Το ΑΚΕΛ, τα σκάνδαλα και η επίθεση του κεφαλαίου

Του Παναγιώτη Σολωμού

Για χρόνια τώρα ο ιδιωτικός τομέας  και το αστικό κράτος συνεργάζονται στην βάση της προμήθειας, άλλως λαδώματος ,άλλως μίζας. Είναι κοινό μυστικό πως δεν υπάρχει δοσοληψία ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα που να μην γίνεται στην βάση της μίζας. Μάλιστα ένας επιχειρηματίας θεωρείται τόσο πιο επιτυχημένος όσο πιο πολύ μπορεί να λαδώσει και να εξαγοράσει συνειδήσεις.

Τα περί ελευθέρου και υγιούς ανταγωνισμού είναι μπούρδες για τα φοιτητές των οικονομικών. Οι μίζες βέβαια φορτώνονται όπως πάντα στις πλάτες των εργαζομένων μέσα από τα δημόσια οικονομικά.

μιζες

Κάποτε ,κυρίως όταν κάποιες ομάδες συμφερόντων συγκρούονται μεταξύ τους, βλέπουν το φως και κάποια σκάνδαλα με μίζες. Αυτό το έχει ανάγκη και το σύστημα για να δείξει ότι είναι ηθικό και ότι κυνηγά όσους συναλλάσσονται με μίζες.

Σήμερα που ο καπιταλισμός καταρρέει και η αστική τάξη δείχνει το πιο αντιδραστικό της πρόσωπο είναι αναγκασμένη να βγάζει τέτοια σκάνδαλα στην δημοσιότητα για να μπορεί να διατηρεί ένα μέρος της κλονισμένης λαϊκής αποδοχής, άλλα και να στρέψει την προσοχή της κοινωνίας μακριά από το μεγαλύτερο σκάνδαλο που είναι ο τραπεζικός τομέας. Το σκάνδαλο της Δρομολαξιας όχι μονό έχει τον πιο πάνω στόχο, αλλά επιτυγχάνει και ένα ακόμα περισσότερο: φορτώνει τις εύθηνες για την κρίση στο Ακελ και την Αριστερά, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο σε πάρα πέρα επιθέσεις εναντία στην κοινωνία.

Το Ακελ μπροστά σε αύτη την επίθεση βρέθηκε σε δύσκολη θέση  Το μονό που κατάφερε να απαντήσει είναι ότι η επίθεση αποτελεί σκευωρία αποδεικνύοντας ξανά ότι η πολιτική του βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες της εποχής.

Το Ακελ συμμετείχε και στήριξε όλες τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις εκτός από τις κυβερνήσεις Κληρίδη. Ούτε όταν ήταν συμπολίτευση ούτε όταν ήταν αντιπολίτευση, ούτε όταν ήταν κυβέρνηση δεν έθιξε το ζήτημα των μιζών. Ακόμα χειρότερα, επί διακυβέρνησης Χριστόφια, οι διαφημίσεις της OCEAN TANKERS στις φανέλες της Ομόνοιας και η προεδρία Μιλτιάδη Νεοφύτου πάλι στην Ομόνοια δύσκολα πείθουν ότι το Ακελ δεν μπλέχτηκε με μίζες.

Οι κεφαλαιοκράτες όταν ασχολούνται με μίζες και διαπλοκή το κάνουν για προσωπικό συμφέρον. Το Ακελ φαίνεται να το έκανε για το κόμμα. Αυτό δεν αλλάζει την ηθική της πράξης αντίθετα εμπλέκει ένα εργατικό κόμμα στην λογική του καπιταλισμού, με αρνητικές συνέπειες για την ηθική του υπόσταση μέσα στην κοινωνία, και την ικανότητα του να αντιπροσωπεύσει τα συμφέροντα των εργαζομένων.

lefta-tiresias-press

Αντί να κάμει αυτοκριτική για το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια ανέχονταν, συγκάλυπτε και συμμετείχε στις μίζες και να αντεπιτεθεί στην κυβέρνηση, την δεξιά και τους αστούς ξεσκεπάζοντας τον τρόπο λειτουργιάς της καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά και να προωθήσει νομοσχέδια για διαφάνεια, κοινωνικό έλεγχο στην λειτουργιά του κράτους περιορίστηκε σε μια αμυντική στάση. Αύτη η στάση είναι συνέχεια της μέχρι σήμερα πολιτικής του.

Τα μέλη τα στελέχη και οι οπαδοί του Ακελ δεχτήκαν αύτη την εξέλιξη με διαφορετική προσέγγιση. Κάποια στελέχη ένιωσαν την ανάγκη να στηρίξουν το κόμμα απέναντι στην επίθεση που δέχεται. Κάποια άλλα προβληματίστηκαν ενώ μια μερίδα των οπαδών απογοητεύτηκε ακόμα περισσότερο και αποστασιοποιείται.

Το Ακελ τις προηγούμενες δεκαετίες με διάφορες πολιτικές δικαιολογίες όπως το κυπριακό, χρησιμοποιώντας την θεωρία των σταδίων – πρώτα λύνουμε το κυπριακό κι έπειτα αλλάζουμε την κοινωνία –  περιόρισε τους στόχους του στην διαχείριση του καπιταλισμού προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Αυτό μπορούσε να λειτουργήσει επειδή ο καπιταλισμός είχε περιθώρια να αναπτύσσεται. Σήμερα ο καπιταλισμός έχει μπει σε περίοδο κρίσης και για να επιβιώσει επιτίθεται εναντία στις κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις. Έχει βάλει στο στόχαστρο το  8άωρο, τις συλλογικές συμβάσεις, την δωρεάν υγεία και παιδεία και πολλά άλλα ενώ έχει καταργήσει τον κοινωνικό διάλογο και κυβερνά με διατάγματα σε συνεργασία με την Τρόικα. Το κοινοβούλιο μετατρέπεται σε μαριονέττα που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι πολιτικές του χτες είναι ξεπερασμένες.

Ο μόνος τρόπος να επιβιώσει ο εργαζόμενος λαός της καπιταλιστικής κρίσης είναι η αριστερά να υιοθετήσει ένα πρόγραμμα που να στέκεται κριτικά απέναντι στις πολιτικές του παρελθόντος, να στοχεύει στον σοσιαλισμό και να προβάλλει τα ιστορικά οράματα για μια κοινωνία που δεν θα είναι υποδουλωμένη στην λογική του κέρδους άλλα θα βάζει την ανάπτυξη ολόκληρης της κοινωνίας πάνω από το ιδιωτικό συμφέρον. Μια τέτοια πολιτική βρίσκεται σε σύγκρουση με την λογική της διαχείρισης του συστήματος. Αυτή είναι η πρόκληση για την αριστερά σήμερα.

 Μια τέτοια πολιτική μπορεί να επιτύχει  την στήριξη των λαϊκών μαζών από την μια άλλα και των συντονισμό των αγώνων σε διεθνές επίπεδο, που είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την νίκη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: