Γιατί αποχή; Μερικές σκέψεις για την έκκληση μελών ΕΡΑΣ από το εξωτερικό

Κυκλοφόρησε απο το πρωί μέσα απο διάφορες λίστες ένα email κάποιων μελών της ΕΡΑΣ του εξωτερικού οι οποίοι καλούν  για κριτική υποστήριξη στο Σταύρο Μαλά – Όχι στους υποψήφιους του νεοφιλελευθερισμού, του ΝΑΤΟ και του εθνικισμού (το κείμενο τους μπορείτε να το βρείτε εδώ).

Ακολουθεί η απάντηση του σ. Δώρου Μιχαήλ πάνω στο κείμενο.

Θέση: «θεωρούμε αυτή την εν λόγω απόφαση (για αποχή) εξαιρετικά λανθασμένη και αυτοκαταστροφική».

Απάντηση: Μια τόσο έντονη άποψη για αστικές εκλογές υποδηλώνει αυτό που εμείς οι μαρξιστές αποκαλούμε κοινοβουλευτικό κρετινισμό, την απόδοση δηλαδή τόσο μεγάλης σημασίας σε αστικές εκλογές σε αντιδιαστολή με την ταξική πάλη, το χτίσιμο του επαναστατικού κόμματος, την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης κ.λπ. κ.λπ. Το πολύ η απόφαση για αποχή να είναι λάθος τακτικής (που δεν είναι νομίζω) όχι όμως και «αυτοκαταστροφική».

Θέση: «Ο Σταύρος Μαλάς, ο υποψήφιος της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και ο υποψήφιος του μεγαλύτερου κόμματος της εργατικής τάξης. Ο υποψήφιος που απορρίπτει την ιδιωτικοποίηση των ημικρατικών οργανισμών και την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Είναι ο μόνος από τους τρεις αυτούς υποψηφίους που στην προεκλογική του εκστρατεία δεν έχει προσφύγει στο μισαλλόδοξο και δηλητηριώδες μέσο του ρατσισμού»

Απάντηση: Σε κάποιο βαθμό σωστές παρατηρήσεις. Σε προηγούμενες αναμετρήσεις οι μαρξιστές στην Κύπρο υποστήριξαν όντως κριτικά υποψήφιους του ΑΚΕΛ με παρόμοιο σκεπτικό. Τι αλλάζει σήμερα; Το ΑΚΕΛ κυβέρνησε με ΔΙΚΗ του κυβέρνηση για 5 χρόνια. Έπαθε αυτά που έπαθε γιατί προσπάθησε να διαχειριστεί τον καπιταλισμό*  σε περίοδο βαθειάς κρίσης, της χειρότερης από τη δεκαετία το 30. Σε περίοδο που για να σωθούν οι ημικρατικοί  οργανισμοί, να αποτραπεί η άνοδος του ρατσισμού (και νεοφασιστικών κομμάτων τύπου ΕΛΑΜ, Χρυσής Αυγής κ.λπ.) και να διατηρηθεί έστω το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, πόσο μάλλον να έχουμε ικανοποιητική παιδεία, υγεία, στέγη, εργασία κ.λπ. η διαχείριση του καπιταλισμού δεν είναι απλώς πολιτικά λανθασμένη είναι σκέτη βλακεία. Καλά οι σύντροφοι που μένουν στο εξωτερικό δεν πρόσεξαν τι έγινε στην Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλλία κ.λπ. κ.λπ.; Άλλαξε κάτι αν στην κυβέρνηση βρίσκονταν «σοσιαλιστές», «εργατικοί», «σοσιαλδημοκράτες», «κομμουνιστές», αριστεροί, δεξιοί η ζαβροδέξιοι; Αντιθέτως, οι πολιτικές είναι κουραστικά πανομοιότυπες: Λιτότητα, περικοπές, ιδιωτικοποιήσεις, ανεργία, επιμήκυνση ορίου αφυπηρέτησης, κ.λπ. κ.λπ. ΟΛΑ αυτά και πολλά άλλα ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΕΛ. Ένα μπουκάλι με κρύο τσάι δεν γίνεται ουίσκι επειδή έτσι αναγράφεται στο μπουκάλι! Η μόνη σχέση με την εργατική τάξη που απέμεινε στο ΑΚΕΛ είναι η κοινωνιολογική σύνθεση των οπαδών και μελών του. Ή μήπως είναι πιο «αριστερό» από το ΠΑΣΟΚ, το ΠΣΟΕ ή δεν ξέρω κι εγώ πιο άλλο επειδή αναγράφει στο μπουκάλι ότι είναι ουίσκι. Ακόμα και στο θέμα του ρατσισμού, άφησε άθικτο το μοντέλο της μετανάστευσης στην Κύπρο που δεν είναι τίποτε άλλο από σύγχρονη δουλεία και το διαχειρίστηκε τόσο καλά που συνεχίζει να λειτουργεί μια χαρά!

Θέση: «Διαχωρίζουμε μεταξύ των πολιτικών των δυνάμεων που προσανατολίζονται  (έστω και με ανεπαρκή τρόπο) στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων μέσα στο υπάρχον σύστημα και αυτών που εκπροσωπούν την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου, με αιτία αλλά και αφορμή την οικονομική κρίση. Στη σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο φιλοσοφιών, και ιδιαίτερα όταν ο καπιταλισμός στην κρίση του φέρνει την ανέχεια και την απανθρωπιά, τοποθετούμαστε απερίφραστα με  το μέρος των πρώτων».

Απάντηση: Όταν η ζωή των εργαζομένων «μέσα στο υπάρχον σύστημα» δεν υπάρχει περίπτωση να βελτιωθεί με κυβερνήσεις της «αριστεράς» τύπου ΑΚΕΛ, κι όταν αυτό συμβαίνει πια μπροστά στα μάτια των εργαζομένων, τι είναι παρά ενίσχυση των αυταπατών και πισωγύρισμα της ταξικής συνείδησης να παρατάσσεται κανείς με «το μέρος των πρώτων» σάμπως και η «φιλοσοφία» τους θα οδηγήσει σε βελτίωση της ζωής μας; Η μόνη «φιλοσοφία» που μπορεί να συγκρουστεί με «την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου» είναι η ανατροπή του σάπιου και απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος και η συνακόλουθα η μαζική αντίδραση στα μνημόνια και την επίθεση του καπιταλισμού και, αναπόφευκτα η δημιουργία νέων μαζικών επαναστατικών κομμάτων της  εργατικής τάξης.

Θέση: «Εντασσόμαστε, χωρίς αλαζονεία και ελιτισμό, στο ίδιο χαράκωμα με χιλιάδες άλλους εργαζόμενους και προσπαθούμε να δώσουμε αντικαπιταλιστική έκφραση και κατεύθυνση στον αγώνα αυτό, που για πολλούς είναι κυριολεκτικά αγώνας επιβίωσης».

Απάντηση: Εμείς εντασσόμαστε με τα πιο προχωρημένα στρώματα της εργατικής τάξης που δίνουν και θα δώσουν πολλούς αμυντικούς και στο μέλλον επιθετικούς αγώνες που θα τους οδηγήσουν στο αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι μόνο ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας αποτελεί εγγύηση για την επιβίωση, όχι μόνο στην Κύπρο βέβαια αλλά για όλο τον πλανήτη. Αν εννοούν δε ότι εντάσσονται με τα μέλη και οπαδούς του ΑΚΕΛ, τους πληροφορούμε ότι ποσοστό πέραν του 30% ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ τις επιλογές της ηγεσίας, όπως δείχνουν και όλες οι δημοσκοπήσεις.

Θέση: «Επειδή κάποιοι από εμάς της ΕΡΑΣ κοιτάζουν προς κόμματα όπως το ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα στα αριστερά της Σοσιαλδημοκρατίας σαν μια εναλλακτική προς το ΑΚΕΛ, τους καλούμε να διακρίνουν πως το γρασίδι στην αντίπερα όχθη δεν είναι πάντα πράσινο: Ο Τσίπρας, όντας ακόμα στην αντιπολίτευση,  πιστεύει με αφέλεια στη «μεταρρύθμιση» της ΕΕ, το Front de Gauche στη Γαλλία υποστήριξε τις στρατιωτικές επεμβάσεις στη Λιβύη και στο Μάλι, και το Linke  στη Γερμανία έκανε σε τοπικές κυβερνήσεις πράγματα που το ΑΚΕΛ δεν θα  εδιανοείτο καν, όπως το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες».

Απάντηση: Κι εμείς στεκόμαστε «στα αριστερά της Σοσιαλδημοκρατίας σαν μια εναλλακτική προς το ΑΚΕΛ». Πράγματι όμως «το γρασίδι στην αντίπερα όχθη δεν είναι πάντα πράσινο». Το ΣΥΡΙΖΑ κι άλλα ριζοσπαστικά κόμματα δεν είναι ιδανικά για να ανταποκριθούν στα καθήκοντα που αναφέρονται πιο πάνω. Συγκρίνετε όμως σύντροφοι: Το ΣΥΡΙΖΑ είχε δραστήρια συμμετοχή σε 20 σχεδόν γενικές απεργίες, οργάνωσε ή στήριξε καταλήψεις και δυναμικές κινητοποιήσεις κι έφαγε μερικά κιλά χημικά σε εργατικούς αγώνες. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ την τελευταία 5ετία, ή έστω μετά τις αιματηρές απεργίες του 1948 τι ανάλογο έπραξε αλήθεια;

Θέση:  «Αν η αντικαπιταλιστική Αριστερά θέλει όμως να επηρεάσει τις εξελίξεις, πρέπει σε αυτούς τους κρίσιμους καιρούς του ανοικτού ταξικού πολέμου –  που κήρυξαν οι Μέρκελ, οι Ολάντ και οι Μπαρόζο της Ευρώπης – να κινηθεί με στρατηγική αλλά και τακτική προσέγγιση. Η προσκόλληση στην «ιδεολογική αγνότητα» αποτελεί πολυτέλεια την οποία η ΕΡΑΣ δεν έχει, ιδιαίτερα όταν κατά τους επόμενους μήνες θα πρέπει να συγκροτηθούν ενιαία μέτωπα ενάντια σε συγκεκριμένες πολιτικές και φαινόμενα της κρίσης – την κατάργηση της ΑΤΑ, του 13ου μισθού, τις ιδιωτικοποιήσεις και τους φασίστες».

Απάντηση: Ίσως η αποχή χωρίς να συνοδεύεται με αντικαπιταλιστικό  πρόγραμμα, συμμετοχή στους αγώνες  και σίγουρα ενιαίο μέτωπο της αριστεράς μπορεί να συνιστά «ιδεολογική αγνότητα». Μαρξιστές που μένουν στα λόγια δεν αξίζουν και πολλά. Όμως το δίλημμα δεν είναι είτε με το ΑΚΕΛ είτε με το μηδέν! Άστε που την ΑΤΑ σχεδόν την έφαγαν, έδωσαν τον 13ο κι έφαγαν τον 11ο και το 12ο, δέχτηκαν τις ιδιωτικοποιήσεις στο μνημόνιο και δεν συμπαρατάχτηκαν σε ενιαίο μέτωπο κατά των φασιστών όταν ακόμα το ΕΛΑΜ βρισκόταν στα πρώτα του βήματα και μπορούσαμε να το σταματήσουμε.

Θέση:  Είναι η αποχή δυστυχώς – και αυτό πρέπει να το πούμε –  η έμμεση και άθελη, αλλά πραγματική πριμοδότηση των υποψήφιων της Δεξιάς  από τη ριζοσπαστική Αριστερά.

Απάντηση: Τι να πούμε! Μας αποστομώσατε με την πιο κοινότοπη ατάκα του καφενέ!! Αποχή σημαίνει απλώς ότι δεν επιλέγεις κανένα από τους υποψήφιους γιατί δεν μπορείς να στηριχτείς πάνω τους για να σε προστατέψουν από τα μνημόνια και τις επιθέσεις των καπιταλιστών. Αν η αντικαπιταλιστική Αριστερά είχε τις υποκειμενικές δυνάμεις θα έπρεπε να δώσει την εναλλακτική λύση με δικό της υποψήφιο. Δεν έχουμε υποψήφιο. Αποχή λοιπόν και συμμετοχή στους αγώνες που έρχονται για να αντικρούσουμε τις επιθέσεις, ΟΠΟΙΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΚΛΕΓΕΙ, και χτίσιμο της εναλλακτικής αριστεράς.

Δώρος Μιχαήλ, 12 Φεβράρη 2013

__________________________________

*Διαχρονικά αυτή ήταν η θέση του ΑΚΕΛ (λαϊκά μέτωπα, θεωρίες σταδίων κι άλλα σταλινικά κατασκευάσματα) και στην καλύτερη περίπτωση απέδιδε μερικές μεταρρυθμίσεις για την εργατική τάξη, σε περιόδους ανόδου της οικονομίας. Αυτό αποτελεί εν μέρει και την εξήγηση για τη δημοτικότητα του ΑΚΕΛ τις τελευταίες δεκαετίες), αφού η κυπριακή οικονομία αναπτυσσόταν συνεχώς από το 1976 μέχρι το 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: