑΚΕΛ να καλεί τους εργαζόμενους σε απεργία; Σε γενική απεργία; Οι εργαζόμενοι είναι αλήθεια ότι δεν θα περιμένουν, ούτε θα ρωτήσουν το ΑΚΕΛ για το πότε είναι καλύτερο να κινητοποιηθούν, ειδικά αν το ΑΚΕΛ και η αριστερά δεν μπει μπροστά στο να δημιουργήσει αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Και τι θα συμβεί αν μπροστά στους «αγώνες» των εργαζομένων μπουν άλλες δυνάμεις όπως έχει γίνει και στο παρελθόν; Οι δυνάμεις του φασισμού αναπτύσσονται και στην Κύπρο ραγδαία. Στο συνεδριακό κείμενο του ΑΚΕΛ όμως απασχολούν μόνο δύο γραμμές. Η μάχη ενάντια στον φασισμό, είναι σε όλη την Ευρώπη ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που έχουν η αριστερά και τα κινήματα να αντιμετωπίσουν. Ακόμη πιο σημαντικό όταν στην χώρα, όπως στην Κύπρο υπάρχει ένα άλυτο εθνικό πρόβλημα που έχει αποτελέσει και στο παρελθόν αφορμή για τον φασισμό να μαζικοποιηθεί και να δράσει.

*****
Αυτή τη στιγμή ο τόπος χρειάζεται μια αριστερά, η οποία να έχει αναλύσει σε βάθος τις πολιτικές του παρελθόντος, να έχει βγάλει συμπεράσματα και να προτάξει ένα δυναμικό, επιθετικό πρόγραμμα ενάντια στις επιθέσεις του κεφαλαίου που γίνονται και τις άλλες που έρχονται.

Να λέει ξεκάθαρα ΟΧΙ στην Τρόικα και σε κάθε μνημόνιο! Να παλεύει για να πάρει πίσω όλες τις περικοπές που έγιναν ως τώρα, και να σταματήσει κάθε πολιτική λιτότητας. Να στοχεύει στην κρατικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των βασικών τομέων της οικονομίας κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, Να λέει καθαρά και όχι με υπεκφυγές όχι, στους νόμους λιτότητας της ΕΕ. Να μπει μπροστά στις μάχες των εργαζομένων σήμερα και να είναι έτοιμη, με αυτό το πρόγραμμα, να διεκδικήσει την εξουσία, όχι για να διαχειριστεί καλύτερα το καπιταλιστικό σύστημα αλλά για να βάλει με μια κυβέρνηση της αριστεράς τις βάσεις για μια σοσιαλιστική κοινωνία! Να συνδέσει τους αγώνες των εργαζομένων με τα υπόλοιπα κινήματα στην Ευρώπη και να παλέψει, για μια Ευρώπη των λαών, μια σοσιαλιστική Ευρώπη, ομοσπονδιακή, σε εθελοντική βάση.

*******

Το συνέδριο είναι σε λίγες μέρες, και ο διάλογος είναι ανοιχτός. Παρόλο που το όριο που δίνουν σαν ηγεσία του κόμματος (500-600 λέξεις) για να καταθέσει κάποιος τροποποιήσεις στο κείμενο και να καταθέσει απόψεις είναι μικρό, θεωρούμε ότι μια τέτοια διαδικασία, ειδικά από τα πιο προχωρημένα και αριστερά στρώματα των μελών του ΑΚΕΛ είναι απαραίτητη να γίνει.

Σε αυτή την διαδικασία, θα συμβάλει και η ΝΕΔΑ, τις επόμενες μέρες με δημοσιεύσεις σχετικά με όσα συνοπτικά προσπαθήσαμε να πιάσουμε σε αυτό το πρώτο σχόλιο.

Παρακολουθήστε το blog μας για παραπάνω αναρτήσεις. Μπείτε στο mail list μας, ελάτε σε επαφή. µ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: