Πολιτικές συγκεντρώσεις ΑΚΕΛ για την «πολιτική πρόταση για έξοδο από το μνημόνιο»

της Αθηνάς Καρυάτη

Το ΑΚΕΛ έχει ξεκινήσει μια σειρά από εκδηλώσεις σε όλες τις γειτονιές και τους μορφωτικούς συλλόγους , για μέλη και μη, εξηγώντας   την πρότασή του για την έξοδο από το μνημόνιο.

workingpaper

την πολιτική πρόταση του ΑΚΕΛ μπορείτε να την διαβάσετε εδω

Σε μια από αυτές τις συγκεντρώσεις, στο Καϊμακλί ομιλητής εκ μέρους της ηγεσίας του ΑΚΕΛ ήταν ο Άριστος Δαμιανού. Η συζήτηση ξεκίνησε με την παρουσίαση/ απάντηση συχνών ερωτημάτων από την πλευρά του Δαμιανού σε σχέση με την θέση του ΑΚΕΛ.

Η θέση του ΑΚΕΛ είναι αρκετά θαρραλέα, αλλά όπως η ΝεΔΑ έχει  γράψει και σε προηγούμενα άρθρα,, αντιμετωπίζει το θέμα κάτω από το πρίσμα της καλύτερης διαχείρισης του καπιταλισμού παρά κάτω από το πρίσμα των συμφερόντων των εργαζομένων.

Συνεπώς οι προτάσεις του ΑΚΕΛ, κι όπως διατυπώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην συζήτηση, δεν μπόρεσαν να απαντήσουν στο εάν  θα είναι η ζωή των εργαζομένων καλύτερη, αν βγούμε από την ευρωζώνη – που ουσιαστικά εκεί επικεντρώνεται η πρόταση του ΑΚΕΛ για την έξοδο από το μνημόνιο.

Επαναδιαπραγμάτευση

Όλοι μας έχουμε πλέον καταλάβει ότι ο ρόλος των «εταίρων» στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) δεν είναι να βοηθήσει τις κοινωνίες που βυθίζονται σε κρίση. Αντίθετα, οι ίδιες πολιτικές που προτείνουν βυθίζουν ακόμη περισσότερο τις χώρες σε κρίση καθώς εξυπηρετούν τα συμφέροντα των άρχουσων τάξεων τους και δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν κανένα από τα συφέροντα αυτά για να ζούν οι εργαζόμενοι καλύτερα. Για αυτό, και παρόλο που υποκριτικά η ΕΕ και το ΔΝΤ αναφέρουν ότι η λιτότητα δεν αποτελεί λύση για την κρίση, τελικά τα πρώτα μέτρα που προτείνουν είναι πάντα λιτότητα. Ο Δαμιανού ανέφερε ότι αυτό που θέλουν να κάνουν τα Ευρωπαϊκά Συμφέροντα είναι να χτυπήσουν  το μεικτό κράτος. Αυτό είναι εν μέρει αλήθεια. Θέλουν σε όλες τις χώρες, μέσα από τα νεοφιλελεύθερα μέτρα, να πάρουν πίσω όλα τα δικαιώματα που έχουν κατακτήσει οι εργαζόμενοι όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Παρόλο που στην εισήγησή του ο Δαμιανού παραδέχτηκε το ρόλο των «ξένων» όπως τους ονόμασε, τελικά όμως αυτό που πρότεινε, το οποίο δεν είναι καθαρό από το κείμενό του ΑΚΕΛ, είναι η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου!

Η θέση αυτή είναι ουσιαστικά ανέφικτη ! Αν υπάρχει η διαπίστωση του ποιος πραγματικά είναι ο ρόλος της ΕΕ και του ΔΝΤ θα έπρεπε λογικά να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι είναι αδύνατο να γίνει επαναδιαπραγμάτευση! Η κυβέρνηση Χριστόφια προσπάθησε να διαπραγματευτεί «ένα καλό μνημόνιο» και απέτυχε, ενώ παράλληλα άνοιξε το δρόμο για την νίκη του Αναστασιάδη. Ο Αναστασιάδης ανέφερε τώρα ότι ήθελε επαναδιαπραγμάτευση και δεν το δέχτηκε η Τρόικα, ενώ κάθε φορά που ο Σαμαράς στην Ελλάδα «επαναδιαπραγματεύεται» γυρίζει πίσω με νέα πακέτα λιτότητας! Το μνημόνιο ήταν και είναι και θα είναι πάντα αντεργατικό και αντιλαϊκό! Δεν υπάρχει δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης, ούτε του μνημονίου, ούτε μιας εξόδου από την Ευρωζώνη. Αν αυτό ήταν προς το συμφέρον της ΕΕ  θα το είχε κάνει ήδη!  Μόνος τρόπος για τον απεγκλωβισμό  από τα μνημόνια είναι η σύγκρουση με την ΕΕ και το ΔΝΤ, η άρνηση επιβολής των διαταγών της, η μονομερής καταγγελία του μνημονίου, η άρνηση αποπληρωμής του χρέους και τελικά ο σχεδιασμός της οικονομίας σε μια νέα βάση. Η Αριστερά πρέπει να το πάρει απόφαση και να δράσει αντίστοιχα.

Ποιανού είναι το Χρέος; Ποιος τελικά  θα το πληρώσει;

Στην πρότασή του το ΑΚΕΛ γίνεται αναφορά στην στάση πληρωμών του χρέους, και φέρνουν και το παράδειγμα της Αργεντινής. Παρόλα αυτά στην εκδήλωσή τους  δεν αναφέρθηκαν καθόλου σε αυτό! Αναφέρουν μόνο ότι το χρέος είναι πραγματικά πολύ μικρότερο από ότι λένε κυβέρνηση και Τρόικα και ότι μπορούμε τελικά να το πληρώσουμε!

Τον Απρίλη η Τρόικα φόρτωσε στις πλάτες των εργαζόμενων 23 δις ευρώ, πάνω από 140% του ΑΕΠ. Γιατί όμως; Τα 23 αυτά δις είναι σε όλους φανερό ότι δεν έρχονται για να καλύψουν δαπάνες που έγιναν προς όφελος της κοινωνίας και των εργαζομένων, αλλά έρχονται να καλύψουν τα χρήματα που έχασαν οι τραπεζίτες, με το να τζογάρουν στα ελληνικά ομόλογα, να δίνουν επισφαλή δάνεια κτλ. Συνεπώς γιατί να το πληρώσει ο λαός; Οι εργαζόμενοι;

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ παρόλη την ανάλυση που κάνει στη γραπτή της πρόταση για στάση πληρωμών,   ο ίδιος ο Δαμιανού,  επιμένει ότι το ποσό που χρειάζονται οι τράπεζες είναι  15 δις, κι ότι θα μπορούσαν μέσα από το κούρεμα να βρεθούν αυτά τα λεφτά! Πώς προκύπτουν αυτά τα 15 δίς;;

Αλλά πιο συγκεκριμένα : γιατί αφού δεν ευθύνεται ο λαός στην δημιουργία του χρέους, τότε γιατί να προσπαθεί το κόμμα του λαού και ο ίδιος ο λαός να δώσει απάντηση για το πώς να πληρωθεί; Η  Μόνη σωστή  απάντηση που πρέπει να δώσει ένα εργατικό κόμμα  είναι ότι δεν θα  πληρώσει το χρέος!

Κακοδιαχείριση των τραπεζών και κρατικοποίηση

Το πρόβλημα λέει, η ηγεσία του ΑΚΕΛ, ήταν η κακοδιαχείριση των τραπεζών. Κι εδώ συμφωνούμε αρκετά – το πρόβλημα είναι ότι οι τράπεζες ήταν σε ιδιωτικά χέρια, με στόχο να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη για τους μετόχους τους, με οποιοδήποτε κόστος.

Πώς όμως λύνεται αυτό το πρόβλημα; Και σε αυτό η ηγεσία του ΑΚΕΛ φαίνεται να μην έχει απάντηση. Φέρνουν σαν παράδειγμα ότι πρέπει να γίνει μια κρατικοποίηση τύπου Λαϊκής. Όμως η Λαϊκή, παρόλο που σώθηκε με δημόσια χρήματα, τελικά αφέθηκε σε ιδιωτικά χέρια και τελικά κατέρρευσε, στην ουσία το κράτος ανέλαβε τα χρέη της Λαϊκής αλλά κάπου ανά τον κόσμο πλανιόνται τα εκατομμύρια που κλάπηκαν υπό μορφή δανείων!.

Συνεπώς η πρόταση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι η «κρατικοποίηση» μιας τράπεζας με δημόσια χρήματα κι έπειτα να διοικείται από τις ίδιες διοικήσεις με την ελπίδα ότι θα λειτουργήσουν σωστά. Οι τράπεζες μπορούν να λειτουργήσουν προς όφελος της κοινωνίας μόνο όταν είναι κάτω από τον έλεγχο και την διαχείριση της ίδιας της κοινωνίας – κάτω δηλαδή από τον έλεγχο και την διαχείριση των εργαζομένων, των συνδικάτων, του κράτους και κοινωνικών ομάδων. Αυτό απαιτεί ουσιαστική κρατικοποίηση ή καλύτερα κοινωνικοποίηση των τραπεζών.

Ανάπτυξη και αυταπάτες στο κεφάλαιο που θα έρθει να επενδύσει

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ βάζει όλες τις ελπίδες της αναφορικά με την ανάπτυξη σε «καλούς» επιχειρηματίες οι οποίοι θα έρθουν μετά την αλλαγή του νομίσματος και θα επενδύσουν επειδή θα είναι πιο φτηνή η αγορά. Βασίζει δηλαδή τις ελπίδες της στο ότι ένα μέρος της ανάπτυξης θα μετακυλήσει στους εργαζόμενους, αφού φυσικά πρώτα θα επωφεληθεί πλήρως το κεφάλαιο.

Αυτό είναι μια αυταπάτη! Ακόμη και σε συνθήκες ανάπτυξης το κεφάλαιο έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να μειώσει τα δικαιώματα των εργαζομένων, να πάρει πίσω τις κατακτήσεις τους! Πώς μπορούν οι εργαζόμενοι να περιμένουν ότι οι επιχειρηματίες θα δώσουν πίσω στην κοινωνία ότι κατακτήθηκε εδώ και αιώνες;

Οι μόνες επενδύσεις που ιστορικά έχουν φέρει ουσιαστική ανάπτυξη και βοήθησαν στην καταπολέμηση της ανεργίας ήταν αυτές που έγιναν από το κράτος. Συνεπώς μόνο με ένα αναλυτικό πρόγραμμα μαζικών κρατικών επενδύσεων μπορεί να λυθεί το πρόβλημα. Αυτό είναι απαραίτητο να συμπεριλαμβάνει την πλήρη κρατικοποίηση των ημικρατικών, αλλά και άλλων στρατηγικών τομέων της οικονομίας, όπως τα καύσιμα, πρώτες ύλες κτλ, που απειλούν με κλείσιμο λόγω κρίσης. Κι αυτά όχι κάτω από τους «ιερούς θεσμούς του κράτους» που εκθειάζει η ηγεσία του ΑΚΕΛ αλλά κάτω από ένα άλλο – διαφορετικό κράτος, το οποίο θα είναι κάτω από έλεγχο των εργαζομένων και της κοινωνίας, για να μπορεί να υπάρχει διαφάνεια και πάταξη της διαπλοκής. Τέλος αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς μια επιθετική φορολογική πολιτική προς το κεφάλαιο κι όχι τους εργαζόμενους, με πάταξη της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής έτσι ώστε να ενισχυθούν τα οικονομικά του κράτους.

Δυστυχώς ούτε τέτοιες προτάσεις υπάρχουν μέσα στην πρόταση του ΑΚΕΛ για την έξοδο από το μνημόνιο. Αν όμως δεν διασφαλιστούν τα συμφέροντα των εργαζομένων, των ανέργων, των ευάλωτων ομάδων, τότε πώς και γιατί ο λαός να τα υποστηρίξει;

Ήρθε  η ώρα

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, ακόμη και τώρα, κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης κρίσης του καπιταλισμού, που φαίνονται καθαρά τα όριά του και το γεγονός ότι δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες των λαών, θεωρεί ότι ο καπιταλισμος εχει μελλον και οτι ακόμη δεν είναι η ώρα για να προχωρήσει σε πιο δραστικές και πιο δυναμικές προτάσεις και δράσεις.

Προβάλει για ακόμη μια φορά το εθνικό πρόβλημα, και προβάλει την αδυναμία της εργατικής τάξης! Σε μια χώρα όμως που το κόμμα των εργαζομένων έχει το 30% των  ψηφοφόρων , ακόμη κι όταν η βάση του δεν συμφωνεί με τις επιλογές της ηγεσίας (όπως συνέβη στις τελευταίες προεδρικές εκλογές) και παρόλα αυτά το στηρίζει, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμία δύναμη!

Μέλη της βάσης του ΑΚΕΛ φαίνεται να έχουν βγάλει τα συμπεράσματα τους , και απαιτούν από το κόμμα να προχωρήσει σε πιο ριζοσπαστικές θέσεις – σε ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Ήδη στην συγκέντρωση, στελέχη χαμηλότερα στην ιεραρχία του κόμματος, αλλά και μέλη της βάσης, τόνιζαν ότι είναι καιρός η αριστερά να σταματήσει να διακηρύττει μια άλλη διαχείριση του συστήματος – αυτό δοκιμάστηκε την προηγούμενη πενταετία και απέτυχε!

Διανύουμε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος και είναι καιρός να κάνουμε αυτό που έλεγε  ο Μαρξ: να σπάσουμε την πορεία αυτή των κυκλικών κρίσεων και να ανατρέψουμε το σύστημα του κεφαλαίου.

Είναι καιρός η ηγεσια ΑΚΕΛ να ακούσει  τη βάση του, και την ίδια την κοινωνία, να την εμπιστευτεί και να πορευτεί μαζί της προς την ανατροπή. Διαφορετικά γίνεται  ανίκανη να αντιμετωπισει την επιθεση του κεφαλαίου και συνυπεύθυνη στη βαρβαρότητα  του καπιταλισμού.

Η κρίση είναι διεθνής – Διεθνιστική πρέπει να είναι και η απάντηση

Τους προηγούμενους μήνες τα μάτια πολλών κινημάτων και αριστερών κομμάτων είναι στραμμένα στην Κύπρο, τι θα γίνει, τι θα προτείνει το ΑΚΕΛ, τι δρόμο θα ακολουθήσει. Ειδικά μετά το «όχι» στο κούρεμα της βουλής δημιούργησε μια αισιοδοξία στα κινήματα πανευρωπαϊκά, ότι επιτέλους μια χώρα, έστω και μια πολύ μικρή χώρα, τολμά να πει «όχι» στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο και στις επιταγές του.

Έτσι αν το ΑΚΕΛ συνδύαζε την πρότασή του για την έξοδο της Κύπρου από την ευρωζώνη (γιατί για αυτό πρόκειται ) με ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα που να μπορεί να βγάλει την χώρα από την ύφεση συνολικά και ανατρέψει την κυριαρχία του κεφαλαίου θα δημιουργούσε αλυσιδωτές αντιδράσεις σε χώρες που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα – Ισπανία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία – αλυσιδωτές εξεγέρσεις και ανατροπές.

Αυτό δεν το έχει κάνει και δεν φαίνεται διατεθειμένο να το κάνει. Ήδη στο κλείσιμο της συζήτησης ο Δαμιανού παρουσιάστηκε απολογητικός αναφορικά με την διαχείριση του συστήματος, αλλά δεν αναφέρθηκε καθόλου στο αν θα εξετάσουν το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός συνολικού προγράμματος, ή αλλαγής της πρότασής τους, στην κατεύθυνση μιας σοσιαλιστικής μετατροπής της κοινωνίας.

Ο σοσιαλισμός, και το σοσιαλιστικό πρόγραμμα δεν μπορεί να αφεθεί πλέον σε ένα μακρινό και απροσδιόριστο μέλλον. Δεν αποτελεί πλέον απλά μια ιδεολογία. Αποτελεί μια πρακτική επιβίωσης! Κι αν η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν το καταλάβει ότι μια τέτοια αριστερά χρειαζόμαστε κι όχι ακόμη ένα κόμμα υπεράσπισης ενός κομματιού της άρχουσας τάξης, που θα φέρει απλά το όνομα της αριστεράς, τότε η βάση του ΑΚΕΛ ίσως θα πρέπει να ξανά σκεφτεί τη δημιουργία μιας νέας Αριστεράς, μαχητικής, με σοσιαλιστικό πρόγραμμα, στην υπηρεσία λαού – των εργαζομένων και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: