Κλιμάκωση του αγώνα για να αποτραπούν οι ιδιωτικοποιήσεις

Του Παναγιώτη Σολωμού

 Η τελευταία κάθοδος της τρόικας στην Κύπρο εστίασε την επίθεση της ενάντια στους ημικρατικούς οργανισμούς .Μετά το κούρεμα, την επίθεση στους μισθούς, τις συντάξεις, τις κοινωνικές παροχές, την κατάργηση της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, την επίθεση εναντία στο οκτάωρο και τον συνεργατισμό και την φορολογική ληστεία, ήρθε η σειρά των ημικρατικών.

Με μια σειρά ψευδό-επιχειρημάτων η κυβέρνηση και η τρόικα προσπαθούν να πείσουν την κοινωνία ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα γίνουν για το καλό της οικονομίας και της κοινωνίας, και για το καλό του καταναλωτή.

Τα επιχειρήματα τους όχι μόνον δεν στέκουν στην λογική άλλα έχουν δοκιμαστεί  στην πράξη στους άλλους ιδιωτικούς τομείς της οικονομίας τόσο στην Κύπρο όσο και διεθνώς με παταγώδη αποτυχία. 

314782_415669558474082_1447247127_n

Λένε ότι με την ιδιωτικοποίηση η κυβέρνηση θα βάλει ένα σοβαρό ποσό για να αντιμετωπίσει την κρίση. Κατ αρχήν τυχόν ξεπούλημα των ημικρατικών στις σημερινές συνθήκες αυτό θα γίνει σε εξευτελιστική τιμή και πολύ πιο κάτω από την πραγματική τους άξια. Την ίδια στιγμή οι ημικρατικοί έχουν προσφέρει την τελευταία περίοδο σημαντικά ποσά για την στήριξη της οικονομίας. Ενώ είναι σε θέση να καλύψουν το ποσό που θα πάρει η κυβέρνηση από το ξεπούλημα τους σε μερικά χρόνια. Συγκεκριμένα λένε ότι χρειάζονται οι ιδιωτικοποιήσεις προκειμένου να αποδεσμευτεί η επόμενη δόση της Τρόικας. Η δόση θα είναι μόλις 186 εκατ ευρώ, ενώ μόνο η CYTA μέσα στο 2013, σύμφωνα με δηλώσεις του Κιττή, θα επιφέρει όφελος στο κράτος 80 εκατ! Την ίδια στιγμή ο Αναστασιάδης ανακοίνωσε μέτρα για την «καταπολέμηση της ανεργίας» 340 εκατ ευρώ, τα οποία θα δοθούν στις επιχειρήσεις και τις τράπεζες για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Το ζήτημα είναι φανερό ότι δεν είναι τα 186 εκατ που θα πάρουμε, αλλά είναι τα 1.4 δις που θέλουν να δώσουμε στην Τρόικα, στις τράπεζες, για το χρέος!

Ισχυρίζονται ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός θα ρίξει τις τιμές προς όφελος της οικονομίας, των καταναλωτών και της κοινωνίας. Να θυμίσουμε ότι στην περίπτωση των τηλεπικοινωνιών ο τομέας έχει απελευθερωθεί και ότι η επιτροπή ανταγωνισμού έχει απαγορεύσει στην CYTA να μειώσει τις τιμές για να μπορέσουν να την ανταγωνιστούν οι ιδιωτικές εταιρείες. Στην περίπτωση της ΑΗΚ, ο τομέας της παράγωγης έχει ανοιχτεί από το 2002 στον ιδιωτικό τομέα, άλλα καμιά εταιρεία δεν έχει τολμήσει να επενδύσει γιατί είναι μικρή η αγορά και μεγάλο το κόστος. Είναι ολοφάνερο πως στην περίπτωση της ΑΗΚ τυχόν ιδιωτικοποίηση της θα σημαίνει το πέρασμα σε ένα ιδιωτικό μονοπώλιο.

Στην πράξη όμως ο κυπριακός λαός και οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι θετικός μόνο στα λόγια. Που είναι ο ελεύθερος ανταγωνισμός στην περίπτωση των τραπεζών με τα επιτόκια να βρίσκονται στα ύψη; Το ίδιο ισχύει και για τα καύσιμα. Στην περίπτωση των αεροδρομίων δε, μετά την ιδιωτικοποίηση τους, έγιναν δύο από τα πιο ακριβά αεροδρόμια στην ΕΕ. Οι ιδιωτικοποιήσεις όπου έχουν εφαρμοστεί προκαλούν την αύξηση στις τιμές κι όχι το αντίθετο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ιδιωτικοποιήσεις του ηλεκτρισμού στην Αγγλία, και στην Βουλγαρία που ανέβηκε η τιμή του ρεύματος κατά 30%!

Τολμούν ακόμα να λένε πως ο ιδιωτικός τομέας θα διορθώσει τα κακώς έχοντα στους ημικρατικούς. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Ο ιδιωτικός τομέας όχι μόνο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα κακώς έχοντα στις τράπεζες αλλά αντίθετα τις οδήγησε στην καταστροφή φορτώνοντας τις ζημιές στην κοινωνία. Ο ιδιωτικός τραπεζικός τομέας δείχνει τον δρόμο των ημικρατικών οργανισμών κάτω από τον έλεγχο των ιδιωτών.

Οι ιδιώτες μπροστά στην ανάγκη τους για μεγιστοποίηση των κερδών τους δημιουργούν την διαφθορά, υποβαθμίζουν τα ζητήματα ποιότητας και ασφάλειας, και αφού ξεζουμίσουν τις ιδιωτικοποιημένες εταιρείες φορτώνουν τα χρέη και τις καταστροφές στην κοινωνία .Ένα άλλο τέτοιο παράδειγμα είναι η περίπτωση της “Ήλιος” όπου μπροστά στο κέρδος υποβάθμισε τα ζητήματα ασφάλειας με αποτέλεσμα την αεροπορική τραγωδία. Στο διεθνή χώρο υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα. Είναι η περίπτωση της ιδιωτικοποίησης της εταιρείας Ηλεκτρισμού στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ όπου η ιδιωτικοποίηση οδήγησε σε κατάρρευση του συστήματος παροχής ηλεκτρισμού για πολλούς μήνες. Είναι η περίπτωση της ιδιωτικοποίησης της υδατοπρομήθειας του Παρισιού οπού σαν αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης είχαμε την παροχή μολυσμένου νερού και την κυβέρνηση να αναγκάζεται να επανακρατικοποιήσει την εταιρεία.

Ναι, στους ημικρατικούς οργανισμούς υπάρχουν προβλήματα. Η ιδιωτικοποίηση τους όμως δεν αποτελεί λύση.

 

Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα χρειάζεται να αρχίζουν να λειτουργούν με πλήρη διαφάνεια, με πάταξη της διαφθοράς και της κοματοκρατίας και γραφειοκρατίας στο εσωτερικό τους. Αυτό μπορούν να το κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μέσα από διαδικασίες ελέγχου και διαχείρισης των οργανισμών. Στον έλεγχο και την διαχείριση αυτή χρειάζεται να συμμετέχει και η υπόλοιπη κοινωνία, μέσα από οργανώσεις καταναλωτών, περιβαλλοντικών οργανώσεων και άλλων κοινωνικών φορέων έτσι ώστε να μπορούν οι οργανισμοί να λειτουργούν προς όφελος της κοινωνίας και όχι των επιχειρήσεων που θα επενδύσουν σε αυτούς, ή των κομμάτων. Οι ημικρατικοί οργανισμοί χρηματοδοτούνται από το κράτος, από εμάς, από όλους τους φορολογούμενους, άρα σε εμάς ανήκουν και εμείς είναι που θα πρέπει να τους ελέγχουμε! Δεν ανήκουν ούτε στην κυβέρνηση ούτε στην Τρόικα για να αποφασίζουν και να τους ξεπουλούν όποτε θέλουν αυτοί!

Οι συντεχνίες και τα κινήματα στην μάχη για να σώσουμε τους ημικρατικούς οργανισμούς!

Τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι έχουν χάσει αρκετό καιρό για να οργανώσουν την άμυνα τους, γιατί  ήξεραν από την αρχή τις προθέσεις της Τρόικας και της κυβέρνησης.

Από την αρχή του Μάρτη, δημιουργήθηκε η «Κίνηση ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις», η οποία έδωσε μια ελπίδα ότι το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων δεν θα μείνει αναπάντητο. Στην κίνηση αυτή συμμετέχουν άτομα και οργανώσεις της αριστεράς και όχι μόνο, αλλά και συντεχνίες των ημικρατικών οργανισμών.

Δυστυχώς όμως πέρα από μια πορεία που οργάνωσαν, και κάποιες ανοιχτές εκδηλώσεις σε όλες τις επαρχίες, για το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, η κίνηση πλέον αδράνησε. Η συζήτηση για τις ιδιωτικοποιήσεις φούντωσε, αλλά η κίνηση δεν ήταν πουθενά! Οι ιδιωτικοποιήσεις ψηφίστηκαν αλλά, ούτε καν εκείνη τη μέρα δεν οργανώθηκε κάποια αντίσταση.

Οι συντεχνίες από την άλλη, παρόλο που είχαν πάρει αποφάσεις στα διοικητικά τους συμβούλια, με χαρακτηριστική την απόφαση της ΣΕΠΑΗΚ, για μαζικές δράσεις σε περίπτωση που ψηφιστούν οι ιδιωτικοποιήσεις και παρόλο που είχαν βγάλει και ενημερωτικό υλικό, τελικά ούτε εκστρατεία μέσα στην κοινωνία έκαναν και την μέρα της ψήφισης για τις ιδιωτικοποιήσεις κατέβηκαν μόνο σε 1ωρη απεργία!! Πόσο ενοχλεί την κυβέρνηση και την τρόικα μια 1ωρη απεργία;; Καθόλου!

Ο αγώνας χρειάζεται να προχωρήσει και να κλιμακωθεί. Διαφορετικά κινδυνεύει να παραμείνει μια μάχη για την τιμή των οπλών.

Είναι ολοφάνερο πως ο κοινωνικός διάλογος είναι ανύπαρκτος, βρισκόμαστε σε ένα ταξικό πόλεμο και μονό η δύναμη των εργαζομένων εκφρασμένη μέσα από απεργίες και μαζικές κινητοποιήσεις που να έχουν την συμπαράσταση ολόκληρης της κοινωνίας μπορεί να αλλάξει την κατάσταση και να αποτρέψει τις ιδιωτικοποιήσεις.

Ένα κίνημα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις χρειάζεται αρχικά την συντονισμένη απεργιακή δράση των εργαζομένων όλων των ημικρατικών. Παράλληλα είναι σημαντικό να απευθύνεται σε όλη την κοινωνία, να καταγγείλει την πολιτική της τρόικας που δεν είναι να βοηθήσει την κυπριακή οικονομία αλλά να στηρίξει το διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο σε βάρος των εργαζομένων και της κοινωνίας. Σε αυτό το καθήκον πολύ σημαντικό ρόλο έχει να παίξει η κίνηση ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις μαζί με τις συντεχνίες, ώστε να παλέψουν για να κερδίσουν την στήριξη των εργαζομένων στους άλλους κλάδους της οικονομίας σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Η επιθέσεις της Τρόικας δεν περιορίζονται στους ημικρατικούς οργανισμούς. Είναι γενικευμένη, αφορά όλους τους εργαζόμενους σε όλους τους κλάδους. Η συντονισμένη αυτή επίθεση μπορεί και χρειάζεται να απαντηθεί με μια 24ωρη γενική απεργία. Η εμπειρία των κινημάτων ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις στην Ευρώπη είναι μεγάλη. Σε κάποιες χώρες όπως πχ στο Παρίσι κέρδισαν να επανακρατικοποιήσουν την υδατοπρομήθεια. Ο συντονισμός και η αλληλεγγύη ανάμεσα στα κινήματα και στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, θα μπορέσει να σταματήσει αυτή τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που βιώνουμε σε κάθε σπιθαμή του πλανήτη.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να αποτελέσει την βάση για  κλιμάκωση του αγώνα των εργαζομένων στους ημικρατικούς οργανισμούς και να καταφέρει να αποτρέψει τις ιδιωτικοποιήσεις. «

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: