Η μια ώρα αποχή από τα μαθήματα δεν ήταν αρκετή – κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στα κόμιστρα!

Σήμερα, 23/1 οργανώθηκε ακόμη μια κινητοποιήση, αυτή τη φορά όμως μόνο από τα επταμελή κεντρικά μαθητικά συμβούλια των λυκείων και των τεχνικών σχολών, αντιπροσώπους των ομοσπονδιών γονέων και των καθηγητών μαζί με την ΠΟΠΟ (οργάνωση πενταμελών οικογενειών) και των συνταξιούχων της ΕΚΥΣΥ.

Η δράση αυτή δεν αποτελεί κλιμάκωση αλλά αποκλιμάκωση! Παρόλο που οι μαθητές έδειξαν όλο τον δυναμισμό τους στην πρώτη κινητοποίηση, τώρα είναι σαν να τους λένε ότι έκαναν αρκετά και τώρα αναλαμβάνουν οι ηγεσίες! Με έναν τέτοιο τρόπο ο αγώνας δεν νικιέσαι αλλά αποδυναμώνεται!

img61-1050x700

Στις 9/1 οι μαθητές γυμνασίων λυκείων και τεχνικών σχολών κατέβηκαν σε μονόωρη αποχή από τα μαθήματα. Η αποχή πήρε πολύ μεγάλες διαστάσεις, κατάφερε να μπουν μέσα σε όλα τα δελτία ειδήσεων και να ξεκινήσουν έναν γύρο συζητήσεων για το θέμα.

Φυσικά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα νέα και από την κυβέρνηση ήταν τα επεισόδια που σημειώθηκαν με το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της τεχνικής Α’ όπου η ΜΑΔΔ επιτέθηκε χωρίς λόγο στους μαθητές, και που χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα για να παρουσιάσουν τους μαθητές σαν τραμπούκους τρομοκράτες. Τα επεισόδια βέβαια, ούτε οι φωτιές κάδων μπορούν να λύσουν κάποιο πρόβλημα ή να οδηγήσουν σε μια πετυχημένη κινητοποίηση Αυτό που φέρνει αποτέλεσμα είναι η μαχητικότητα και η μαζικότητα του κινήματος ενάντια στα κόμιστρα.

Μετά τις κινητοποιήσεις το θέμα παραπέμφθηκε στην επιτροπή συγκοινωνιών η οποία συνεδρίασε στις 16/1 μαζί με όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς, μαθητές, καθηγητές, εργαζόμενους και συνταξιούχους Η συζήτηση βγήκε άκαρπη, με τον Υπουργό Συγκοινωνιών να επιμένει ότι είναι μνημονιακή υποχρέωση και ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι. Ούτε να αναστείλει το μέτρο μέχρι να τελειώσει ο «διάλογος» των 15 ημερών στο οποίο είχαν συζητήσει.

Ποιος διάλογος;

Όταν οι κοινωνικοί φορείς συναντιούνται με τον υπουργό και αυτός τους λέει ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα, αυτό δεν είναι διάλογος, είναι το τέλος της συζήτησης! Ο καιρός που μέσα από «κοινωνικό διάλογο» και διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση, οι εργαζόμενοι και όλη η κοινωνία μπορούσαν να κερδίσουν κάτι, έχει περάσει! Έχουμε μπει σε μια νέα εποχή, που η κυβέρνηση επιβάλει και ο λαός, έχει σαν μόνο τρόπο να ανατρέψει τις πολιτικές αυτές να αγωνιστεί με όσα μέσα έχει – πορείες, διαμαρτυρίες, απεργίες, καταλήψεις μέχρι να καταλάβει η κυβέρνηση ότι δεν μπορεί να είναι υπάλληλος του κεφαλαίου και της Τρόικας όπως είναι τώρα, αλλά υπάλληλος του λαού.

Συζητήσεις για να μειωθεί το κόμιστρο ή να συμπεριληφθούν και άλλοι μαθητές δεν είναι αρκετές ούτε λύνουν το πρόβλημα!

Ζητάμε δημόσιες, δωρεάν μεταφορές για όλους τους μαθητές!

Χωρίς διαφάνεια τόσα χρόνια το κράτος δίνει σε ιδιωτικές επιχειρήσεις λεωφορείων χρήματα για να μεταφέρουν δωρεάν τους μαθητές. Αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό και πολύ προοδευτικό βήμα από τη μία, σε σχέση με το τι γίνεται σε όλη την Ευρώπη. Την ίδια στιγμή όμως δεν μας έχουν πεί – πόσα δίνουν σε αυτές τις επιχειρήσεις; Γιατί δίνουν τα λεφτά των φορολογούμενων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και δεν δημιούργησαν τόσο καιρό έναν κρατικό στόλο δημόσιας συγκοινωνίας;

Μέσα στον προηγούμενο χρόνο έγιναν πολλές κινητοποιήσεις, απεργίες από τους εργαζόμενους στις εταιρίες μεταφορών, επειδή έμειναν απλήρωτοι. Οι απεργίες γίνονταν κάτω από ένα σύννεφο ασάφειας: τελικά η κυβέρνηση έδινε τα χρήματα στις επιχειρήσεις και αυτές δεν πλήρωναν τους εργαζόμενους; Η κυβέρνηση δεν τα έδινε; Τον ίδιο καιρό βγήκαν στην δημοσιότητα πολλές υποθέσεις κατάχρησης χρημάτων από τις εταιρίες των λεωφορείων, από διευθυντές και στελέχη, που δεν είναι άλλοι από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες των λεωφορείων!

Με το «δημόσιο» σύστημα μεταφορών, κάποιοι γίνονται πλούσιοι, έχουν αναφερθεί μισθοί που μπορεί να φτάνουν και τα αστρονομικά ποσά των 12-15 χιλιάδων ευρώ το μήνα, αντί όμως να «διορθωθεί» αυτό, τώρα έρχονται να πάρουν λεφτά από τους μαθητές!

Το «δημόσιο» δηλαδή σύστημα μεταφορών λειτουργεί με βάση ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και όχι προς όφελος της κοινωνίας παρόλο που το 80% των εξόδων τους καλύπτονται από το κράτος κι άρα τους φορολογούμενους και το 20% καλύπτεται από τα εισιτήρια, άρα τους πολίτες που παρόλο που πληρώνουν φόρους, πληρώνουν και εισιτήριο για την μετακίνησή τους!

Η Τρόικα ζητά 10 εκατομμύρια περικοπές από τις μεταφορές!

Αυτή ήταν η δήλωση του Υπουργού Μεταφορών.

Η Τρόικα είναι στη χώρα μας, παρά την θέληση των πολιτών, αφού κανείς δεν τον ρώτησε με κάποιου τύπου δημοψήφισμα, και ήρθε για να καλύψει τα συμφέροντα των τραπεζιτών και όχι των πολιτών, καθώς τα χρήματα που δανείζεται το κράτος από την Τρόικα πηγαίνει κατευθείαν στους ντόπιους και ξένους τραπεζίτες – τοκογλύφους!

Τα χρέη των τραπεζών δεν τα δημιουργήσαμε εμείς, και δεν οφείλουμε να τα πληρώσουμε εμείς!

Αν είναι οι κυβερνώντες δέχονται να είναι δέσμιοι της Τρόικας δεν θα δεχτούμε να γίνουμε εμείς – οι πολίτες! Η δική μας απάντηση είναι μία: Δεν χρωστάμε δεν πληρώνουμε – Έξω η Τρόικα από την Κύπρο!

Απαιτούμε:

  • Καμία αύξηση στα κόμιστρα, και καμία επιβολή κομίστρων σε μαθητές και συνταξιούχους

  • Καμία περικοπή στα δρομολόγια! Διεύρυνση των δρομολογίων για να μπορεί να εξυπηρετεί όλο και περισσότερο κόσμο!

  • Να ανοίξουν οι λογαριασμοί των εταιριών λεωφορείων. Να αποκαλυφθεί πού πάνε τα λεφτά του κράτους και τελικά ποιοι επωφελούνται!

  • Πλήρη κρατικοποίηση – κοινωνικός και εργατικός έλεγχος και διαχείριση του συστήματος δημόσιας μεταφοράς. Συμμετοχή των επιβατών, των μαθητών, των γονέων, φορέων και ομάδων που εκπροσωπούν την κοινωνία, στον έλεγχο και την διαχείριση του συστήματος. Αφού τα λεωφορεία συντηρούνται με τους φόρους μας, εμείς χρειάζεται να έχουμε το δικαίωμα να τους ελέγχουμε και να τους διοικούμε.

Κλιμάκωση του κινήματος ενάντια στα κόμιστρα!

Η ΠΣΕΜ στην συζήτηση στην επιτροπή συγκοινωνιών ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε παραπάνω μέτρα. Αυτή η εξέλιξη είναι πολύ θετική. Χρειάζονται όμως μέτρα κλιμάκωσης – παραπάνω ανάπτυξης του αγώνα και όχι πισωγύρισμα

Στις 23/1 οργανώθηκε ακόμη μια κινητοποιήση, αυτή τη φορά όμως μόνο από τα επταμελή κεντρικά μαθητικά συμβούλια των λυκείων και των τεχνικών σχολών, αντιπροσώπους των ομοσπονδιών γονέων και των καθηγητών μαζί με την ΠΟΠΟ (οργάνωση πενταμελών οικογενειών) και των συνταξιούχων της ΕΚΥΣΥ.

Η δράση αυτή δεν αποτελεί κλιμάκωση αλλά αποκλιμάκωση! Παρόλο που οι μαθητές έδειξαν όλο τον δυναμισμό τους στην πρώτη κινητοποίηση, τώρα είναι σαν να τους λένε ότι έκαναν αρκετά και τώρα αναλαμβάνουν οι ηγεσίες! Με έναν τέτοιο τρόπο ο αγώνας δεν νικιέσαι αλλά αποδυναμώνεται!

Ο αγώνας ενάντια στα κόμιστρα, χρειάζεται να κλιμακωθεί με την συνολική συμμετοχή των μαθητών για να ασκηθεί όσο περισσότερη πίεση γίνεται! Μέτρα κλιμάκωσης ενός τέτοιου αγώνα μπορεί να είναι:

  • Ολοήμερη αποχή – ή και ολοήμερες αποχές ανά δύο μέρες, σε συνδυασμό με πορείες προς το υπουργείο μεταφορών.

  • Μαζική Ανυπακοή στην πληρωμή των κομίστρων

Σε παλιότερους αγώνες των μαθητών (απουσίες, στολή, εκδρομή) η ΠΣΕΜ έκανε πίσω και τελικά τα αιτήματα των μαθητών είτε δεν ικανοποιήθηκαν καθόλου, είτε έγινε συμφωνία υποχώρησης με το υπουργείο – όπως στην περίπτωση της στολής! Μπορεί να συμβεί το ίδιο και τώρα; Δεν είναι καθόλου απίθανο. Αυτό όμως δεν πρέπει να σταματήσει τους μαθητές! Μέσα από γενικές συνελεύσεις σχολείων και με τον συντονισμό σχολικών μονάδων, μπορούμε να κινητοποιηθούμε, είτε η ΠΣΕΜ είναι μαζί μας είτε όχι.

Συνεργασία με τους γονείς, τους καθηγητές αλλά και τους εργαζόμενους στα λεωφορεία!

Ήταν μια πάρα πολύ καλή εξέλιξη το γεγονός ότι στο πλάι των μαθητών ήταν οι σύνδεσμοι γονέων και οι συντεχνίες των καθηγητών.  Αυτή η συνεργασία είναι πολύτιμη, για την διεκδίκηση τόσο του θέματος των κομίστρων όσο και των άλλων θεμάτων που αφορούν την παιδεία. Πρόσθετος σύμμαχος είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στις εταιρίες λεωφορείων. Έχουν υποφέρει αρκετά τα προηγούμενα χρόνια, με καθυστέρηση πληρωμών μισθών και κοινωνικών ασφαλίσεων, ξέρουν τι γίνεται μέσα στην εταιρία, και είναι φανερό από την στάση που κράτησαν, καθώς δεν ήταν μόνο μια οι περιπτώσεις που άφηναν μαθητές να μπουν στα λεωφορεία χωρίς εισιτήριο, ότι δεν συμφωνούν με την εφαρμογή των κομίστρων. Μαζί χρειάζεται να παλέψουμε, όχι μόνο για να μην εφαρμοστεί το κόμιστρο στους μαθητές, αλλά και να διασφαλιστεί ότι η κυβέρνηση δεν θα μετακινήσει το κόστος της μη εφαρμογής των κομίστρων, στους μισθούς των οδηγών και εργαζομένων στα λεωφορεία!

Η σχέση των μαθητών με τους οδηγούς και τους υπαλλήλους των εταιριών λεωφορείων είναι αλληλένδετη και αλληλοεξάρτησης: χωρίς μαθητές στα λεωφορεία δεν υπάρχουν εργαζόμενοι και χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχουν δρομολόγια. Τους μόνους που δεν χρειαζόμαστε είναι τους διευθυντάδες, τους μετόχους, τους πρώην λεωφορειούχους που τώρα ξεζουμίζουν το δημόσιο για να βγάζουν κέρδη.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: