2014 – Μαζική αντίσταση στην τρόικα και τον καπιταλισμό

Το 2014 ξεκίνησε με νέα μνημονιακά μέτρα λιτότητας, περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες, μειώσεις μισθών και ωφελημάτων, φορολογίες και άλλα μέτρα, που θα βυθίσουν την κυπριακή οικονομία σε ακόμα βαθύτερη ύφεση και τους εργαζόμενους και τη νεολαία σε συνθήκες πρωτόγνωρης φτώχειας και απελπισίας.

Ταυτόχρονα θα αρχίσει να εφαρμόζεται το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων μέσα από το οποίο θα αρπάξουν τον πλούτο που ανήκει στο λαό και θα τον δώσουν στους άπληστους κεφαλαιοκράτες που ευθύνονται ήδη για την κακοδιαχείριση και την καταλήστευση των τραπεζών που μας έφεραν στη σημερινή κατάντια.

Πώς θα αντιδράσουν οι εργαζόμενοι; Θα υπομείνουν και τα νέα αυτά χτυπήματα αδιαμαρτύρητα, όπως ελπίζουν οι κυβερνώντες, η τρόικα και το μεγάλο κεφάλαιο ή θα αντιδράσουν  μαζικά και μαχητικά, όπως προβλέπουν κάποιοι ερευνητές διεθνώς που κατατάσσουν την Κύπρο στις χώρες υψηλού κινδύνου για κοινωνική αναταραχή;

Ας δούμε πρώτα τι έγινε διεθνώς το 2013: Σε διάψευση των προφητών του καπιταλιστικού παράδεισου που ήθελαν το  τέλος της ιστορίας και το ρίξιμο της ταξικής πάλης στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, το 2013 η εργατική τάξη, με πρωτοπόρους τους ανθρακωρύχους στη Νότια Αφρική, αμφισβήτησε τον καπιταλισμό στη χώρα, μέσα από το μεγαλύτερο απεργιακό κύμα στον κόσμο. Ανάλογου μεγέθους τα κινήματα των Βραζιλιάνων εργαζομένων και των μαζών σε Τουρκία και Αίγυπτο. Η Ευρώπη συνταράχθηκε από συνεχή κύματα αγώνων, με την Ελλάδα να καταγράφει 31 γενικές απεργίες από το 2009. Η Νιγηρία κατέγραψε 8 γενικές απεργίες από το 2000 ενώ η Αργεντινή βρίσκεται σε κοινωνική αναταραχή ξανά, αφού μέχρι και οι αστυνομικοί κατήλθαν σε απεργίες τον Δεκέμβρη, οδηγώντας ακόμα και σε λεηλασίες.

Στο πολιτικό πεδίο ξεχωρίζει ο πολιτικός σεισμός που προκάλεσε η εκλογή στο Σιάτολ, για πρώτη φορά μετά από 100 χρόνια, της σοσιαλίστριας Kshama Sawant, υποστηρίκτριας της Επιτροπής για μια Εργατική Διεθνή.

Αυτά και πολλά άλλα παραδείγματα διαψεύδουν αυτούς που θέλουν την εργατική τάξη να υποκύπτει αδιαμαρτύρητα στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που απειλεί δικαιώματα και κατακτήσεις που κερδήθηκαν μέσα από αιματηρούς αγώνες δεκαετιών.

 Εξαντλείται η εμπιστοσύνη στο σύστημα

Αντίθετα, ακόμα και ιδεολόγοι του καπιταλισμού αμφισβητούν το μέλλον του συστήματος, όπως ο Gideon Rachman των the Financial Times, ο οποίος δηλώνει πως «η Δύση (συνώνυμο του καπιταλισμού) χάνει την πίστη της στο ίδιο της το μέλλον». Πληθώρα στοιχείων υποδεικνύουν του λόγου το αληθές: Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση σε 39 χώρες, στην Αμερική 62%  πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν χειρότερα, ενώ οι Ευρωπαίοι είναι ακόμα πιο απαισιόδοξοι. Μόνο 28% των γερμανών, 17 % των βρετανών, 14% των Ιταλών και 9% των Γάλλων πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα από τις προηγούμενες γενιές.

Η αμφισβήτηση προς το πολιτικό σύστημα είναι ανάλογα μεγάλη. Σύμφωνα με το ευρωβαρόμετρο μόνο το 23% των ευρωπαίων , έχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση (26% των κυπρίων). Το 91% των κυπρίων δεν έχουν εμπιστοσύνη στα κόμματα. Το 97% των Κυπρίων χαρακτηρίζει την οικονομική κατάσταση στη χώρα «κακή» έως «πολύ κακή». Για τους 12 επόμενους μήνες μόνο το 5% προβλέπει βελτίωση της κατάστασης στην Κύπρο στον τομέα της απασχόλησης. 77% των Κυπρίων θεωρεί την ΕΕ υπεύθυνη για τη σημερινή λιτότητα, 52% τάσσεται κατά  του Ευρώ και 75% δεν έχει εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτά τα στατιστικά στοιχεία φανερώνουν την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών για ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και αντικατάστασή του από ένα σύστημα που θα στηρίζεται στο σχεδιασμό της οικονομίας στη βάση των αναγκών του πληθυσμού κι όχι της απληστίας των λίγων, δηλαδή της σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Η ανελέητη επίθεση των καπιταλιστών εναντίον του σοσιαλισμού και της σχεδιασμένης οικονομίας που ακολούθησε την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων, φαίνεται να χάνει την ισχύ της.

Οι παραδοσιακές ηγεσίες πατούν φρένο

Παρά το γεγονός ότι η ταξική πάλη συνεχίζεται σε πείσμα της καπιταλιστικής προπαγάνδας, οι ηγεσίες των παραδοσιακών κομμάτων και συνδικάτων συνεχίζουν να πατούν φρένο στους αγώνες, παρά τη βάρβαρη νεοφιλελεύθερη επίθεση που έφερε η κρίση του 2007 – 8, η μεγαλύτερη στην ιστορία μετά το κραχ του 1930. Η κρίση αυτή χτυπά ιδιαίτερα σκληρά την Κύπρο, όπως και τις υπόλοιπες χώρες της Νότιας Ευρώπης που εξαναγκάστηκαν να μπουν στη λαιμητόμο της Τρόικας και των μνημονίων. Η απουσία αποτελεσματικής αντίστασης εκ μέρους των ηγεσιών αυτών και η ιδεολογική τους συνθηκολόγηση με τον καπιταλισμό (είτε εντός είτε εκτός κυβέρνησης) οδήγησε την Τρόικα στα άκρα, όμως μαζί με τη φτώχεια και τη μιζέρια έφερε και την αμφισβήτηση που περιγράψαμε.

Οι νίκες που σημειώνουν οι καπιταλιστές, σε συνδυασμό με τις ανεπάρκειες, τις προδοσίες των παραδοσιακών κομμάτων, ακόμα και τη διαφθορά που βγαίνει στο φως από χώρα σε χώρα, της Κύπρου μη εξαιρουμένης,  συγχύζουν και απογοητεύουν τους εργαζόμενους και την αριστερά και φρενάρουν την ανάπτυξη της σοσιαλιστικής συνείδησης. Κορυφαίο παράδειγμα στην Ευρώπη, η περίπτωση της 5ετούς διακυβέρνησης ΑΚΕΛ, που έφερε η ίδια την Τρόικα κι έστρωσε το χαλί στη νεοφιλελεύθερη επέλαση της κυβέρνησης  ΔΗΣΥ – ΔΗΚΟ.

Ένα άλλο σημαντικό παράδειγμα αποτελεί ο ΣΥΡΡΙΖΑ, η θεαματική άνοδος του οποίου προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στο κεφάλαιο κι έδωσε τεράστιες ελπίδες στην αριστερά διεθνώς. Η υποχώρηση στο πρόγραμμα του κόμματος, ιδιαίτερα ως προς την άρνηση αποπληρωμής του χρέους, τις εθνικοποιήσεις, όπως και η κατάργηση των συνιστωσών και η δεξιά στροφή μετά το πρόσφατο συνέδριο, προκαλούν απογοήτευση για το μέλλον.

Τα αντεργατικά μέτρα θα προκαλέσουν νέες συγκρούσεις

Ενθαρρυμένοι από τις νίκες τους και την απουσία αποτελεσματικής στρατηγικής για αναχαίτισή της από τις παραδοσιακές ηγεσίες,  οι καπιταλιστές θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο των άγριων αντεργατικών επιθέσεων και τη λιτότητα χωρίς τέλος, ιδιαίτερα στις χώρες της Νότιας Ευρώπης, αλλά και σε χώρες όπως την Ιταλία, που συγκλονίστηκε από μαζικές κινητοποιήσεις πριν τα Χριστούγεννα.  Ακόμα και στις «επιτυχεμένες» οικονομίες, όπως την Ιρλανδία, που βγήκε από το μνημόνιο, η ανεργία και η φτώχεια θα συνεχίσουν να προκαλούν αναταράξεις. Στην Κύπρο, όπου η ύφεση θα βαθύνει το 2014, και η ανεργία και η φτώχεια θα χειροτερεύσουν, συσσωρεύεται μπόλικο μπαρούτι.

Σαν αποτέλεσμα δεν αποκλείονται μαζικές κινητοποιήσεις που κάτω από κάποιες προϋποθέσεις μπορούν να απειλήσουν το σύστημα. Μπορεί η ταχύτητα των εξελίξεων από τον Μάρτη του 2013,  η βαναυσότητα των μέτρων, η απογοήτευση από τη διακυβέρνηση ΑΚΕΛ και οι ελπίδες για γρήγορη ανάκαμψη, όπως το 1974, να κράτησαν την αντίδραση σε χαμηλά επίπεδα, όμως η επίθεση που έρχεται δεν αποκλείεται να ανατρέψει τα μέχρι σήμερα δεδομένα.

Σε πολιτικό επίπεδο, η αμφισβήτηση θα εκδηλωθεί σε πρωτόγνωρα ίσως ποσοστά αποχής στις Ευρωεκλογές. Ταυτόχρονο, στην απουσία πειστικής εναλλακτικής λύσης από την παραδοσιακή αριστερά, τα ακροδεξιά, νεοφασιστικά κόμματα πιθανόν να καταγράψουν επικίνδυνα ποσοστά. Ωστόσο, τυχόν νέες φασιστικές επιθέσεις, όπως η δολοφονία του Φύσα από τη Χρυσή Αυγή, μπορούν να προκαλέσουν ξανά κοινωνικές αναταραχές, που θα απειλήσουν, όπως και οι απεργιακές κινητοποιήσεις τη «σταθερότητα» του συστήματος. Ανάλογες κινητοποιήσεις θα προκαλέσει και η συνέχιση της καταστροφής του περιβάλλοντος από την άναρχη χρήση των φυσικών πόρων από το κεφάλαιο, που προκαλεί τις κλιματικές αλλαγές και τις ‘φυσικές καταστροφές» που συμβαίνουν ολοένα και πιο συχνά και μεγαλύτερης έντασης.

Ανάγκη για νέα μαζικά εργατικά κόμματα

Οι κινητοποιήσεις και οι απεργίες, για αντιμετώπιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, έστω αμυντικού χαρακτήρα την επόμενη περίοδο, είναι αναπόφευκτες. Κάτω από την πίεση των εργαζομένων και των υποστηρικτών τους, συνδικάτα και εργατικά κόμματα, όπως η ΠΕΟ και το ΑΚΕΛ, θα οργανώνουν κινητοποιήσεις όπως της 14ης Δεκεμβρίου, η μαζικότητα της οποίας (περίπου 10.000 συμμετοχή) φανέρωσε τις δυνατότητες που υπάρχουν. Ωστόσο, η απουσία προγράμματος και στρατηγικής για αντιμετώπιση της επίθεσης του κεφαλαίου θα θέτουν ξανά και ξανά στο προσκήνιο την ανάγκη για τη δημιουργία νέων μαζικών εργατικών κομμάτων, ιδιαίτερα όσο σε πρώτη φάση οι πρωτοπόροι μαχητές και αργότερα η μάζα των εργαζομένων και της νεολαίας θα συνειδητοποιούν ότι η κρίση του καπιταλισμού είναι οργανική και αξεπέραστη.

Σ’ αυτούς τους αγώνες η ΝΕΔΑ θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: