Είναι η επιλογή Μαλά κατάλληλη για τους εργαζόμενους και την αριστερά;

Η επιλογή Μαλά για την υποψηφιότητα του προέδρου της δημοκρατίας αποτελεί μια φυσιολογική εξέλιξη στην πορεία της διακυβέρνησης Χριστόφια –ΑΚΕΛ. Η Υποψηφιότητα Μαλά δεν μπορεί να ειδωθεί από μονή της χωρίς να συνδεθεί με το ΑΚΕΛ.

Η επιλογή Μαλά ουσιαστικά αποτελεί αποδοχή εκ μέρους του ΑΚΕΛ των αδιέξοδων της διακυβέρνησης Χριστόφια. Ο Χριστόφιας ανέβηκε στην εξουσία αφού η διεκδίκηση της προεδρίας με κομματικό υποψήφιο που γινόταν για πρώτη φορά κατάφερε να ενθουσιάσει τον κόσμο της αριστεράς και να συσπειρώσει τους εργαζόμενους. Το ΑΚΕΛ σαν αριστερό κόμμα ήταν στην συνείδηση των πλατιών λαϊκών μαζών το εργαλείο για μια πιο δίκαιη κοινωνία και για τη δημιουργία συνθηκών οικονομικής ανάπτυξης και προόδου. Έχοντας όμως υιοθετήσει από την αρχή την πολιτική της ταξικής συνεργασίας και την διαχείριση του καπιταλισμού, έχοντας εγκαταλείψει από καιρό την προοπτική της στήριξης του σε μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις, έτσι ώστε να έλθει σε αντιπαράθεση  με τα συμφέροντα του κεφαλαίου και το αστικό κράτος, αναγκάστηκε να κάνει μια σειρά από υποχωρήσεις, όπως στο κυπριακό, τα εργατικά δικαιώματα, την εξυγίανση της λειτουργίας του κράτους, την παιδεία κά, ενώ μπλέχτηκε και σε φαινόμενα διαπλοκής. Όλα αυτά απογοήτευσαν γενικά τους ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ αλλά και την υπόλοιπη κοινωνία γενικότερα.

Το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και το βάθος της, έβαλαν Το ΑΚΕΛ μπροστά σε νέα διλήμματα και σε νέα αδιέξοδα. Είτε να συνεχίσει να διαχειρίζεται τον καπιταλισμό και να φορτώνει τα βάρη της κρίσης στους ώμους των εργαζομένων, είτε να αναζητήσει επαναστατικές λύσεις έξω από τα πλαίσια του συστήματος. Μπροστά σε αυτό το δίλημμα το ΑΚΕΛ επιλεγεί το πρώτο. Είναι μέσα σε αυτά τα πλαίσια που πρέπει να δούμε και την επιλογή Μαλά για την υποψηφιότητα του πρόεδρου. Με αυτό τον τρόπο το ΑΚΕΛ στην ουσία  επιλεγεί μια υποψηφιότητα για  να το «απαγκιστρώσει» από την εξουσία και να περάσει στην αντιπολίτευση έτσι ώστε  να μην φορτώνεται τα βάρη της κρίσης του συστήματος.

Αυτή η επιλογή έγινε από την ηγεσία του κόμματος και φαίνεται να μην αντικατοπτρίζει τις ανάγκες και τις επιθυμίες της βάσης παρόλο που τον στήριξε το 92% των συνέδρων, στο εκλογικό συνέδριο του ΑΚΕΛ. Όμως η συσπείρωση του κόμματος, ακόμη και δυο βδομάδες πριν τις εκλογές έφτανε μόλις το 72% ενώ ένα 30% είναι δυσαρεστημένοι με την διακυβέρνηση Χριστόφια και δηλώνουν είτε ότι θα ψηφίσουν άλλους υποψήφιους είτε ότι θα στραφούν προς την αποχή.

Η ηγεσία επέλεξε να στηρίξει έναν μετριοπαθή κεντροαριστερό υποψήφιο.

Ο Μαλάς στις εμφανίσεις του αδυνατεί να στηρίξει και να υπερασπιστεί την διακυβέρνηση Χριστόφια, αποφεύγει ακόμα να πει πως θα συνεχίσει την ίδια πολιτική  παρόλο που ουσιαστικά αυτό θα κάνει.

Το κύριο σημείο της πολίτικης του πρότασης είναι η αποφυγή ενός δευτέρου μνημονίου – μέσα από την υπογραφή ενός πρώτου «καλού» μνημονίου και μέσα από την δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης!. Όλοι οι υποψήφιοι υποστηρίζουν την ανάπτυξη  όμως υπάρχουν αμφιβολίες πως θα  την πετύχουν, και ιδιαίτερα πως θα την πετύχει ο Μαλάς. Είδαμε τον Χριστόφια και το ΑΚΕΛ να τρέχουν ξοπίσω τους Καταρινους, την Triple five, τους Κινέζους αλλά να μην καταφέρνουν να φέρουν τις πολυπόθητες επενδύσεις και την ανάπτυξη. Τι είναι αυτό που θα κάνει ο Μαλάς ώστε να πετύχει εκεί που απότυχε ο Χριστόφιας;.

Η σημερινή κρίση του καπιταλισμού είναι αποτέλεσμα υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου. Η κρίση αυτή δεν μπορεί να ξεπεραστεί γιατί οι κεφαλαιοκράτες ελέγχουν τεραστία ποσοστά πλούτου και γιατί  δεν έχουν κίνητρο να επενδύσουν σε παραγωγικούς τομείς. Αντίθετα κερδίζουν περισσότερα επενδύοντας σε μη παραγωγικούς τομείς όπως τα χρηματιστήρια, ψάχνοντας μεγαλύτερα επιτόκια και κέρδη.

Υποστηρίζει ακόμα ο Μαλάς πως θα επιδιώξει την απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Για να επιτευχτεί όμως αυτό προϋποθέτει σύγκρουση με τις δυνάμεις του ευρωπαϊκού κεφαλαίου που προωθούν τις πολιτικές λιτότητας. Θα είναι δυνατόν να τους πείσει.; Τέτοια πίεση μπορεί να ασκηθεί μόνο με τη  στήριξη από μαζικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, διαφορετικά καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να το πετύχει. Όταν το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας αρνήθηκαν να στηριχτούν σε λαϊκές κινητοποιήσεις για να αποφύγουν το μνημόνιο,  θα το κάνει τώρα ο Μαλάς;

Ο Μαλάς προτείνει πως η ανάπτυξη θα έρθει και μέσα από την επιστημονικότητα και την καινοτομία λες και αυτοί οι τομείς μπορούν από μόνοι τους να λύσουν την οικονομική κρίση στη δεδομένη συγκυρία.

Όπως και όλοι οι άλλοι υποψήφιοι, τόσο το ΑΚΕΛ όσο και ο Μαλάς προβάλλουν την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου σαν σανίδα σωτηρίας. Η πραγματική όμως μάχη διεξάγεται στο επίπεδο του μνημονίου και του φορτώματος των δισεκατομμυρίων από την κατάρρευση των τραπεζών στις πλάτες του κυπριακού λαού. Γιατί από την στιγμή που το διεθνές κεφάλαιο θα το καταφέρει αυτό, θα φορτώσει τον κυπριακό λαό με χρέη των τραπεζών των οποίων οι τόκοι δεν θα πληρωθούν ποτέ! Έτσι θα έχει καταφέρει να περάσει κάτω από τον έλεγχο του τόσο την κυπριακή οικονομία όσο και την διακυβέρνηση της Κύπρου. Τότε καμία ποσότητα αερίου όσο μεγάλη και να είναι δεν θα μπορεί να σώσει την Κύπρο.

Στο Κυπριακό ο Μαλάς επιδιώκει την λύση του  μέσα στα πλαίσια εθνικής συναίνεσης, εγκαταλείπει την εκ περιτροπής προεδρία και μίλα για επιστροφή όλων των προσφύγων. Ποια συναίνεση θα υπάρξει και με ποιους θα γίνουν συμμαχίες ώστε να καταφέρουν να λύσουν το Κυπριακό – όταν ο ένας υποψήφιος μιλά μόνο για τους έλληνες της Κύπρου και ο άλλος αναιρεί σχεδόν 40 χρόνια διαπραγματεύσεων;

Οι προσπάθειες του ΑΚΕΛ και του Χριστόφια να βρουν λύσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού τους ανάγκασαν όχι μόνο να σιωπούν αλλά να συμφωνήσουν το μνημόνιο και να υπερψηφίσουν όλους τους μνημονιακούς νόμους, χωρίς ούτε μια μαζική κινητοποίηση εναντία στην τρόικα και τα μετρά της. Το αποτέλεσμα είναι η δεξιά και το κεφαλαίο ελέγχοντας τα Μ.Μ.Ε να έχουν σε σημαντικό βαθμό καταφέρει να πείσει πως για τα προβλήματα της οικονομίας φταίει το ΑΚΕΛ ο Χριστόφιας και οι ξένοι εργάτες. Αυτές τις κατηγορίες η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ δεν κατάφερε να τις αντιμετωπίσει, ούτε μπόρεσε και θέλησε να εξηγήσει ότι μια κρίση τέτοιου μεγέθους δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στα πλαίσια του ίδιου του συστήματος. Για να αντιμετωπιστεί η κρίση, και να μην φορτωθεί στις πλάτες των εργαζόμενων, χρειάζεται μια επιθετική πολιτική που να εξηγεί και να πείθει πως για τα προβλήματα της οικονομίας φταίει πάνω απ΄ολα η διεθνής κρίση του καπιταλισμού, να προωθεί ένα τολμηρό πρόγραμμα που να έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του κεφαλαίου .

Αυτό που θα μπορέσει να αλλάξει τις προοπτικές και την δυναμική για την αριστερά είναι η υιοθέτηση και προβολή ενός τολμηρού σοσιαλιστικού προγράμματος το οποίο να δίνει ρόλο και φωνή στα πλατιά λαϊκά στρώματα. Μόνο ένα όραμα που να ενθουσιάζει τους εργαζόμενους και την νεολαία και να δίνει νέα προοπτική είναι δυνατόν να συσπειρώσει την αριστερά σε πρώτη φάση και να έχει μετά απήχηση στις πλατειές λαϊκές μάζες, ώστε  να αντιμετωπίσουν την επίθεση του κεφαλαίου. Αυτό το όραμα ούτε ο Μαλάς ούτε το ΑΚΕΛ μπορούν να προσφέρουν με μια υποψηφιότητα που δεν εκφράζει πλήρως τους ψηφοφόρους του και ένα πρόγραμμα που απλά θα συνεχίσει τη διαχείριση του καπιταλισμού. Θα μπορούσε να το κάνει όμως αν αποφάσιζε να αποδεσμευτεί από την διαχείριση του συστήματος και να μπει στην αντεπίθεση, στην ουσιαστική υποστήριξη των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Από την στιγμή που το ΑΚΕΛ επιλέγει να μην το κάνει, αυτό το καθήκον πέφτει της ωμούς της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Κατανοούμε ότι κάποιοι  θεωρούν τον Μαλά ως το λιγότερο κακό

Όλα τα παραπάνω τα βλέπουν οι εργαζόμενοι αλλά παρόλα αυτά αρκετοί θα ψηφίσουν Μαλά,  θεωρώντας τον ότι είναι η λιγότερη κακή επιλογή αυτή τη στιγμή. Ξέρουν ότι θα γίνουν επιθέσεις στους μισθούς, τις συντάξεις και τα κεκτημένα, αλλά φαντάζονται ότι με τον Μαλά θα γίνονται λιγότερες. Βλέπουν τι γίνεται στην Ελλάδα και θεωρούν ότι αν βγει ο Μαλάς η καταστολή των κινημάτων θα είναι μικρότερη.

Σαν ΝΕΔΑ καλούμε αυτούς τους εργαζόμενους, ακόμη κι αν ψηφίσουν Μαλά, να το κάνουν χωρίς ψευδαισθήσεις. Όπως ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ υποχώρησαν πλήρως στο κεφάλαιο και έστειλαν την αστυνομία να καταστείλει κινητοποίησεις (οικοδόμοι, occupy buffer zone, rainbow festival), απαγόρευσαν τις απεργίες στους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και πέρασαν σύνολο 4 πακέτα μέτρων λιτότητας, έτσι και ο Μαλάς, δεν είναι διατεθειμένος να έρθει σε ρήξη με το διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο. Ειδικά όταν υπογραφεί το μνημόνιο και μετά, η εμπειρία από όλες τις άλλες χώρες που έχει εφαρμοστεί το μνημόνιο, έχει δείξει ότι δεν έχει σημασία αν είσαι κεντροαριστερός ή δεξιός, οι επιβολές και οι επιταγές είναι οι ίδιες (ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, Σοσιαλδημοκράτες στην Πορτογαλία, Εργατικός πρόεδρος στην Ιρλανδία) κι αν δεν υπάρχει αντίσταση από την κάθε τοπική κυβέρνηση και θεωρεί ότι η Τρόικα και τα μνημόνια μπορούν να σώσουν την οικονομία, τότε  δεν μπορεί να κάτι τίποτα άλλο από το να κατευθύνει τον λαό προς τον ίδιο δρόμο – την εξαθλίωση.

Advertisements

One Trackback to “Είναι η επιλογή Μαλά κατάλληλη για τους εργαζόμενους και την αριστερά;”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: